ஊக்கக் கட்டமைப்பு படிநிலை அமைப்பு அரசாங்கம் சக்திச் சமநிலை தன்னியல்பாக உருவாகும் ஒழுங்கு சுதந்திரமான இணைவு பரஸ்பர உதவி வன்முறையின்மை நேரடிச் செயல் வாய்ப்புச் சாளரம்

ஒரு சுதந்திர உலகிற்கான கட்டமைப்பு

அடிப்படை நிலை

ஒரு சுதந்திர உலகம் முன்கூட்டியே முழுமையாகத் தயாரிக்கப்பட்ட திட்டத்திலிருந்து தொடங்க முடியாது. எல்லோருக்குமான ஒரே அமைப்பை வடிவமைத்து, அதை மேலிருந்து திணிக்க முயல்வது, சுதந்திரம் கடந்து செல்ல வேண்டிய அதே கட்டமைப்பை மீண்டும் உருவாக்கும்.

ஆகவே சரியான தொடக்கப்புள்ளி சமுதாயத்திற்கான முன்னரே நிர்ணயிக்கப்பட்ட மாதிரி அல்ல; உறவுகள், நிறுவனங்கள், மாற்றத்திற்கான வழிமுறைகள் ஆகியவற்றை மதிப்பிட உதவும் ஒரு கட்டமைப்பே அது.

இந்தக் கட்டமைப்பு வளர்க்க முற்படுவது தன்னாட்சி: மற்றவர்கள் உங்களை ஒடுக்க வழிவகுக்கும் அமைப்புகளின் கீழ் வைக்கப்படாமல், உங்கள் வாழ்க்கையை நீங்களே வடிவமைத்துக்கொள்ளும் திறன்.

கட்டமைப்பைப் பற்றிய தெளிவே நமது நோக்கம்:

உலகின் பிரச்சினைகளுக்கான உண்மையான மூலம் எது?

ஊக்கக் கட்டமைப்பு

இதற்குப் பதிலளிக்க, முதலில் ஊக்கக் கட்டமைப்பை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு ஊக்கம் என்பது ஒரு நபரையோ குழுவையோ செயல்படத் தூண்டும் எந்தச் சூழ்நிலையுமாகும்.

முதலில் நினைவுக்கு வரக்கூடிய ஊக்கம் பணம். ஆனால் பணம் அதன் ஒரு வடிவம் மட்டுமே. பாதுகாப்பு, சேர்ந்திருக்கும் உணர்வு, அங்கீகாரம், பரஸ்பரத்தன்மை, சுயமரியாதை, படைப்பாற்றல், இரக்கம் ஆகியவையும் மனிதர்களைச் செயல்படத் தூண்டுகின்றன.

ஓர் ஊக்கக் கட்டமைப்பு என்பது வெகுமதிகள், தண்டனைகள், ஆபத்துகள், வாய்ப்புகள், கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவற்றின் செயல்முறை. சில செயல்களைச் சாதகமானதாகவும் மற்றவற்றைச் செலவு மிக்கதாகவும் ஆக்குவதன் மூலம் அது நடத்தைக்கு ஒரு திசை அளிக்கிறது. அதன் விதிகளோ அதைக் கட்டுப்படுத்துபவர்களோ எதை மதிப்பதாகக் கூறினாலும், ஓர் அமைப்பு நடைமுறையில் எதை ஊக்குவிக்கிறது என்பதை அது விளக்குகிறது.

வெகுமதி வழங்கும் அமைப்பு

மையப்படுத்தப்பட்ட சக்திக் கட்டமைப்புகள் சக்தி, பணம், கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை நாடுவதற்கு வெகுமதி வழங்குகின்றன. மையப்படுத்தப்பட்ட கட்டுப்பாடு மற்றவர்கள் அனைவர்மீதும் கூடுதல் பிடியை அளிப்பதால், சக்தியைப் பெறுவதில் மிகுந்த முனைப்புள்ளவர்களுக்கே இவை ஒப்பீட்டளவில் அதிகப் பலனைத் தருகின்றன. ༆

மக்கள் இதை "ஊழல்" என அழைக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த விளைவு அமைப்பிலிருந்து தனிப்பட்ட ஒன்றல்ல. மையப்படுத்தப்பட்ட சக்தியைத் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்துபவர்கள் அதனால் வெகுமதி பெறுகிறார்கள்; அவர்கள் கட்டுப்படுத்தும் நிறுவனங்களே அவர்களைப் பொறுப்புக்கூறலிலிருந்து பாதுகாக்கின்றன.

ஆழமான அடித்தளமாக ஊக்கக் கட்டமைப்பே முதலில் வருகிறது. குவிக்கப்பட்ட சக்திக்கு வெகுமதி கிடைக்கும் இடங்களிலும் மறுப்பது அதிகச் செலவை ஏற்படுத்தும் இடங்களிலும் படிநிலை அமைப்பு உறுதிபெறுகிறது; பின்னர் தன்னை உருவாக்கிய கட்டமைப்பையே அது நிலைநிறுத்துகிறது.

படிநிலை அமைப்பு

படிநிலை அமைப்பு என்பது ஒரு தனிநபரையோ கூட்டமைப்பையோ மற்றொருவருக்குக் கீழ்ப்படுத்தும் பிரமிடு வடிவ அமைப்பு. இதில் வெவ்வேறு நிலைகள் வெவ்வேறு அளவிலான அதிகாரத்துக்கு இணையாக அமைந்துள்ளன; அதாவது உங்களுக்குக் கீழே இருப்பவர்களுக்குக் கட்டளையிடும் உரிமையும் உங்களுக்கு மேலே இருப்பவர்களுக்குக் கீழ்ப்படியும் கடமையும் உள்ளன.

அரசியல் பொருளில், படிநிலை அமைப்பு என்பது கட்டளையிடுதல் மற்றும் கீழ்ப்படிதலை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூகக் கட்டமைப்பு. கடந்தகால ஊக்கக் கட்டமைப்புகள் இன்றுள்ள படிநிலை அமைப்புகளை உருவாக்கின; பின்னர் படிநிலை அமைப்புகளே தங்களை மீண்டும் உருவாக்கும் வகையில் அந்த ஊக்கங்களை மாற்றியமைக்கின்றன.

பணிப் பொறுப்புகள் வேறுபடுவதாலோ காலப்போக்கில் தொடர்வதாலோ மட்டும் ஓர் அமைப்பு படிநிலை அமைப்பாக மாறுவதில்லை. அந்தப் பணிப் பொறுப்புகள் அதிகாரமாக இறுகி, கீழ்ப்படிய வேண்டிய கடமையை உருவாக்கும்போதுதான் அது தொடங்குகிறது.

உணவு, நிலம், பாதுகாப்பு, வேலைவாய்ப்பு, சட்டம், தகவல் அல்லது வன்முறை ஆகியவற்றின் மீதான கட்டுப்பாடு ஒருவருக்கு மற்றவர்மீது பிடியை அளிக்கும்போது, நிலவும் சூழ்நிலைகள் படிநிலை அமைப்பைச் சாத்தியமாக்குகின்றன.

படிநிலை அமைப்பு அந்தப் பிடியை அங்கீகரிக்கப்பட்ட அதிகாரமாகவும், நீடித்த பதவிநிலையாகவும், கட்டளையாகவும், கீழ்ப்படிதலுக்கான கடமையாகவும் முறைப்படுத்துகிறது. அந்த அனுகூலம் மற்றொருவரின் கீழ்ப்படிதல் மீது நிலையான உரிமை கோரும் நிலைக்கு இறுகும்போது சுரண்டல் தோன்றக்கூடும்.

ஆனால் உருவாகிவிட்ட பிறகு, படிநிலை அமைப்பு வெறுமனே ஊக்கங்களின் விளைவாக இருப்பதில்லை; அது ஊக்கங்களைத் தோற்றுவிக்கும் செயல்முறையாக மாறுகிறது. அதிகாரத்தைக் குவிப்பவர்களுக்கும் தமக்குச் சாதகமாகக் கீழ்ப்படிபவர்களுக்கும் அது வெகுமதி அளிக்கிறது. மறுப்பவர்களைத் தண்டிக்கிறது; கட்டளையிடுவதற்கேற்ற குணமுடையவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது; தன் தொடர்ச்சியை நியாயப்படுத்தும் சூழ்நிலைகளை மீண்டும் உருவாக்குகிறது.

ஊக்கக் கட்டமைப்பையும் படிநிலை அமைப்பையும் புரிந்துகொள்வது, நமது உலகில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சக்திக் கட்டமைப்புகளையும் அவை விளைவிக்கும் ஒடுக்குமுறையையும் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவருகிறது.

அதிகாரம்

அதிகாரம் என்பது சமூக அங்கீகாரம் பெற்ற உரிமைக்கோரல்: ஒரு நபருக்கோ நிறுவனத்துக்கோ கட்டளையிடும் உரிமையை அளிப்பதாகக் கூறி, கீழ்ப்படிதலைக் கோரி, தனது கட்டளைகளைப் பலப்பிரயோகத்தின் துணையுடன் நிலைநிறுத்துகிறது.

அதிகாரமும் சக்தியும் ஒன்றல்ல. செயல்படவும், சம்மதிக்கச் செய்யவும், எதிர்க்கவும், உதவவும் அல்லது தீங்கு விளைவிக்கவும் உள்ள திறனே சக்தி. அதிகாரம் அந்தச் சக்தியை ஓர் உரிமையாக மாற்றுகிறது.

நிபுணத்துவம் தகவல் அளிக்கலாம்; தலைமை ஒரு திசையை முன்மொழியலாம். ஆனால் இவை எதுவும் யாருக்கும் ஆட்சி செய்யும் உரிமையை வழங்குவதில்லை. வழிகாட்டுதல் அதிகார வரம்பாக மாறி, மறுப்பு கீழ்ப்படியாமையாகக் கருதப்படும் இடத்தில்தான் அதிகாரம் தொடங்குகிறது.

அதிகாரம் எப்போதும் பலப்பிரயோகத்தைப் பயன்படுத்தத் தேவையில்லை; ஏனெனில் அச்சுறுத்தல் ஏற்கெனவே நிறுவனத்தின் அமைப்புக்குள் பதிக்கப்பட்டுள்ளது. மறுப்பவர்கள் வருமானம், இருப்பிடம், சமூக அந்தஸ்து, அணுகல், சுதந்திரம் ஆகியவற்றை இழக்கலாம்; இறுதியில் வன்முறையையும் எதிர்கொள்ளலாம்.

இதுவே அதிகாரம் அமைதியானதாகத் தோன்ற உதவுகிறது. கட்டளை இயல்பான ஒன்றாகிறது; கீழ்ப்படிதல் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது; தண்டனை ஒழுங்கை அமல்படுத்தும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட வழிமுறையாக மாறுகிறது.

அதிகாரம் படிநிலை அமைப்புக்கு அதன் சமூக அங்கீகாரத்தை அளிக்கிறது; ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அதன் வன்முறையை வெளிப்படுத்தாமலேயே ஆதிக்கம் தொடரவும் வழிவகுக்கிறது. ༆

அரசாங்கம்

அரசாங்கம் என்பது படிநிலை அமைப்பின் ஒரு குறிப்பிட்ட நிறுவன வடிவம்: ஒரு முழு மக்கள்தொகை மற்றும் நிலப்பரப்பின் மீது அதிகாரம் கோரும் மையப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு. சமூக அங்கீகாரம் பெற்ற வன்முறையைப் பயன்படுத்துவதில் தனக்கே ஏகபோக உரிமை இருப்பதாகக் கூறி, அனைவரையும் கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்களை உருவாக்கி, வரி வசூலித்து, நீதிமன்றங்கள், காவல்துறை, சிறைகள், இராணுவப் பலப்பிரயோகம் ஆகியவற்றின் மூலம் கீழ்ப்படிதலை அமல்படுத்துகிறது.

ஆட்சியாளர்கள் இல்லாமல் வாழ மனிதர்கள் அளவுக்கு மீறி வன்முறையாளர்களும் நம்பத்தகாதவர்களும் என்ற வாதம் இரு பக்கங்களிலும் பொருந்தும். ஆட்சியாளர்களும் குறைபாடுள்ள அதே மனிதர்கள்தான்; வித்தியாசம் என்னவென்றால், அவர்கள் இராணுவம், சிறைகள், கண்காணிப்பு, வரிவிதிப்பு, சட்டம் ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள். குவிக்கப்பட்ட சக்தி மனிதர்களின் மிக மோசமான போக்குகளைக் கட்டுப்படுத்துவதில்லை. அதன் தாக்கத்தை விரிவுபடுத்தி, பொறுப்புக்கூறலிலிருந்து பாதுகாக்கிறது.

மனிதர்கள் ஆபத்தானவர்களாக இருந்தால், ஒரு சிலருக்கு மில்லியன் கணக்கான மக்கள்மீது சக்தியும் அதிகாரமும் கட்டுப்பாடும் வழங்குவது பதிலாக இருக்க முடியாது. எந்த நபரோ நிறுவனமோ பெரும் மக்கள்தொகை மீது தனது விருப்பத்தைத் திணிக்க முடியாதபடி, சக்தியை மையத்திலிருந்து பிரித்துப் பரவலாக்குவதற்கான காரணமே நம்பிக்கையின்மை.

யார் அதிகாரம் செலுத்துவது என்பதைத் தேர்ந்தெடுப்பதும், அந்த அதிகாரத்துக்குக் கீழ்ப்பட்டவராகத் தொடர வேண்டுமா என்பதைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் ஒன்றல்ல.

ஆட்சியாளர்கள்மீதான கட்டுப்பாடுகள் அவர்களைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடும். ஆனால் அவற்றின் வலிமை சக்தியைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தும் திறனிலிருந்து வருகிறது; ஆட்சியாளரின் கீழ்ப்படிதலைக் கோரும் உரிமையிலிருந்து அல்ல. தொடர்ந்து கட்டளையிடும் உரிமை கூடுதல் ஆபத்தை உருவாக்குகிறது: எதிர்ப்புக்குள்ளாகும் அதிகாரம் மறுப்பவர்களைத் தண்டிக்கவும், தன்னை எதிர்க்கத் தேவையான வளங்களைக் கட்டுப்படுத்தவும் முடியும்.

ஒரு சுதந்திர உலகம் தீங்கு, மோதல் அல்லது மனிதத் தவறுகள் முடிவடையும் என்று வாக்குறுதி அளிப்பதில்லை. சக்தி பரவலாக்கப்படும்போது சிதறலும் ஒத்துழைப்புத் தோல்விகளும் ஏற்படலாம். அதிகாரம் கொண்ட ஒரு நிறுவனத்தாலும் ஒருங்கிணைக்கவோ வேறொரு சக்தியைக் கட்டுப்படுத்தவோ முடியும்; ஆனால் அந்தத் திறன்களும் அது தனக்கெனக் கோரும் அதிகாரமும் வெவ்வேறானவை.

அந்த ஆபத்துகளை அதிகாரம் ஈடுசெய்வதில்லை; மனிதத் தவறுகளின் விளைவுகளை மேலும் பரவலாக்கி, தன் கீழ்ப்பட்ட அனைவர்மீதும் அவற்றைத் திணித்து, அந்த விளைவுகளுக்குக் காரணமான முடிவுகளைத் திருத்தும் பின்னூட்டத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்துவதால் அவற்றின் தீவிரத்தை அதிகரிக்கிறது.

தேவையான பாதுகாப்பே கூட மக்களை அதனை வழங்குபவரைச் சார்ந்திருக்கச் செய்யலாம்; பின்னர் அந்தச் சார்பை அவர் தொடர்ந்து கட்டளையிடும் உரிமைக்கான ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தலாம்.

ஒரு சக்தி இன்னொன்றைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதற்காக அதையே இறுதிச் சக்தியாக மாற்றுவது ஆதிக்கத்தைத் தீர்க்காது. எந்தச் சக்தியும் இறுதியானதாக மாறாதிருப்பதே அதைக் கட்டுப்படுத்தும் வழி. பிறரைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடிய எந்தச் சக்தியும் தானும் எதிர்க்கப்படக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் எதிர்ச்சக்தியே அடுத்த ஆதிக்கமாக மாறும். இந்தக் கொள்கையைத் தொடர்ச்சியாகப் பின்பற்றினால், பாதுகாப்பு என்பது அந்தச் சமநிலையே. நிலையான கட்டளை உரிமை எதிர்ச்சக்தியை உருவாக்குவதில்லை; அந்தச் சமநிலை தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்த வேண்டிய ஏற்றத்தாழ்வை உருவாக்குகிறது.

அதிகாரத்தை நிராகரிப்பது, அதன் தோல்விகளின் விளைவுகளைச் சுமக்க வேண்டியவர்கள்மீது யாருக்கும் நிலையான உரிமை வழங்காமல், ஒருங்கிணைப்பையும் கட்டுப்படுத்தும் திறனையும் தக்கவைத்துக்கொள்வதாகும்.

ஒரு சுதந்திர உலகைப் பற்றிய சிந்தனை பெரும்பாலும் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத கற்பனை என்று ஒதுக்கப்படுகிறது. ஆனால் இன்றுள்ள அமைப்பே உண்மையில் அத்தகைய கற்பனையை நம்புகிறது: குறைபாடுள்ள மனிதர்களுக்கு முழு மக்கள்தொகை மீதும் சக்தி, அதிகாரம், கட்டுப்பாடு வழங்கப்பட்டாலும் அவர்களைப் போதுமான அளவு கட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையை.

பிரச்சினை தவறான நபர் அரியணையில் அமர்ந்திருப்பது மட்டுமல்ல. அரியணை என்ற ஒன்றே இருப்பதுதான் பிரச்சினை.

வரிவிதிப்பு

கட்டாயப்படுத்தல் என்பது ஒருவரை அவரது விருப்பத்திற்கு எதிராகச் செயல்படச் செய்யவோ சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதைத் தடுக்கவோ பலப்பிரயோகம் அல்லது தண்டனையைப் பயன்படுத்துவது, ஏதேனும் ஒன்றை மறுப்பது அல்லது பறிப்பது அல்லது இவற்றைச் செய்வதாக அச்சுறுத்துவது ஆகும்.

வரி என்பது தண்டனை என்ற அச்சுறுத்தலின் கீழ் வளங்களைக் கட்டாயமாகப் பறித்தெடுப்பதாகும்.

மக்கள் வளங்களை வழங்க ஒப்புக்கொண்டார்களா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல் அரசாங்கம் அவற்றைக் கோருகிறது. மறுப்பதால் அந்த உறவு முடிவதில்லை. மாறாக, அரசாங்கத்தின் அமலாக்க வலிமையால் ஆதரிக்கப்படும் தண்டனைகள் தொடங்குகின்றன.

இதுவே வரியைத் தன்னார்வப் பரிமாற்றத்திலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. தன்னார்வப் பரிமாற்றத்தில் மறுப்பதற்கான நடைமுறைச் சாத்தியம் இருக்க வேண்டும். வரியில் அது இல்லை.

வரிவிதிப்பு முடிவையும் அதன் செலவையும் பிரிக்கிறது. முடிவெடுப்பவர்கள் அதன் முழுச் செலவையும் தாங்களே சுமக்காமல் அரசாங்கம் வளங்களைச் செலவிட முடியும்; ஏனெனில் தங்கள் ஆதரவைச் சுதந்திரமாகத் திரும்பப் பெற முடியாத மக்கள்மீது அந்தச் செலவு பரவலாகச் சுமத்தப்படலாம்.

போர் இந்தச் செயல்முறையைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது. போருக்கு அனுமதி அளிப்பவர்கள் அதன் முழுச் செலவையும் தனிப்பட்ட முறையில் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. போரையே எதிர்ப்பவர்கள் உட்பட மில்லியன் கணக்கான மக்களிடமிருந்து அரசாங்கம் வளங்களைப் பறித்தெடுக்கிறது. இதனால் அந்த வளங்களைத் தரக் கட்டாயப்படுத்தப்படுபவர்களின் ஒப்புதல் இன்றியே ஒரு சில முடிவெடுப்பவர்கள் வன்முறைக்கான வளங்களைக் கட்டளையிட முடிகிறது.

அரசாங்கம் தான் ஆளும் மக்களிடமிருந்து தனியாக இந்த வளங்களை உருவாக்குவதில்லை. வரிவிதிப்பு மக்களின் உழைப்பின் விளைபொருட்களை தொடர்ச்சியான ஒப்புதல் கோராமலேயே தொடர்ந்து அணுக அரசாங்கத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. ༆

எனவே பிரச்சினை வசூலிக்கப்படும் வரியின் அளவைவிட ஆழமானது. மற்றொருவரின் உழைப்பின் ஒரு பகுதியை அவரின் ஒப்புதல் இன்றியே ஒரு நிறுவனம் உரிமையாகக் கோரலாம் என்ற கொள்கையை வரிவிதிப்பு நிறுவுகிறது.

சக்திச் சமநிலை

சக்திச் சமநிலை என்பது, அர்த்தமுள்ள எதிர்ப்பு, மாற்று வாய்ப்புகள் அல்லது செலவுகளை எதிர்கொள்ளாமல் எந்த நபரோ நிறுவனமோ மற்றவர்கள்மீது தனது விருப்பத்தைத் திணிக்க முடியாத அளவிற்கு சக்தி பரவலாகப் பகிரப்பட்டிருக்கும் நிலை.

அனைவருக்கும் ஒரே அளவு வலிமை, வளங்கள், அறிவு அல்லது செல்வாக்கு இருக்க வேண்டும் என்பது சமநிலையின் பொருள் அல்ல. இந்த வேறுபாடுகள் மறைந்துபோக வேண்டியதில்லை. மறுப்பதை அர்த்தமற்றதாக்கி அதிகாரமாக இறுகிவிடும் அளவிற்கு அந்த வேறுபாடுகள் பெருக முடியுமா என்பதே முக்கியமான கேள்வி.

சக்திச் சமநிலை இந்த ஊக்கத்தைத் தலைகீழாக்குகிறது. எதிர்க்கவும், விலகவும், மீண்டும் ஒழுங்கமைத்துக்கொள்ளவும், மாற்று வழிகளில் தங்கள் தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்யவும் மக்கள் திறன் கொண்டிருந்தால், ஆதிக்கத்தை நிறுவுவது கடினமாகவும் அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது அதிகச் செலவுள்ளதாகவும் மாறும்.

எனவே ஒரு சுதந்திர உலகம் மனிதர்கள் இயல்பிலேயே நல்லவர்களாகவோ நம்பத்தகுந்தவர்களாகவோ இருப்பதைச் சார்ந்திருக்காது. யாரும் மற்ற அனைவரையும் ஆளும் அளவுக்குக் குவிக்கப்பட்ட சக்தியைப் பெற முடியாத சூழ்நிலைகளை உருவாக்குவதையே அது சார்ந்திருக்கும். பிறரைச் சுரண்டுவதற்கான ஊக்கம் நீடிக்கலாம்; ஆனால் மற்றவர்களுக்கு எதிர்க்கும் ஆற்றல் இருந்தால் சுரண்டும் திறனைக் கட்டுப்படுத்த முடியும். ༆

இதற்கு சக்தியை மையத்திலிருந்து பிரித்து தனிநபர்களுக்கும் சுதந்திரமாக இணையும் குழுக்களுக்கும் பரவலாகத் திரும்ப வழங்க வேண்டும். தன்னாட்சியும் தற்சார்பும் முக்கியம்; ஏனெனில் சார்ந்திருக்கும் நிலை பிறருக்குப் பிடியை அளிக்கிறது. வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியத் தேவைகளை ஒரே நிறுவனம் கட்டுப்படுத்தினால் அதை மறுக்கும் சுதந்திரம் பெரும்பாலும் பெயரளவிலானதாகிவிடும்.

இதே சோதனை தனியார் கட்டுப்பாடு உட்பட அரசியலுக்கு வெளியேயும் பொருந்துகிறது. நிலம், வீடு, வேலைவாய்ப்பு அல்லது பிற அத்தியாவசியத் தேவைகள்மீது ஒருவருக்கு இருக்கும் கட்டுப்பாடு, மற்றவர் மறுப்பதை அதிகச் செலவுடையதாக்கி அவரது சார்பை கீழ்ப்படிதலுக்கான கடமையாக மாற்றுமளவு பிடியை வழங்கினால், பொருளாதார உறவுகளும் படிநிலை அமைப்பாக மாறலாம்.

தற்சார்பு என்பது தனிமைப்படுதல் அல்ல. உணவு, ஆற்றல், அறிவு, தொடர்பு, ஆதரவு, ஒத்துழைப்பு ஆகியவற்றுக்குப் பல்வேறு ஆதாரங்களை வைத்துக்கொண்டே மக்கள் ஆழமாகப் பரஸ்பரம் சார்ந்திருக்கலாம். மாற்று வழிகள் அதிகமாக இருந்தால், எந்த ஓர் நிறுவனமும் அனைவருக்கும் இன்றியமையாததாக மாறி, அதைப் பயன்படுத்திக் கட்டளையிடுவது கடினமாகும்.

எனவே சக்திச் சமநிலை ஒரே நேரத்தில் இரு திசைகளில் செயல்படுகிறது. இருக்கும் படிநிலை அமைப்புகளைத் தாங்கும் சார்புகளையும் சக்திக் குவிப்புகளையும் குறைப்பதன் மூலம் அது இருக்கும் படிநிலை அமைப்பைக் கலைக்கிறது; அதே நேரத்தில் சக்தியைப் பரவலாக வைத்தும் மாற்றுகளை அணுகக்கூடியவையாக வைத்தும் மறுப்பைச் சாத்தியமாக்கியும் படிநிலை அமைப்பு மீண்டும் உருவாவதை எதிர்க்கிறது.

புதிய சக்திக் குவிப்புகள் ஒருபோதும் தோன்றாது என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. அத்தகைய உத்தரவாதத்தை வழங்க, அதை அமல்படுத்தும் அளவுக்குச் சக்தி கொண்ட மற்றோர் அதிகாரம் தேவைப்படும். எனவே சக்திக் குவிப்புகள் நிரந்தரமானவையாகவும் தப்பிக்க முடியாதவையாகவும் மாறுவதைத் தடுப்பதே நோக்கம்.

சக்தி இடம்மாறலாம், குவியலாம், சிதறலாம். முக்கியமானது அது தொடர்ந்து சவாலுக்கு உட்படுத்தக்கூடியதாக இருப்பதுதான்.

இன்றியமையாத ஒரு சேவைக்கு மாற்ற முடியாத ஓர் ஆட்சியாளர் தேவையில்லை. அதே சேவையைப் புதிதாக அமைக்க முடியாவிட்டாலும், அதை இயக்கத் தேவையான கருவிகள், அறிவு, பொருட்கள், ஆதரவு ஆகியவை ஒரே வழங்குநரின் கட்டுப்பாட்டுக்கு வெளியே அணுகக்கூடியவையாக இருந்தால் கட்டுப்பாட்டாளரை மாற்ற முடியும். இதனால் மக்களுக்குத் தேவையான சேவையை நிறுத்தாமலேயே அதன் கட்டுப்பாடு கைமாறலாம்.

நம்பகமான பாதுகாப்புக்கு நீடித்த தற்காப்புத் திறன் தேவை; கட்டளையிடும் நிரந்தர உரிமை தேவையில்லை. அந்தத் திறனைச் சுதந்திரமான பல்வேறு சங்கங்களிடையே பரவலாக வைத்தால், தன்னை எதிர்ப்பதற்குத் தேவையான ஆதரவை எந்தப் பாதுகாவலரும் தனியாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

கட்டளையிடும் நிலையான உரிமை இந்த உறவை மாற்றுகிறது: மறுப்பதே தண்டனைக்கான காரணமாக மாறலாம்; இதனால் பாதுகாவலர் எதிர்ப்பவர்கள்மீது தன் கோரிக்கைகளை அமல்படுத்த முடிகிறது. தன்னைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தும் வழிகளையும் பாதுகாவலரே கட்டுப்படுத்தும்போது அந்தப் பாதுகாப்பை எதிர்த்துக் கேள்வி எழுப்புவது இன்னும் கடினமாகிறது.

ஆரோக்கியமான சக்திச் சமநிலை குவிப்பை எதிர்த்து வெளியே பரவச் செய்யும் அழுத்தங்களைச் சார்ந்திருக்கிறது; அவற்றை வலுப்படுத்தவும் செய்கிறது. மாற்று வழிகள், போட்டி, எதிர்ப்பு, புதிய சங்கங்கள் ஆகியவை நடைமுறையில் சாத்தியமாக இருக்கும் இடங்களில், மேலும் சக்தி குவிவதற்கு எதிரான அழுத்தத்தை அவை ஏற்படுத்துகின்றன.

நீடித்த சக்திச் சமநிலையை, அறிவையும் திறனையும் பரப்பும் கல்வி, மாற்று வழிகளைத் திறந்து வைத்திருக்கும் வாய்ப்பு, ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கான செலவை உயர்த்தும் தடுப்பாற்றல் ஆகியவை வலுப்படுத்துகின்றன. மோதல் ஏற்பட்டால் நடுவர் தீர்வு, மறுவாழ்வு, இழப்பைச் சீர்செய்தல், உறவிலிருந்து விலகுதல் ஆகியவை, ஒரு குறிப்பிட்ட தகராறை நிரந்தர அதிகாரத்திற்கான காரணமாக மாற்றாமலேயே தீங்குகளையும் கருத்து வேறுபாடுகளையும் கையாள வழிவகுக்கின்றன.

நோக்கம் ஆதிக்கத்தை மட்டுமே கட்டுப்படுத்துவது அல்ல; மனித ஆற்றலைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டு, வெறும் கீழ்ப்படிதலுக்கு ஒடுக்கப்படுவதை எதிர்க்கும் மக்களின் அடங்காத திறனையும் வெளிக்கொணர்வதாகும்.

தன்னாட்சியைப் பாதுகாத்து, எந்த நபரோ நிறுவனமோ அமைப்பளவில் மற்றவர்கள்மீது தன் விருப்பத்தைத் திணிக்காமல் தடுக்கும் சக்திச் சமநிலை நிலைத்திருக்கும் இடங்களில்தான் சுதந்திர உலகம் சாத்தியமாக இருக்கும்.

தன்னியல்பாக உருவாகும் ஒழுங்கு

தன்னியல்பாக உருவாகும் ஒழுங்கு என்பது, மையப்படுத்தப்படாத பேச்சுவார்த்தைகள், பரிமாற்றங்கள், தொழில்முனைவுகள் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து, சமூகம் அல்லது பொருளாதாரம் எவ்வாறு வளர வேண்டும் என்ற எந்த ஒரு திட்டமிட்ட வடிவமைப்பும் வெளிப்படையான பொதுத் திட்டமும் இல்லாமலோ அவற்றின் திறனை மீறியோ, பெரிய அளவிலான ஒருங்கிணைப்பை உருவாக்கும் முக்கியமான செயல்முறை.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள பல ஒழுங்குகள் ஏற்கெனவே இவ்வாறுதான் உருவாகின்றன. ஒரு முழுமையான அமைப்பாக மொழியை யாரும் வடிவமைக்கவில்லை. எண்ணற்ற மனிதர்கள் தலைமுறைகளாக ஒருவருடன் ஒருவர் தொடர்புகொண்டு, சொற்களை மாற்றியமைத்து, வழக்கங்களை உருவாக்கி, பரஸ்பரம் எதிர்வினை ஆற்றியதன் மூலம் மொழி தோன்றியது. இணையம் திட்டமிட்ட முயற்சிகளாலும் பொதுவான நெறிமுறைகளாலும் உருவானது; ஆனால் அது பின்னர் மாறிய முழு அமைப்பை எந்த ஒரு திட்டமிடுபவரும் வடிவமைக்கவில்லை.

தன்னியல்பான ஒழுங்கின் மையத்தில் இருப்பது சமநிலை. இது நிலையான அல்லது அசைவற்ற நிலையைக் குறிக்காது. பல்வேறு அழுத்தங்கள் ஒன்றுக்கொன்று செயல்படும்போது, அமைப்பு அதற்கேற்ப மாறுவதால் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் சமநிலையைக் குறிக்கும்.

இயற்கை, சமூக, சமூகப் பொருளாதார அமைப்புகள் அனைத்தும் இந்த அழுத்தங்களால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. ஓர் இடத்தில் நிகழும் மாற்றம் வேறிடங்களில் விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது; அவை அமைப்பெங்கும் புதிய எதிர்வினைகளைத் தோற்றுவிக்கின்றன. பற்றாக்குறை, மிகுதி, ஊக்கங்கள், ஒத்துழைப்பு, மோதல், தேவை, கிடைக்கக்கூடிய மாற்றுகள் ஆகியவை நடத்தையை வெவ்வேறு திசைகளில் செலுத்துகின்றன. எந்த நடத்தைக்கு வெகுமதி கிடைக்கிறது, எது ஊக்கமின்றிப் போகிறது, எது அதிகச் செலவு கொண்டதாகிறது என்பதை நிர்ணயிப்பதன் மூலம், ஊக்கக் கட்டமைப்பு இந்த மாற்றத்தின் திசையை வடிவமைக்கிறது. முழுமையையும் ஒரே ஒரு சக்தி கட்டுப்படுத்துவதிலிருந்து அல்ல; இந்தச் சக்திகளின் பரஸ்பரச் செயல்பாட்டிலிருந்தே ஒழுங்கு உருவாகிறது.

இந்தச் செயல்முறை பின்னூட்டத்தின் மூலம் இயங்குகிறது. மக்கள் செயல்படுகிறார்கள்; அதன் விளைவுகளை அனுபவிக்கிறார்கள்; மற்றவர்களைக் கவனிக்கிறார்கள்; தங்கள் செயல்களை மாற்றுகிறார்கள். ஒவ்வொரு எதிர்வினையும் அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதைப் பாதிக்கும் புதிய தகவலை உருவாக்குகிறது. இத்தகைய தொடர்ச்சியான மாற்றங்களின் மூலம், எந்த ஒரு நபரும் வடிவமைக்காத அல்லது முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாத ஒத்திசைவான வடிவங்களாக உள்ளூர் பரிமாற்றங்கள் ஒன்றிணைய முடியும்.

சில தோல்விகளின் விளைவுகள், பின்னூட்டம் செயல்படுவதற்குள் திருத்த முடியாதவையாக மாறலாம். எனவே அவற்றைச் சோதனை செய்து பின்னர் திருத்திக்கொள்ளலாம் என்று பாதுகாப்பாக விட்டுவிட முடியாது. அத்தகைய ஆபத்துகளுக்கு, தோல்விக்குப் பிறகான மாற்றம் மட்டுமல்ல, முன்கூட்டிய தயாரிப்பும் ஒருங்கிணைப்பும் தேவை.

தீங்குகளை மறைக்கவோ பிறர்மீது தள்ளவோ முடிந்தால், பின்னூட்டம் ஒத்துழைப்புக்குப் பதிலாகச் சுரண்டலுக்கு வெகுமதி வழங்கக்கூடும். தன்னியல்பான ஒழுங்கு தானாகவே விரும்பத்தக்க விளைவுகளை உருவாக்குவதில்லை; என்ன உருவாகிறது என்பதை ஊக்கக் கட்டமைப்பு வடிவமைக்கிறது.

மையப்படுத்தப்பட்ட கட்டுப்பாடு, பரவலாகக் கிடைக்கும் பின்னூட்டத்துக்குப் பதிலாக முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரு முடிவைத் திணிக்க முயலும்போது இந்தச் செயல்முறையில் தலையிடுகிறது. மாறும் சூழ்நிலைகளுடன் உண்மையில் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் மக்களிடையே அறிவு பரவிக்கிடக்கிறது; அதன் பெரும்பகுதி உள்ளூர்ச் சார்ந்ததும் நடைமுறைக்கேற்றதும் தற்காலிகமானதும் ஆகும். அமைப்பின் அளவும் சிக்கலும் அதிகரிக்கும்போது, மையப் படிநிலை அமைப்பு அதிகத் தொலைவிலிருந்து அதிகத் தகவலைக் கையாள வேண்டியிருக்கும். இதனால் அந்தச் சூழல்களுக்குள் நேரடியாகச் செயல்படும் மக்களைப் போல ஒரு சில முடிவெடுப்பவர்களால் முழு அமைப்பிற்கும் திறம்பட எதிர்வினை அளிப்பது மேலும் கடினமாகிறது.

தன்னியல்பான ஒழுங்கு, அறிவும் மாற்றமும் நிகழும் பல்வேறு முனைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று செயல்படுவதன் மூலம் சிக்கலைக் கையாள உதவுகிறது. அமைப்பின் பல்வேறு எதிர்வினைகள் திரண்டு ஒருங்கிணைப்பை உருவாக்குகின்றன. ஏற்புடையவாறு மாறும் திறன் முழுவதுமாக மைய ஒருங்கிணைப்பைச் சார்ந்திருக்காததால், இடையூறுகளை உள்ளூரிலேயே தாங்கிக்கொள்ளவும் மாற்று வழிகளை உருவாக்கவும், தோல்வியைச் சுற்றி விரிந்த அமைப்பு தன்னை மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்ளவும் முடிகிறது.

இதன் விளைவுதான் உருவெழும் ஒழுங்கு: சிறிய பகுதிகள் தொடர்ந்து ஒன்றுடன் ஒன்று செயல்படுவதால் தோன்றும் பெரிய அளவிலான ஒருங்கிணைப்பு. ஒழுங்கு என்பது அமைப்பின் மீது மேலிருந்து வைக்கப்படும் ஒன்றல்ல. பகுதிகள் ஒன்றுக்கொன்று எதிர்வினை ஆற்றி, மாறிக்கொண்டிருக்கும் சமநிலையை நோக்கிச் செல்லும்போது அமைப்பே உருவாக்கும் ஒன்றாகும்.

சட்டத்தின் மூலம் மட்டும் ஒழுங்கைக் கட்டளையிட்டு உருவாக்க முடியாது. ஒழுங்கு என்பது மக்கள் ஒத்துழைக்கத் தேர்வுசெய்வதால் உருவெழும் விளைவு. மக்கள் மோதலுக்கே ஊக்குவிக்கப்பட்டால் சட்டம் மட்டும் அவர்களை ஒத்துழைக்க வைக்க முடியாது. ஒத்துழைப்பும் ஒழுங்கும் சாத்தியமாகும் ஊக்கங்களை உருவாக்குவதே ஒரு சுதந்திர உலகைக் கட்டியெழுப்புவதாகும்.

வலையமைப்புகள்

வலையமைப்பு என்பது, ஒவ்வொரு தொடர்பையும் ஒரு மைய அதிகாரத்தின் வழியாக நடத்தாமல், தனிநபர்களோ குழுக்களோ நேரடியாகத் தொடர்புகொள்ளவும் ஒருங்கிணையவும் செயல்படவும் உதவும் இணைப்புகளின் கட்டமைப்பு.

படிநிலை அமைப்புகள் தகவலையும் முடிவெடுப்பையும் ஒரு சில மையப் புள்ளிகளில் குவிக்கின்றன. வலையமைப்புகள் அவற்றைப் பரவலாக்குகின்றன. மாறும் சூழ்நிலைகளுக்கு மக்கள் நேரடியாக எதிர்வினையாற்றி, தகவல் பரிமாறி, நடைமுறைத் தேவைகளைச் சுற்றி ஒன்றிணையும்போது அடிமட்டத்திலிருந்து ஒருங்கிணைப்பு உருவாகலாம்.

இதற்குப் பின்னால் உள்ள ஒரு செயல்முறை ஸ்டிக்மெர்ஜி (stigmergy): ஒருவர் செய்த செயல்கள் பிறரின் அடுத்த செயல்களுக்கு வழிகாட்டும் அடையாளங்களை விட்டுச் செல்கின்றன. ༆ பிறர் ஏற்கெனவே செய்தவற்றுக்கு மக்கள் எதிர்வினையாற்றும்போது, ஒவ்வொரு படியையும் மையத் திட்டமிடுபவர் இயக்காமல் சிக்கலான ஒருங்கிணைப்பு உருவாகிப் பரவலாம்.

இந்தக் காரணத்தால்தான் ரைசோம் (rhizome) மிகுந்த ஆற்றல் கொண்ட கட்டமைப்பாக உள்ளது. ஒரு மையத் தண்டைச் சுற்றி அமைந்த மரத்தைப் போலன்றி, ரைசோம் பல ஒன்றோடொன்று இணைந்த வேர்களாகவும் தளிர்களாகவும் பக்கவாட்டில் பரவுகிறது. அது கிளைக்கிறது, மீண்டும் இணைகிறது, தன்னைப் பெருக்கிக்கொள்கிறது; சில பகுதிகள் சேதமடைந்தாலும் தொடர்ந்து வளர்கிறது. எந்த ஒரு புள்ளியும் முழுமையையும் கட்டுப்படுத்துவதோ தன்னுள் அடக்குவதோ இல்லை.

முறையான படிநிலை அமைப்பு இல்லாததாலேயே ஒரு வலையமைப்பு மையமற்றதாகிவிடாது. ஒரே ஒரு இணைப்புப் புள்ளி இன்றியமையாததாக மாறினால், சார்புநிலை மீண்டும் படிநிலை அமைப்புக்குத் தேவையான பிடியை உருவாக்கலாம். பல புள்ளிகள் ஒரே வழங்குநர்களையோ வளங்களையோ தகவலையோ அனுமதியளிப்பவர்களையோ சார்ந்திருக்கும்போதும், ஒருங்கிணைப்பு காரணமாக ஏற்கெனவே உள்ள வலையமைப்பை விட்டு வெளியேறுவது கடினமாகும்போதும் இத்தகைய சார்புநிலை உருவாகலாம்.

எனவே முறையான படிநிலை அமைப்பு உருவாகாமலேயே அளவு பெரிதாவது சார்புநிலையை மீண்டும் உருவாக்கக்கூடும். இன்றியமையாத பணிகளைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தவும் வேறொருவரிடம் மாற்றவும் வேறு வழியில் நடத்தவும் மாற்றீடு செய்யவும் முடியுமா என்பதே பொருத்தமான கேள்வி.

இதனால்தான் உண்மையான மாற்றம் அடிமட்டத்தில் தொடங்குகிறது. மேலிருந்து திணிக்கப்படும் மாற்றம் அதைத் திணித்த மைய அதிகாரத்தையே தொடர்ந்து சார்ந்திருக்கும். கீழிருந்து வளரும் மாற்றமோ எண்ணற்ற சுதந்திரமான முனைகளின் வழியாகப் பரவி, அவற்றின் இணைப்புகளால் வலுப்பெற்று, கைப்பற்றவோ ஒடுக்கவோ திரும்பப் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுசெல்லவோ பெருகிய அளவில் கடினமானதாக மாறலாம்.

பரவலான வலையமைப்புகள் ஒரே பணியைச் செய்யக்கூடிய பல முனைகள், மாற்றுப் பாதைகள், தோல்விக்குப் பிறகு தங்களை மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்ளும் திறன் ஆகியவற்றால் மீள்திறன் பெறுகின்றன. படிநிலை அமைப்பு கட்டுப்பாட்டுடன் தோல்வியையும் குவிக்கிறது. வலையமைப்புகளோ பிற இணைப்புகளின் வழியாக மீண்டும் ஒழுங்குபட்டு, பல வழிகளை ஒரே நேரத்தில் முயன்று, இடையூறுகளைச் சுற்றிச் செயல்பட முடியும்.

தன்னியல்பான ஒழுங்கு வலையமைப்புகளின் வழியாக விரிவடைகிறது: பல பரஸ்பரம் செயல்படும் பகுதிகளிலிருந்து ஒருங்கிணைப்பு வளர்கிறது. இன்றியமையாத ஒரே கட்டுப்பாட்டுப் புள்ளி இல்லாதிருப்பது முழுக் கட்டமைப்பையும் மேலும் ஏற்புடையதாகவும் மீள்திறன் கொண்டதாகவும் கைப்பற்றக் கடினமானதாகவும் ஆக்குகிறது.

சுதந்திரமான இணைவு

சுதந்திரமான இணைவு என்பது திணிக்கப்பட்ட உறுப்பினர் நிலை, கட்டாயப் பங்கேற்பு, அமைதியாக வெளியேறுவதைத் தடுக்கும் எந்த அதிகாரமும் இல்லாத உறவாகும். ஒருவர் தொடர்ந்து சம்மதித்துக்கொண்டிருக்கும் காலத்தைத் தாண்டி அவருடைய பங்கேற்புக்கு எந்தக் குழுவும் உரிமை கோர முடியாது. தேவைகளும் ஆர்வங்களும் மாறும்போது மக்கள் வெளியேறவும், திசை மாற்றவும், புதிய சேர்க்கைகளை உருவாக்கவும், மாற்று அமைப்புகளை ஏற்படுத்தவும் சுதந்திரமாக இருக்கிறார்கள்.

சுதந்திரமான இணைவு தனிநபரிடமிருந்து தொடங்குகிறது. ஓர் உறவில், அமைப்பில் அல்லது சமூகத்தில் இணைவதால் ஒருவர் தனது தன்னாட்சியை அதற்குக் கொடுத்துவிடுவதில்லை. பங்கேற்பு நீடிக்கும் காலமெல்லாம் சம்மதமும் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும்; நேற்று செய்யப்பட்ட ஒப்பந்தம் நாளை ஒருவர்மீது நிரந்தர உரிமையாக மாற முடியாது.

வெளியேறினால் வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கான அணுகலை இழக்க வேண்டியிருந்தால், வெளியேறும் உரிமைக்குப் பொருள் இல்லை. மறுப்பு வெறும் முறையான உரிமையாக இல்லாமல் நடைமுறையில் சாத்தியமாக இருக்குமளவுக்கு வலுவான மாற்று வழிகளைச் சுதந்திரமான இணைவு சார்ந்திருக்கிறது.

அந்த மாற்று வழிகள் தேவைப்படும் நேரத்தில் அடையக்கூடியவையாகவும் இருக்க வேண்டும்: தங்குவதற்கு ஓர் இடம், அங்கு செல்வதற்கான வழி, இடமாற்றத்தின்போதும் தொடரும் பராமரிப்பு ஆகியவை வேண்டும். நெருக்கடி ஏற்படுவதற்கு முன்னரே பகிர்ந்த சேமிப்புகளும் மக்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஏற்பாடுகளும் இவற்றைச் சாத்தியமாக்கலாம். ஒரு சேவை வழங்குநரை மறுப்பதற்காக யாரும் தமது வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அனைத்தையும் தனியாக மீண்டும் கட்டியெழுப்ப வேண்டியிருக்கக்கூடாது.

பொதுவான ஆர்வங்கள், தேவைகள், உறவுகள், இலக்குகள் ஆகியவற்றைச் சுற்றி மக்கள் இயல்பாகவே ஒன்றிணைகிறார்கள். இத்தகைய விருப்ப ஒற்றுமைகள், திணிக்கப்பட்ட உறுப்பினர் நிலைக்கு மாறாக உண்மையான பொருத்தத்தின் அடிப்படையில் குழுக்களை உருவாக்குகின்றன. ஒருவர் தமது வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு பகுதிகளைப் பிரதிபலிக்கும் பல சங்கங்களில் ஒரே நேரத்தில் இருக்கலாம்; அந்த நபரை முழுவதுமாகத் தனக்குரியவர் என்று அவற்றில் எந்தச் சங்கமும் உரிமை கோர முடியாது.

அனைவரும் ஒரே கருத்தை ஏற்க வேண்டியதில்லை. மக்கள் பேச்சுவார்த்தை நடத்தலாம், விட்டுக்கொடுக்கலாம், மோதல்களை ஒவ்வொரு சூழலுக்கும் ஏற்றவாறு அமைதியாகத் தீர்க்கலாம். இலக்குகள் மிகவும் வேறுபட்டுவிட்டால் அவர்கள் பிரிந்துசெல்லலாம். ஒரு சங்கம் பல சங்கங்களாகப் பிரியலாம்; தொடர்ந்து பயனளிக்கும் உறவுகளைப் பேணலாம்; பயனற்றவற்றைக் கைவிடலாம்; முற்றிலும் புதிய வடிவங்களில் மீண்டும் இணையலாம்.

இதனால் எண்ணற்ற வகையான ஏற்பாடுகள் உருவாகலாம். குழுக்கள் உருவாகலாம், பிரியலாம், ஒன்றுடன் ஒன்று மேற்பொருந்தலாம், மீண்டும் இணையலாம், சூழ்நிலைக்கேற்ப திசைமாறலாம். பொருந்தாத அனைவரையும் ஒரே முடிவுக்குள் திணிப்பதற்குப் பதிலாக, சுதந்திரமான இணைவு வெவ்வேறு பதில்கள் ஒரே நேரத்தில் நிலவ அனுமதிக்கிறது. ༆ மக்களின் முடிவில்லாத பன்முகத்தன்மையிலிருந்தும் வெவ்வேறு வகையில் ஒன்றிணையும் அவர்களின் ஆற்றலிலிருந்தும் பல்தன்மை உருவாகிறது. பன்மைத்துவம் மேலிருந்து வழங்கப்படும் சலுகையாக அல்லாமல் சுதந்திரத்தின் கட்டமைப்புசார் விளைவாகிறது.

இது சமூகத்தைப் பற்றிய புரிதலையும் மாற்றுகிறது. ஒரே நிலப்பரப்பைப் பகிர்வதாலேயே நூறாயிரக்கணக்கான அல்லது மில்லியன் கணக்கான அந்நியர்கள் அர்த்தமுள்ள ஒரே சமூக அமைப்பாக மாறிவிடுவதில்லை. உறவுகள், பரிச்சயம், பகிர்ந்த நோக்கம், அருகாமை, பரஸ்பர அக்கறை ஆகியவற்றிலிருந்தே சமூகம் வளர்கிறது. வலுவான உள்ளூர்ச் சங்கங்கள் ஒரே அதிகாரத்திற்குள் உறிஞ்சப்படாமலேயே விரிவான வலையமைப்புகளுடன் நெருக்கமாக இணைந்திருக்கலாம்.

எனவே பெரிய அளவில் செயல்படுவதற்கு படிநிலை அமைப்பு இயல்பாகவே தேவைப்படுவதில்லை. சிறிய சங்கங்கள் கிடைமட்டமாகவும் ஒன்றுடன் ஒன்று மேற்பொருந்தும் வகையிலும் இணைந்து, தங்கள் நலன்கள் சந்திக்கும் இடங்களில் ஒத்துழைத்துவிட்டு மற்ற இடங்களில் சுதந்திரமாக இருக்கலாம். தகவல், வளங்கள், அறிவு, ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவை மையக் கட்டளை அமைப்பின் வழியாகச் செல்லாமலேயே இத்தொடர்புகள் வழியே நகரலாம்.

இன்றைய அளவிலேயே ஒவ்வொரு பணியும் தொடர்ந்து ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டியதில்லை. வலுவான உள்ளூர்த் திறன்கள் தொலைதூர ஒருங்கிணைப்பை மக்கள் எவ்வளவு சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறைக்கலாம். விரிவான ஒருங்கிணைப்பு தேவையான இடங்களில், அதில் ஈடுபடும் மக்கள்மீது நிலையான அதிகாரமாக மாறாமலேயே வலையமைப்புகள் பிராந்தியங்களைக் கடந்து ஒத்துழைப்பை விரிவுபடுத்தலாம்.

ஓர் ஒருங்கிணைப்புக் குழுவின் அனைத்து உறுப்பினர்களும் முடிவெடுப்பதில் பங்குபெற முடிந்தாலும், சுதந்திரமான மனிதர்களும் சங்கங்களும் தங்கள் எந்தச் செயல்பாடுகளை அதன் முடிவுகளுக்குக் கீழ்ப்படுத்த வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் பொதுவான உரிமையை அது எடுத்துக்கொண்டால் அதிகாரத்தைக் கோருகிறது.

இத்தகைய வலையமைப்புகள் திறந்தவையாக இருக்கின்றன: மேலிருந்து அனுமதி பெறக் காத்திருக்காமல் மக்கள் யோசனைகள் முன்வைக்கலாம், சோதித்துப் பார்க்கலாம், பயனளிப்பவற்றைப் பின்பற்றலாம், அவற்றை மாற்றலாம், புதிய மாற்று அமைப்பை உருவாக்கலாம். வெற்றிகரமான வடிவங்கள் தன்னார்வத் தேர்வின் மூலம் பரவுகின்றன. தோல்வியடைந்த வடிவங்கள் அனைவர்மீதும் திணிக்கப்படும் கட்டாயத் தோல்வியாக மாறாமல் மறைந்துவிடலாம்.

வெளியேறும் சுதந்திரம் இவ்வுறவுகள் ஆட்சியாகக் கெட்டிப்படிவதைத் தடுக்க உதவுகிறது. வெளியேறுதல் என்பது முற்றிலும் விலகுவது, பங்கேற்பைக் குறைப்பது, கூட்டாளிகளை மாற்றுவது, இணையான சங்கத்தை உருவாக்குவது அல்லது இனி பயனளிக்காத ஏற்பாட்டை மறுப்பது எனப் பல வடிவங்களைக் கொள்ளலாம். வெளியேறுவதன் மூலம் எளிதில் மாற்ற முடியாத ஒன்றை இழக்க நேரும்போதோ, வெவ்வேறு சங்கங்களிலும் ஒரே வகையான விலக்கு ஒருவரைப் பின்தொடரும்போதோ, சுதந்திரம் என்பது வெளியேறுவது மட்டுமல்ல; அந்த நிபந்தனைகளை எதிர்த்துக் கேள்வி எழுப்பவும் மாற்றவும் முடிவதையும் சார்ந்திருக்கிறது. அமைதியாகப் பிரிவது தடுக்கப்பட்டு, பங்கேற்பு கட்டாயமாகும் இடத்தில் இணைவு இனி சுதந்திரமானதல்ல.

ஒரு சங்கத்தை விட்டு வெளியேறுவதால் ஒருவர் ஏற்படுத்திய தீங்கிற்கான அல்லது பிறர் நியாயமாக நம்பி எதிர்பார்த்த அவரது தன்னார்வ உறுதிமொழிகளுக்கான பொறுப்பிலிருந்து தப்பிவிட முடியாது. ஒரு உறுதிமொழிக்கான பொறுப்பு, அதை நிறைவேற்ற ஒருவரை வற்புறுத்துவதைத் தானாக நியாயப்படுத்துவதில்லை. நடுவர் தீர்வு, இழப்பைச் சீர்செய்தல், உறவிலிருந்து விலகுதல் போன்ற நடவடிக்கைகள் குறிப்பிட்ட தகராறுக்குள் வரையறுக்கப்பட்டவையாக இருந்து, நிறைவேறாத உறுதிமொழிகளைச் சமாளிக்கலாம். பொறுப்பு அந்தக் குறிப்பிட்ட தீங்கு அல்லது உறுதிமொழியோடு மட்டுமே தொடர்புடையது; அது ஒருவர்மீது உரிமையாகவோ பொதுவாகக் கீழ்ப்படிய வேண்டிய கடமையாகவோ மாற முடியாது.

ஒத்துழைக்க மறுப்பது அதுவே வற்புறுத்தலாகிவிடாது. அடிப்படைத் தேவைகளின் மீதான கட்டுப்பாட்டைப் பயன்படுத்திக் கீழ்ப்படிதலைக் கட்டாயப்படுத்துவதோ, விருப்பமுள்ள மாற்று வழிகளை அணுகுவதைத் தடுப்பதோ வற்புறுத்தலாகும்.

சில தீங்குகளிலிருந்து பிரிந்துசெல்வதன் மூலம் மட்டும் தப்பிக்க முடியாது; குறிப்பாக அவற்றின் விளைவுகள் பல இடங்களுக்குப் பரவியிருந்தாலோ, பாதிக்கப்படுபவர்கள் வெளியேற முடியாத நிலையில் அவர்கள்மீது தள்ளப்பட்டாலோ, தீங்கான நடத்தையைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடிய பின்னூட்டம் பலவீனமடைகிறது. பரவலாக்கம் என்பது ஒவ்வொரு பதிலும் உள்ளூரிலேயே இருக்க வேண்டும் என்பதல்ல. ஒரு தீங்கு பல சங்கங்களையோ பிராந்தியங்களையோ பாதித்தால், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அவற்றின் எல்லைகளைக் கடந்து ஒருங்கிணையலாம், பொதுவான தரநிலைகளை ஏற்கலாம், அதன் விளைவுகளைக் கண்காணிக்கலாம்.

பிரிந்துசெல்வதால் தீங்கைத் தடுக்கவோ தொடரும் தீங்கை நிறுத்தவோ முடியாத இடங்களில், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளலாம், நடுவர் உதவியை நாடலாம் அல்லது பிறருடன் இணைந்து அதை நிறுத்தச் செயல்படலாம். பொது ஆபத்தை நிறுத்த, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடு இருந்தாலும் தனிநபரின் பொறுப்பு தெளிவாக இல்லாவிட்டாலும், பிறரை ஆபத்தில் ஆழ்த்தும் நடத்தைக்கு தற்காலிகக் கட்டுப்பாடுகள் தேவைப்படலாம். அந்தக் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் அவற்றின் செலவுகள் யார்மீது விழுகின்றன என்பதற்கும் தனித்த நியாயம் தேவை.

தீங்கு ஏற்பட்டதாகக் கூறுவதால் மட்டும் தகராறு தீர்ந்துவிடாது. பாதுகாப்பு என்பது அந்தக் குறிப்பிட்ட தீங்கை நிறுத்துவதோடு தொடர்புடையதாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, விரிவான அல்லது முடிவில்லாத கட்டுப்பாட்டுக்கான காரணமாக மாறக்கூடாது. தலையிடுபவர்கள் கேள்விகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக மாற முடியாது; தலையீட்டின் காரணம், முறை அல்லது தொடர்ச்சி ஆகியவற்றைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் திறன், அதை மேற்கொள்பவர்களையே மட்டும் சார்ந்திருக்கக்கூடாது. சுயாதீனமாகச் சவால் விடுவதில், நியாயமற்ற கட்டுப்பாடுகளை மாற்றவும் தலையீட்டுக்கான நியாயம் இல்லாமல் போகும்போது அதை நிறுத்தவும் தேவையான நடைமுறை ஆற்றலும் அடங்க வேண்டும்.

சம்பந்தப்பட்ட அனைவரையும் கட்டாயப்படுத்தும் சக்தியைக் கொண்டு தீர்வுக்கு உத்தரவாதம் தருவதாகக் கூறும் நிரந்தர அதிகாரத்தை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, சில பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படாமலேயே இருக்கும்.

சுதந்திரமான இணைவு சமூகத்திற்கான ஒரே இறுதி அமைப்பை நிர்ணயிப்பதில்லை. அந்தக் கேள்வியைத் திறந்துவைப்பதே அதன் பலம். முற்றிலும் சுதந்திரமான, தன்னாட்சி கொண்ட மக்கள் தங்கள் உறவுகளைத் தொடர்ந்து உருவாக்கிக்கொள்ள அது அனுமதிக்கிறது; இதன் மூலம் அனைவரையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்க அதிகாரம் கொண்ட ஒரே கட்டமைப்புக்குப் பதிலாக எண்ணற்ற ஒன்றுடன் ஒன்று மேற்பொருந்தும் சங்கங்களைக் கொண்ட சமூக ஒழுங்கு உருவாகிறது.

பரஸ்பர உதவி

பரஸ்பர உதவி என்பது பரஸ்பரத்தன்மை வழியாக நிகழும் ஒத்துழைப்பு: நமது நலன்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரணாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதால் மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவுகிறார்கள். நம் ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு தேவைகள், திறன்கள், அறிவு, வளங்கள், வாய்ப்புகள் உள்ளன. அவற்றைப் பகிர்ந்துகொள்வதன் மூலம் இரு தரப்பினரும் முன்பைவிட மேம்பட்ட நிலையை அடையலாம்.

ஒரு சுதந்திர உலகம், ஒருவரின் லாபம் மற்றவரின் இழப்பாகவே இருக்க வேண்டிய உறவுகளிலிருந்து விலகிச் செல்கிறது. புதிய மதிப்பை உருவாக்குவதன் மூலமே செல்வம் உருவாக்கப்படுகிறது. ஒத்துழைப்பால் இருவரும் தனியாக உருவாக்கியிருக்கக்கூடியதைவிட அதிகம் பெறலாம்; ஆனால் அந்தப் பலன் பிறர்மீது செலவைத் தள்ளிவைப்பதிலிருந்து வந்தால் அது உண்மையில் இரு தரப்பிற்கும் நன்மையான உறவல்ல. நுழைவுத் தடைகளும் செயற்கைப் பற்றாக்குறையும் நீக்கப்படும்போது, மக்கள் தங்களுக்கும் ஒருவருக்கொருவரும் தேவையானவற்றை வழங்குவதற்கான வழிகள் பெருகி, இத்தகைய பரஸ்பர நன்மை தரும் உறவுகள் எளிதாகின்றன.

மீண்டும் மீண்டும் உருவாகும் உறவுகளின் மூலம் பரஸ்பரத்தன்மை வலுவடைகிறது. வலுவான அக்கம்பக்கங்களும் சமூகங்களும் நட்பிலிருந்து வளர்கின்றன: மக்கள் ஒருவரை ஒருவர் அறிந்துகொண்டு, பிறருக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதில் அக்கறை கொண்டு, உணவு, கருவிகள், திறன்கள், அறிவு, தங்குமிடம், நேரம், ஆதரவு ஆகியவற்றைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். சுற்றியிருப்பவர்கள் அந்நியர்களாக இல்லாதபோது, ஒருவர் வறுமையிலோ வீடற்ற நிலையிலோ தள்ளப்படுவது தொலைதூர நிறுவனம் கையாள வேண்டிய கண்ணுக்குப் புலப்படாத பிரச்சினையாக இருப்பதில்லை. அவர்களின் தேவைகள், அவர்களை அறிந்தும் அவர்களைப் பற்றி அக்கறை கொள்ளக் காரணங்கள் கொண்டும் இருக்கும் மக்களுக்குத் தென்படுகின்றன.

இவ்வுறவுகள் விரிவான பரஸ்பர உதவி வலையமைப்புகளாக ஒன்றிணைந்து, ஏற்கெனவே ஒருவரை ஒருவர் அறிந்திருப்பவர்களைத் தாண்டியும் உதவியைக் கொண்டுசெல்லலாம்; தனிநபரோ அக்கம்பக்கமோ தனியாக வழங்கக்கூடியதைப் பல மடங்கு பெருக்கலாம். ஒருவரிடம் உணவு இருக்கிறது; இன்னொருவரிடம் பயன்படுத்தப்படாத அறை இருக்கிறது; வேறொருவர் பொருளைப் பழுதுபார்க்கலாம்; மற்றொருவர் கற்பிக்கலாம், பயிரிடலாம், கட்டலாம், எடுத்துச்செல்லலாம் அல்லது பராமரிக்கலாம். இவ்வுறவுகள் அதிகமாக ஒன்றுடன் ஒன்று இணையும் போது, ஆதரவை நாட மக்களுக்கு அதிக வழிகள் கிடைக்கின்றன; தங்களுக்குத் தேவையானவற்றை அணுக ஒரே ஒரு நிறுவனத்தைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியம் குறைகிறது.

பரஸ்பரத்தன்மை என்பது பராமரிப்பு பெறும் ஒவ்வொருவரும் கைம்மாறு செய்ய வேண்டும் என்பதல்ல. தனியாக வெளியேறவோ ஆதரவுக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யவோ முடியாத ஒருவரின் சுதந்திரம், அவரது பராமரிப்பு ஒரே நபரின் அல்லது ஒரே உறவின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாதிருப்பதைச் சார்ந்திருக்கிறது.

பராமரிப்பைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் பலரும் சுயாதீன உறவுகளும் இருந்தால் துஷ்பிரயோகத்தை எதிர்த்துக் கேள்வி எழுப்புவது எளிதாகும்; மாற்றங்கள் நிகழும்போதும் பராமரிப்பைத் தொடர முடியும். ஒருவர் தகவலறிந்த சம்மதம் வழங்க இயலாத நிலையில், முடிந்தவரை அவரே வெளிப்படுத்திய விருப்பங்களைப் பின்பற்றியும் அவரது தேவைகளுக்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டும் பராமரிப்பு இருக்க வேண்டும். சார்புநிலை யாருக்கும் அந்த நபர்மீது உரிமையளிப்பதில்லை.

நம்பகமான பரஸ்பர உதவிக்கு தொடர்ச்சியான பராமரிப்பும் தேவை. மக்கள் தாங்கள் பயன்படுத்தும், அக்கறை கொள்ளும் அல்லது பின்னர் தேவைப்படக்கூடிய சேவைகளைத் தொடர்ந்து நடத்தக் காரணங்கள் கொண்டிருக்கிறார்கள். உழைப்பும் வளங்களும் தொடர்ந்து வழங்கப்படுதல், பகிர்ந்த சேமிப்புகள், களைப்புற்ற பராமரிப்பாளர்களுக்கும் சேவைகளைப் பராமரிப்பவர்களுக்கும் ஓய்வளிக்கும் மாற்று ஏற்பாடுகள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்தே சேவைகள் நீடிக்கின்றன.

பராமரிப்புக்கான செலவு எல்லா நேரங்களிலும் அனைவருக்கும் சமமாக இருக்காது. ஆனால் விரிவான வலையமைப்புகள் அந்தச் சமமற்ற சுமைகளை ஒரே நபர்மீது விட்டுவிடாமல் பல மக்கள், வளங்கள், உறவுகளிடையே பகிர்ந்துகொள்ளலாம். பற்றாக்குறை நேரங்களில், தேவைகளையும் கிடைக்கக்கூடிய பொருட்களையும் அனைவருக்கும் தெளிவாகக் காட்டுவதன் மூலம் மக்கள் முன்னுரிமைகளைப் பேசி முடிவுசெய்து உள்ளூர் வலையமைப்பைத் தாண்டியும் உதவியை நாடலாம். தேவை என்பதால் இல்லாத வளங்களை உருவாக்கிவிட முடியாது; அதேபோல் பற்றாக்குறையும் கீழ்ப்படிதலுக்கான உரிமையை உருவாக்க முடியாது.

பரஸ்பர உதவி என்பது சுயதியாகம் அல்ல. நம்மைச் சுற்றியுள்ள மக்கள் சிறப்பாக வாழ முடிந்தால் நாமும் சிறப்பாக வாழ்கிறோம். பாதுகாப்பான, ஆரோக்கியமான, அதிக சுதந்திரமும் திறனும் கொண்ட மக்கள் நமது வாழ்க்கையையும் பாதுகாப்பானதாகவும் செழிப்பானதாகவும் சுதந்திரமானதாகவும் ஆக்குகிறார்கள். தனிநபர் நலனும் கூட்டு நலனும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரெதிராக இருப்பதற்குப் பதிலாக ஒன்றை ஒன்று வலுப்படுத்துகின்றன.

ஆதிக்கமும் பழிவாங்குதலும் அமைதிக்குப் பதிலாக மோதலுக்கான நிலைமைகளையே மீண்டும் உருவாக்குகின்றன. துன்பம் மீண்டும் உருவாகும் வாய்ப்பைக் குறைக்கும் பொருள்சார் நிலைமைகளை உருவாக்கியபடியே, பரஸ்பர உதவி அக்கறை, அன்பு, நம்பிக்கை ஆகியவற்றால் துன்பத்திற்குப் பதிலளிக்கிறது.

நாம் வாழ விரும்பும் அமைதியான உலகை உருவாக்கும் முதல் அடியை எடுப்பதன் மூலமே அதைக் கட்டியெழுப்புகிறோம்: ஒருவருக்கொருவர் உதவுவதன் மூலமும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள உறவுகளை வலுப்படுத்துவதன் மூலமும், யாரும் உலகைத் தனியாக எதிர்கொள்ள வேண்டாத அளவுக்கு அந்த உறவுகளை வலுப்படுத்துவதன் மூலமும்.

நட்பு

வலுவான சமூகம் நட்பிலிருந்துதான் தொடங்குகிறது; சமூகத்தைப் பற்றிய அருவமான கருத்திலிருந்து அல்ல. நட்பு என்பது தனிப்பட்டது, நோக்கத்துடன் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது, தன்னார்வமானது; அதில் இருப்பவர்களாலேயே நேரடியாக வடிவமைக்கப்படுகிறது. இருவர் ஒரே இடத்தையோ குழுவையோ நோக்கத்தையோ சேர்ந்தவர்கள் என்பதற்காக எந்தப் பெரிய அமைப்பும் அவர்களின் உறவின்மீது உரிமை கோர முடியாது.

நண்பர்களின் உறவை நிர்ணயிக்கவோ அவர்களை ஒருமித்த கருத்துக்கு வரக் கட்டாயப்படுத்தவோ வெளிப்புற அதிகாரம் தேவையில்லை. எப்படிப் பழகுவது, தங்கள் எல்லைகள் எங்கே இருக்கின்றன, ஓர் உறவு எப்போது மாறவோ முடிவடையவோ வேண்டும் என்பதைத் தாங்களே தீர்மானிக்கிறார்கள். உறவை முடித்துக்கொள்ளும் சுதந்திரம் இல்லாமல் இணைவுச் சுதந்திரத்திற்கு அதிக அர்த்தமில்லை.

நட்புக்கும் இயல்பான ஓர் எல்லை உண்டு. உலகிலுள்ள அனைவரையும் உள்ளடக்கும் ஒரே உறவாக அது விரிவடைய முடியாது; அதுவே அதன் பலத்தின் ஒரு பகுதி. நட்புகள் சிறியதாகவே இருந்தபடியே ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து வெளியே விரிவடையலாம். அனைவரையும் ஒரே சமூக அமைப்பிற்குள் கட்டிப்போடாமல் ஒத்துழைப்பு பரவ இது உதவுகிறது. விரிவான வலையமைப்புகள் நண்பர்களாக இல்லாதவர்களும் ஒருங்கிணைய வழிவகுக்கின்றன; அதற்காக அந்த வலையமைப்புகள் அனைத்தும் ஒரே சமூக அமைப்பாக மாற வேண்டியதில்லை.

நோக்கம் சமூகங்களைக் கட்டியெழுப்புவதைவிட நட்புகளை வளர்ப்பதே. ༆ மக்கள் உண்மையில் தாங்களே தேர்ந்தெடுக்கும் உறவுகளிலிருந்து வலுவான சமூகங்கள் உருவாகட்டும்.

வன்முறையின்மை

ஒரு சுதந்திர உலகைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு வன்முறையின்மையே விரும்பத்தக்க உத்தி. புதிய உலகைக் கட்டியெழுப்பப் பயன்படுத்தப்படும் முறைகள், அதிலிருந்து உருவாகும் பழக்கங்கள், ஊக்கங்கள், அமைப்புகள், சக்திப் பகிர்வு ஆகியவற்றை வடிவமைக்கின்றன. அரசியல் வன்முறை, எதிர்ப்பின் ஊக்கக் கட்டமைப்பையே மாற்றி, இரகசியம், கட்டளை, வற்புறுத்தல், பலப்பிரயோகத் திறனைக் குவிக்கக்கூடிய அமைப்புகள் ஆகியவற்றுக்கு வெகுமதி அளிக்கிறது.

அரசியல் வன்முறை, அது எதிர்க்க விரும்பும் கட்டமைப்புகளையே வலுப்படுத்தக்கூடும். வன்முறையைப் பார்க்கும்போது மக்கள் அச்சமடைகிறார்கள். அச்சம் அவர்களைப் பாதுகாப்பளிப்பதாக உறுதியளிக்கும் காவல்துறை, இராணுவம், அரசாங்கம் போன்ற நிறுவனங்களிடம் தள்ளுகிறது. இதனால் வன்முறை, எதிர்க்கப்படும் படிநிலை அமைப்பின் அமலாக்கப் பிரிவுகளையே பலப்படுத்தலாம்; அதன் அதிகாரத்தை எதிர்ப்பவர்களுக்கெதிராகப் பரந்த மக்கள்தொகையைத் திருப்பியபடியே, காவல் நடவடிக்கைகள், கண்காணிப்பு, ஒடுக்குமுறை, பலப்பிரயோகம் ஆகியவற்றுக்கு அரசாங்கம் மேலும் நியாயம் கூற உதவலாம்.

ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட வன்முறையில் அரசாங்கத்துக்கு ஏற்கெனவே மிகப் பெரிய முன்னிலை உள்ளது. தன் அதிகாரத்தை அமலாக்குவதற்காக அமைக்கப்பட்ட காவல்துறை, இராணுவம், சிறைச்சாலைகள், உளவுத்துறை, ஆயுதங்கள், தளவாட வலையமைப்புகள் ஆகியவை அதன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. வன்முறையானது மோதலின் விதிகளை அரசாங்கமே நிர்ணயிக்கவும் தன் மிகப் பெரிய பலத்தைப் பயன்படுத்தவும் வழிவகுக்கிறது.

வன்முறையின்மை படிநிலை அமைப்பை வேறொரு திசையிலிருந்து தாக்குகிறது. நேரடிச் செயல், குடிமைச் சட்டமறுப்பு, வேலைநிறுத்தம், மறுப்பு, பரஸ்பர உதவி, தற்சார்பு, சமூக உறவுகளை வளர்த்தல், ஆக்கபூர்வமான மாற்று அமைப்புகள், பங்கேற்பை விலக்கிக்கொள்ளுதல் ஆகியவை மையப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்களை இயங்கவைக்கும் சார்புநிலைகளைத் தாக்குகின்றன. அரசாங்கம் பலப்பிரயோகத்தால் மட்டுமே இயங்குவதில்லை; தொடர்ச்சியான மக்களின் ஒத்துழைப்பையும் அது சார்ந்திருக்கிறது.

நம்பிக்கையும் ஓர் அரசியல் சக்தியாகும். மக்களை அச்சுறுத்திப் போராட்டத்துக்குள் தள்ளுவது நோக்கமல்ல. மக்கள் நல்ல வாழ்க்கை வாழவும், கனவுகளைத் தொடரவும், தங்கள் ஆற்றலை வளர்த்துக்கொள்ளவும், ஒருவருக்கொருவர் உதவவும் இயலும் அமைதியான, சுதந்திரமான உலகின் சாத்தியத்தால் அவர்களை ஊக்குவிப்பதே நோக்கம். ༆

அனுபவத்தின் வழியாக நம்பிக்கை நிஜமாகிறது. நட்பு, பரஸ்பர உதவி, தன்னாட்சி, தற்சார்பு, தோட்டங்கள், ஒத்துழைப்பு, நேரடிச் செயல், நடைமுறையில் செயல்படும் மாற்று அமைப்புகள் ஆகியவை இப்போதே வேறொரு வாழ்க்கை முறையின் பகுதிகளை மக்கள் அனுபவிக்க வழிவகுக்கின்றன. மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரம் மறைவதற்கு முன்பே முன்னுருவாக்கம் நடைமுறைத் திறனைப் பரவலாக்குகிறது. சுதந்திரமான இணைவு, பரஸ்பர உதவி, சுயாதீன அறிவு, மாற்று வழிகள் ஆகியவற்றின் மூலம் தங்கள் தேவைகளை மக்கள் அதிகமாகப் பூர்த்திசெய்யும்போது, மையப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்கள்மீதான சார்பு குறையத் தொடங்குகிறது.

வன்முறைப் புரட்சி இதற்கு எதிர்த்திசையில் செல்லும் அபாயமுள்ளது. ஏற்கெனவே உள்ள அரசாங்கத்தை அழிப்பது, சக்திக் குவிப்பின் கட்டமைப்பை அவசியம் அழிப்பதில்லை. ஆயுதம் ஏந்திய அமைப்புகள் ஆயுதங்கள், இரகசியச் செயல்பாடுகள், கட்டளை, உளவுத் தகவல், தளவாடங்கள், செயல்பாட்டு ஆற்றல் ஆகியவற்றைக் குவிக்கின்றன. சக்தியும் செயல்திறனும் மக்களிடையே பரவுவதற்கு முன்பே அரசாங்கம் சரிந்துவிட்டால், வன்முறையில் அதிக ஆற்றல் கொண்ட அமைப்பே உருவாகும் அதிகார வெற்றிடத்தை நிரப்பும் நிலையில் இருக்கும். ஆள்பவர் மாறுகிறார்; ஆனால் கட்டமைப்பு கைப்பற்றப்படத் தயாராகவே இருக்கிறது.

வன்முறையின்மை என்பது அமைதிவாதத்தைக் குறிக்கவில்லை; தற்காப்பை மறுப்பதும் அல்ல. உடனடியான தீங்கை வேறு வழியில் நிறுத்த முடியாதபோது தற்காப்புப் பலப்பிரயோகம் தேவைப்படலாம். நோக்கம் ஆதிக்கத்தை நிறுத்துவதாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, பலப்பிரயோகத்தை விடுதலையின் ஒழுங்கமைப்புக் கொள்கையாக மாற்றுவதல்ல. வன்முறை கடைசி வழிமுறையாகவே இருக்க வேண்டும்.

தற்காப்புத் திறன் நீடிக்கலாம்; ஆனால் அதன் பயன்பாடு தற்காப்புக்காகவும் தற்காலிகமாகவும் இருக்க வேண்டும். சக்திச் சமநிலை, தற்காப்புத் திறன் பல இடங்களில் பகிரப்பட்டும் கேள்விக்குள்ளாக்கக்கூடியதாகவும் இருப்பதை உறுதிசெய்கிறது. தற்காலிகப் பலப்பிரயோகம் நிரந்தர அதிகாரக் கட்டமைப்பாக மாறுவதைச் சுதந்திரமான இணைவு தடுக்கிறது.

நீடித்த அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்ள முன்கூட்டிய தயாரிப்பு, நம்பகமான பொருட்கள், பகிரப்பட்ட தகவல்கள், பல சங்கங்களுக்கிடையிலான ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவை தேவை. அனுபவம் வாய்ந்தவர்களிடம் குறிப்பிட்ட தற்காப்புப் பணிகளை மக்கள் ஒப்படைக்கலாம்; அதேவேளை அவ்வகைப் பொறுப்புகள் குறிப்பிட்ட பணிக்குள் வரையறுக்கப்பட்டும் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படக்கூடியவையாகவும் இருக்க வேண்டும். தற்காப்பில்தான் இந்த ஆபத்து குறிப்பாகக் கடுமையானது; ஏனெனில் தற்காப்புத் திறனே புதிய சக்திக் குவிப்பாக மாறக்கூடும். ஆயுதங்கள், பொருட்கள், வெளிப்புற ஆதரவு ஆகியவை எந்த ஓர் குழுவின் தனிக்கட்டுப்பாட்டுக்கும் அப்பால் இருக்கும்போதுதான் இந்த வேறுபாடு உண்மையானதாகத் தொடரும்.

பரவலாகப் பகிரப்பட்ட தற்காப்பிலும் இன்னொரு ஆபத்து உண்டு: ஒரு சங்கத்தின் தயாரிப்புகள் மற்றொரு சங்கத்திற்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தலாம்; அதற்கான இரண்டாவது சங்கத்தின் எதிர்வினை, முதல் சங்கத்தின் அச்சம் சரிதான் என்பதுபோல் தோன்றலாம். சாத்தியமான இடங்களில் நேரடித் தொடர்பு, அச்சமூட்டும் குற்றச்சாட்டுகளுக்குச் சுயாதீனச் சரிபார்ப்பு, இரு தரப்பினரும் படைகளைத் திரட்டுவதில் பரஸ்பர வரம்புகள் ஆகியவை, தற்காப்புத் திறனைக் கைவிடாமலேயே இருவரும் பின்வாங்குவதற்கான வழிகளைத் தரலாம்.

அவசர ஒருங்கிணைப்பு குறிப்பிட்ட பணிக்குள் வரையறுக்கப்பட்டும் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படக்கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும். பகிரப்பட்ட தற்காப்புத் திறனும் தோல்வியடையலாம்; மையப்படுத்தப்பட்ட கட்டளையும் உயிர்பிழைப்புக்கு எந்த உத்தரவாதமும் அளிப்பதில்லை.

போராட்டம் முடிந்த பிறகு மட்டுமே சுதந்திரம் வந்தடையக் கூடாது. போராட்டம் எவ்வாறு நடத்தப்படுகிறது என்பதிலேயே அது அடையாளம் காணக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.

3.5% விதி

அமைப்பளவிலான மாற்றத்திற்காக மக்கள்தொகை முழுவதும் ஒரே நேரத்தில் எழ வேண்டியதில்லை.

1900 முதல் 2006 வரை ஆட்சி மாற்றம், சுதந்திரம் பெறுதல் அல்லது ஆக்கிரமிப்பை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல் ஆகிய இலக்குகளைக் கொண்ட பெரும் இயக்கங்களை ஆய்வு செய்த எரிகா செனோவெத் மற்றும் மரியா ஸ்டீபன், வன்முறையான இயக்கங்களைவிட வன்முறையற்ற இயக்கங்கள் இரு மடங்குக்கும் அதிகமான விகிதத்தில் வெற்றி பெற்றதைக் கண்டறிந்தனர்.

இந்த ஆய்விலிருந்து பின்னர் 3.5% விதி உருவானது: அசல் தரவுத்தொகுப்பில், உச்சகட்டத்தில் மக்கள்தொகையில் குறைந்தபட்சம் 3.5% பேரைச் செயலில் ஈடுபடுத்திய எந்த வன்முறையற்ற இயக்கமும் தோல்வியடையவில்லை.

அரசாங்கம் காவல்துறை, இராணுவப் பலப்பிரயோகத்தின் மூலம் மட்டுமே இயங்குவதில்லை. சமூகமெங்கும் உள்ள மக்கள் தொடர்ந்து பணிபுரிதல், கீழ்ப்படிதல், கட்டளைகளை அமலாக்குதல், வளங்களை நகர்த்துதல், உள்கட்டமைப்பைப் பராமரித்தல், அதன் அதிகாரத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றையும் அது சார்ந்திருக்கிறது. உண்மையில் ஆட்சி செய்பவர்களைவிடப் பல மடங்கு அதிகமான மக்களின் ஒத்துழைப்பை அரசாங்கம் சார்ந்திருக்கிறது.

நேரடியாகப் பங்கேற்பவர்கள் இந்த அழுத்தத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. பங்கேற்பும் மறுப்பும் பரவும்போது, ஒத்துழைப்பின் நம்பகத்தன்மை குறைகிறது. தொழிலாளர்கள் ஒத்துழைப்பதை நிறுத்துகிறார்கள். உத்தரவுகள் அமலாக்கப்படுவதில்லை. ஆதரவாளர்கள் விலகுகிறார்கள். அமைப்புகளுக்குள் இருப்பவர்கள் உத்தரவுகளை நிறைவேற்ற மறுக்கிறார்கள். நிறுவனங்கள் செயலிழக்கத் தொடங்குகின்றன. கட்டமைப்பு தன்னை நிலைநிறுத்தத் தேவையான மனித ஒத்துழைப்பை இழப்பதால் சக்திச் சமநிலை மாறுகிறது.

எதிர்ப்பில் ஈடுபடும் ஒவ்வொருவரும் வீரராக மாற வேண்டியதில்லாததால், வன்முறையற்ற இயக்கங்கள் மிக விரிவான மக்கள்தொகையிலிருந்து பங்கேற்பைப் பெற முடியும். மக்கள் வேலைநிறுத்தம் செய்யலாம், புறக்கணிக்கலாம், மறுக்கலாம், ஆதரவை விலக்கிக்கொள்ளலாம், வளங்களை வழங்கலாம், பிறருக்குத் தங்குமிடம் தரலாம் அல்லது ஒத்துழைப்பதை மட்டும் நிறுத்தலாம்.

பின்னர் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகள் 2010-க்குப் பிறகு வன்முறையற்ற இயக்கங்கள் குறைவான வெற்றியையே பெற்றதைக் கண்டறிந்தன. அரசாங்கங்கள் தங்கள் எதிர் உத்திகளை மாற்றிக்கொண்டதையும், தொடர்ச்சியான அழுத்தத்தைத் தாங்குவதற்குத் தேவையான அமைப்பு, உத்தி, நீடித்த செயல்திறன் ஆகியவற்றை வளர்க்காமல் இயக்கங்கள் வேகமான மக்கள் திரட்டலை அதிகமாகச் சார்ந்திருப்பதையும் செனோவெத் சுட்டிக்காட்டுகிறார். மக்கள் திரட்டல் ஒரு வாய்ப்பைத் திறக்கலாம்; ஆனால் அதற்குப் பின்னால் நீடித்த அமைப்பும் நடைமுறைத் திறனும் இல்லாவிட்டால் நிலையான மாற்றத்திற்கான நிலைமைகள் உருவாகும் முன்பே அந்த வாய்ப்பு மூடப்படலாம்.

3.5% விதி ஒரு சட்டமோ உத்தரவாதமான எல்லையோ அல்ல. வெற்றியடைந்த பெரும்பாலான வன்முறையற்ற இயக்கங்கள் 3.5%-ஐ எட்டவே இல்லை; பின்னர் நடந்த ஆய்வுகள் இதற்கு விதிவிலக்காகத் தோன்றும் ஒரு நிகழ்வையும் கண்டறிந்தன. இது வரலாற்றில் காணப்பட்ட ஒரு போக்கு மட்டுமே; வெற்றிக்கான சூத்திரம் அல்ல.

3.5% விதியின் பாடம், மக்கள்தொகையில் சரியாக 3.5% பேர் எந்த அரசாங்கத்தையும் சரணடையச் செய்ய முடியும் என்பதல்ல.

மாற்றத்திற்கு அனைவரும் விழித்தெழ வேண்டியதில்லை என்பதே அதன் பாடம்.

நேரடிச் செயல்

நேரடிச் செயல் என்பது ஒரு பிரச்சினையைத் தீர்க்க அதிகாரத்திடம் கேட்டுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக நாமே அதை நேரடியாகக் கையாள்வதாகும். அதிகாரத்தின் வழியாகச் சீர்திருத்தம் கோருவது மாற்றத்தை மேல்நிலையிடம் ஒப்படைக்கிறது. நேரடிச் செயலோ பாதிக்கப்படும் மக்களிடமே செயலாற்றும் ஆற்றலை வைத்திருக்கிறது.

நாம் காண்பது வெறும் ஊழல் அல்ல. இந்த அமைப்பு, தன்னுள் கட்டமைக்கப்பட்ட ஊக்கங்களையும் சக்திக் குவிப்புகளையும் பின்பற்றுகிறது. பிரதிநிதிகளை மாற்றுவதால் முடிவுகள் மாறலாம்; ஆனால் அதிகாரம் செயல்படும் இயந்திரம் அப்படியே இருக்கும். பிரதிநிதித்துவ அரசியல் காரணத்துக்கும் விளைவுக்கும் இடையேயான தொடர்பை அதிகாரத்துவத்தின் பல அடுக்குகளுக்குள் மறைத்துவிடுகிறது: மக்கள் செயல்பட்டுவிட்டு, என்ன நடக்க வேண்டும் என்பதை நிறுவனங்கள் தீர்மானிக்கக் காத்திருக்கிறார்கள். நேரடிச் செயல் இப்போதே, இங்கேயே மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. அதன் விளைவுகளை மக்கள் பார்க்கலாம், சோதிக்கலாம், அவற்றின் மேல் மேலும் கட்டியெழுப்பலாம்.

நேரடிச் செயலுக்கு அனுமதி தேவையில்லை. ஒத்துழைக்கவும் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவும் ஆதரவை விலக்கிக்கொள்ளவும் மாற்று வழிகளை உருவாக்கவும் மக்கள் மேலிருந்து அங்கீகாரம் பெற வேண்டியதில்லை. மக்கள் ஏற்கெனவே செயல்படும் திறன் கொண்டுள்ள எந்த இடத்திலிருந்தும் மாற்றம் தொடங்கலாம்; பின்னர் பயனளிப்பவற்றைப் பிறர் பின்பற்றும்போது அது அடிமட்டத்தில் பரவலாம்.

படிநிலை அமைப்பு தானாக இயங்க முடியாது என்பதால்தான் அடிமட்ட மக்களிடம் சக்தி உள்ளது. வேலைநிறுத்தம் அந்தச் சார்புநிலையை உடனடியாக வெளிப்படுத்துகிறது. பொதுவேலைநிறுத்தம் இயந்திரத்தின் பெரும் பகுதிகளை ஒரே நேரத்தில் நிறுத்தலாம். தொழிலாளர்கள் தங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நிறுவனங்களின் அனுமதிக்காகக் காத்திருக்காமல் கூட்டாகத் தங்கள் சக்தியைப் பயன்படுத்த முடியும் என்பதைத் தன்னிச்சையான வேலைநிறுத்தம் காட்டுகிறது.

நேரடிச் செயல் அந்தச் சார்பையே அழுத்தம் கொடுக்கும் சக்தியாக மாற்றுகிறது. ஒரு கட்டமைப்பை எதிர்ப்பதற்கும், அது இயங்குவதற்கு அத்தியாவசியமான ஒன்றை நீக்குவதற்கும் இடையேயான வேறுபாடுதான் இங்கு முக்கியம். மறுப்பும் விலகுதலும் உறவையே மாற்றுகின்றன.

நேரடிச் செயல் படிநிலை அமைப்பின் தேவையைக் குறைக்கும் மாற்று அமைப்புகளைக் கட்டியெழுப்புகிறது. பரஸ்பர உதவி, தற்சார்பு, சுயாதீனப் பரிமாற்றம், கூட்டுறவு அமைப்புகள், இணையான நிறுவனங்கள் ஆகியவை மக்கள் தங்கள் தேவைகளை மேலும் நேரடியாகப் பூர்த்திசெய்வதற்கான ஆற்றலை அளிக்கின்றன.

இவ்விரு பக்கங்களும் ஒன்றை ஒன்று வலுப்படுத்துகின்றன. இயந்திரத்தை நிறுத்துங்கள்; அதே நேரத்தில் மாற்று வழிகளைக் கட்டியெழுப்புங்கள். எதிர்ப்பு, படிநிலை அமைப்பின் திறனைக் குறைக்கிறது. கட்டியெழுப்புதல், அதன் மீதான சார்பைக் குறைக்கிறது.

மக்கள் கீழ்ப்படிதலை விலக்கிக்கொண்டபடியே அவசியமான பணிகளை அவற்றைச் சார்ந்திருப்பவர்களுடன் நேரடியாக ஒத்துழைத்துத் தொடரலாம். தற்காலிக இடையூறு எதிர்ப்புக்கான அழுத்த ஆற்றலை உருவாக்கலாம்; ஆனால் அதன் செலவு யார்மீது விழுகிறது என்பது முக்கியம். சவால் செய்யப்படும் கட்டமைப்பின்மீது மிகக் குறைந்த கட்டுப்பாடே கொண்டவர்களை அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றை மறுப்பதன் மூலம் அந்த அழுத்தம் உருவானால், எதிர்ப்பு தன் செலவை அவர்கள்மீதே தள்ளுகிறது. இன்றியமையாத பணிகளிலிருந்து நீண்டகால விலகுதலுக்கு மாற்று வழங்கல் பாதைகளோ தொடர்ச்சியான அணுகலோ தேவை. தனது சொந்த மாற்று அமைப்புகளையே பட்டினிபோடும் எதிர்ப்பு, மீண்டும் கட்டளை அதிகாரம் வரவேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வலுப்படுத்துகிறது.

கட்டியெழுப்புதலும் தன்னுடைய அழுத்தங்களை உருவாக்கலாம். ஏற்கெனவே உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றை மக்கள் சார்ந்துவிட்டால், அதை நடத்துபவர்கள் இடையூறு ஏற்பட்டால் அதிகம் இழக்க நேரிடும் என்பதால் மோதலை எதிர்கொள்வதில் எச்சரிக்கையாக மாறலாம். மறுபுறம், எதிர்ப்பு மக்கள் காக்க முயலும் மாற்று அமைப்புகளையே ஆபத்தில் ஆழ்த்தலாம். மாற்றுப் பாதைகளாலும் கூடுதல் மாற்று ஏற்பாடுகளாலும் இடையூறுகளைத் தாங்கும் வகையில் மாற்று அமைப்புகள் இருந்தால், மக்கள் சார்ந்திருக்கும் திறன்களை அழிக்காமல் படிநிலை அமைப்புக்குத் தேவையானவற்றை எதிர்ப்பு நீக்கினால், இவ்விரண்டுக்கும் இடையேயான முரண்பாடு குறைகிறது.

எதிர்கால வெற்றிக்குப் பிறகுவரை சுதந்திரத்தை ஒத்திவைக்காமல், மக்கள் இப்போதே உருவாக்கும் உறவுகளாலும் நிறுவனங்களாலும் சுதந்திர உலகைக் கட்டியெழுப்புவதால் நேரடிச் செயல் முன்னுருவாக்கமாகிறது.

ஒரே ஒரு செயல் முழு அமைப்பையும் மாற்ற வேண்டியதில்லை. ༆ ஒவ்வொரு வெற்றிகரமான செயலும் இப்போதுள்ள பிரச்சினையைத் தீர்க்கலாம், தன்னாட்சியை அதிகரிக்கலாம், அடுத்த செயலைச் சாத்தியமாக்கலாம். அடிமட்டத்தில் இத்திறன்கள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து பெருகும்போது, சக்திச் சமநிலையை மாற்றுகின்றன.

தோட்டம்

ஒரு சுதந்திர உலகம் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் தொடங்க வேண்டியதில்லை. மக்கள் தங்களுக்கும் ஒருவருக்கொருவரும் தேவையானவற்றை வழங்கும் திறனை மீண்டும் பெறும் எந்த இடத்திலும் அது தொடங்குகிறது. உணவைப் பயிரிடுங்கள். பயனுள்ள திறன்களைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். கருவிகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள். நம்பிக்கை கொண்டவர்களுடன் பணிபுரியுங்கள். உள்ளூர் உற்பத்தியாளர்களையும் கூட்டுறவு அமைப்புகளையும் ஆதரியுங்கள். நீடித்து, பரவக்கூடிய பயனுள்ள ஒரு செயலில் தொடங்குங்கள்.

தோட்டம் என்பது நேரடியாகவும் கட்டமைப்புரீதியாகவும் பொருள்படுகிறது. நிலம், அறிவு, உழைப்பு, ஒத்துழைப்பு ஆகியவற்றை மக்கள் நேரடியாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய ஒன்றாகத் தோட்டம் மாற்றுகிறது. பொதுப் பணிமனை மக்களுக்குத் தேவையானவற்றை உருவாக்கவும் பழுதுபார்க்கவும் ஓர் இடத்தை வழங்குகிறது. உழவர் சந்தைகள் உற்பத்தியாளர்களையும் வாங்குபவர்களையும் நேரடிப் பரிமாற்றத்தில் இணைக்கின்றன. இவை ஒவ்வொன்றும் தேவைக்கும் அதை நிறைவேற்றக்கூடிய மக்களுக்கும் இடையிலான படிகளைச் சுருக்குகின்றன.

இங்கு குறிப்பிட்ட எந்தப் பொருளாதார மாதிரியும் நோக்கமல்ல.

தற்சார்பு தனிமைப்படுவதால் அல்ல, ஒத்துழைப்பின் மூலமே வலுப்பெறுகிறது. ஒருவரால் அனைத்தையும் செய்ய முடியாது; அப்படிச் செய்ய வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. மக்கள் வெவ்வேறு திறன்களை வளர்த்துக்கொள்கிறார்கள், பணிகளைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள், தாங்கள் உற்பத்தி செய்தவற்றைப் பரிமாறிக்கொள்கிறார்கள், தங்கள் திறன்கள் அதிகம் பயனளிக்கும் இடங்களில் உதவுகிறார்கள். தோட்டங்கள் சமையலறைகள், பணிமனைகள், கூட்டுறவுகள், உள்ளூர் உற்பத்தியாளர்கள், அக்கம்பக்கச் சேவைகள் ஆகியவற்றுடன் இணையும் போது தனித்திட்டங்கள் நடைமுறைத் தற்சார்பின் விரிவான வலையமைப்பாக மாறத் தொடங்குகின்றன. அறிவு, கருவிகள், உற்பத்தித் திறன் ஆகியவை மக்களிடமே அதிகம் இருக்கும்போது, தங்கள் வாழ்க்கை சார்ந்திருக்கும் உறவுகளைத் தேர்வுசெய்ய அவர்களுக்கு அதிக வாய்ப்புகள் கிடைக்கின்றன.

உள்ளூரிலேயே கட்டியெழுப்புங்கள். அண்டை வீட்டாரை அறிந்துகொள்ளுங்கள். பயனுள்ள செயல்களை இணைந்து செய்வதன் மூலம் நண்பர்களை உருவாக்குங்கள். எது இல்லை, எது தொடர்ந்து தோல்வியடைகிறது, மற்றவர்களுக்கு உண்மையில் எது தேவை என்பதை மக்கள் நேரடியாகக் காண முடியும். பிரச்சினையை அனுபவிப்பவர்களும் உதவக்கூடியவர்களும் நேரடியாகத் தொடர்புகொள்ளும்போது அதைச் சமாளிப்பது எளிதாகிறது.

இந்த உறவுகள் மேல்நோக்கி வளராமல் வெளிநோக்கி விரிவடையலாம். வெவ்வேறு குழுக்கள் தன்னாட்சியைப் பேணியபடியே ஒத்துழைப்பு பயனளிக்கும் இடங்களில் நேரடியாக இணைந்து, வெவ்வேறு பணிகளில் சிறப்புத் திறனை வளர்த்துக்கொள்ளலாம். ஒரே அமைப்பு அனைத்தையும் வழங்கவோ முழுமையையும் கட்டுப்படுத்தவோ வேண்டியதில்லை. ஒன்றுடன் ஒன்று மேற்பொருந்தும் சங்கங்களின் அடர்த்தியான பரப்பு, பல திறன்கள், பல உறவுகள், பல ஆதாரங்கள், தோல்வியிலிருந்து தப்பப் பல பாதைகள் ஆகிய தன் வேறுபாடுகளாலேயே வலுப்பெறுகிறது.

ஓர் அமைப்பு தன்னை மாற்று வழி என்று அழைக்கிறதா என்பதல்ல முக்கியம். மாற்று அமைப்புகளுக்கும் தங்களுக்கென ஊக்கக் கட்டமைப்புகள் உள்ளன; எனவே அதே கேள்வியை அவற்றிடமும் கேட்க வேண்டும்: நடைமுறையில் அவை எதை ஊக்குவிக்கின்றன? கட்டளையிடும் முறையை மீண்டும் உருவாக்கும் ஒரு கூட்டுறவு, பெரிதாக எதையும் மாற்றவில்லை. நடைமுறையில் சோதிக்க வேண்டியது இதுதான்: அடிப்படைத் தேவையைப் பூர்த்திசெய்யும் தங்கள் ஒரே வழியை இழக்காமல் மக்கள் பணி செய்யும் முறையை மாற்றவும், அதன் நிபந்தனைகளை மறுக்கவும், அதிலிருந்து வெளியேறவும் முடியுமா?

ஒரே நீராதாரத்தைச் சார்ந்த தோட்டமோ, ஒரே நபரின் அறிவைச் சார்ந்த பணிமனையோ அந்த இடத்தில் இன்னும் பாதிக்கப்படக்கூடியதாக இருக்கிறது. கற்பிக்கக்கூடிய திறன்கள், மீண்டும் உருவாக்கக்கூடிய முறைகள், பகிரப்பட்ட கருவிகள், பல்வேறு ஆதாரங்களிலிருந்து வரும் பொருட்கள் ஆகியவை யாரையும் இன்றியமையாதவராக மாற்றாமல் பயனுள்ள பணியைத் தொடர உதவுகின்றன.

ஏற்கெனவே உள்ள உலகிலிருந்து முற்றிலும் பிரிந்து தொடங்க வேண்டியதில்லை. நேரடி உறவுகளுக்கு நெருக்கமாக மாற்றக்கூடிய எதிலிருந்தும் தொடங்குங்கள்: ஓர் உணவாதாரம், ஒரு திறன், ஒரு கருவி, ஒரு சேவை, ஒரு கூட்டுறவுத் திட்டம், இன்னும் வலுவான ஒரு நட்பு. ஒவ்வொரு மாற்றமும் சிறியது; ஆனால் அடுத்த மாற்றம் கட்டியெழுப்புவதற்கான ஒன்றை அது விட்டுச்செல்கிறது. காலப்போக்கில் தனித்திட்டங்கள் வலையமைப்புகளாகவும், வலையமைப்புகள் இடையூறுகளைத் தாங்கும் கட்டமைப்புகளாகவும் மாறி, குவிந்திருந்த சார்புநிலை படிப்படியாகக் கலைந்து பரவத் தொடங்குகிறது.

ஒரு தோட்டம் காடாக மாற அனுமதி கேட்க வேண்டியதில்லை. இடம் உள்ள இடங்களில் அது வளர்கிறது; சூழ்நிலைகள் அனுமதிக்கும் இடங்களில் கிளைக்கிறது; ஏற்கெனவே உயிருடன் இருப்பவற்றுடன் இணைகிறது; மேலும் வளர்வதற்கான விதைகளை உருவாக்குகிறது. ஒரு சுதந்திர உலகையும் அதேபோல் கட்டியெழுப்புங்கள்: உள்ளூரில், நேரடியாக, அமைதியாக, அடிமட்டத்திலிருந்து வெளியே விரியும் வகையில்.

வாய்ப்புச் சாளரம்

ஒரு சுதந்திர உலகம் புரட்சிகரத் தருணத்திற்குப் பிறகு அல்ல; அதற்கு முன்பே கட்டியெழுப்பப்படுகிறது.

மையப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்களைக் கட்டுப்படுத்துபவர்களை நீக்குவதால் மட்டும், அந்த நிறுவனங்கள் கட்டுப்படுத்தியிருந்த நடைமுறைத் திறன்கள் மக்களிடையே பரவிவிடுவதில்லை. உணவு தொடர்ந்து கொண்டு செல்லப்பட வேண்டும். மக்களுக்கு சுத்தமான தண்ணீர், மருந்து, தங்குமிடம், தகவல் தொடர்பு, போக்குவரத்து, பாதுகாப்பு, மோதலைத் தீர்ப்பதற்கான வழிகள் ஆகியவை தொடர்ந்து தேவை. இந்தத் திறன்கள் சில இடங்களிலேயே குவிந்திருந்தால், அவற்றை விரைவாக மீட்டெடுப்பவர் மிகப் பெரிய சக்தியைப் பெறுகிறார்.

எனவே முக்கியமான பணி, வெளிப்படையாகத் தெரியும் திருப்புமுனைக்கு முன்பே நடைபெறுகிறது.

மையக் கட்டளைக்கு அப்பாற்பட்டு ஏற்கெனவே செயல்படும் உறவுகள், திறன்கள், நிறுவனங்கள், உள்கட்டமைப்புகள் ஆகியவற்றின் மூலம் ஒரு சுதந்திரச் சமூகம் படிப்படியாக வளர்கிறது. பரஸ்பர உதவி வலையமைப்புகள், உள்ளூர் உணவு அமைப்புகள், கூட்டுறவுகள், சுயாதீனத் தகவல் தொடர்பு, பரவலாக்கப்பட்ட ஆற்றல் வழங்கல், பழுதுபார்க்கும் திறன், அனைவருக்கும் திறந்த அறிவு, பராமரிப்பு வலையமைப்புகள், மோதல் தீர்வு, மையமற்ற தற்காப்பு ஆகியவை, நடைமுறைத் திறன்களை மைய நிறுவனங்களிடமிருந்து அவற்றைச் சார்ந்திருக்கும் மக்களிடமே மாற்றுகின்றன.

முன்னுருவாக்கத்தின் உத்திசார் பொருள் இதுதான்: பழைய அமைப்பின் உள்ளேயே புதியதை உருவாக்குதல். வெளிப்படையான முறிவு திடீரென நிகழலாம். ஆனால் அதைத் தாண்டி வாழும் திறன் மெதுவாகத்தான் உருவாகிறது.

இந்த மாற்றத்துக்கு ஒரே ஒரு தெளிவான முறிவு அவசியமில்லை. பழைய நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருக்கும்போதே புதிய உறவுகள் அவற்றுக்குப் பக்கத்தில் வளரலாம். சில பணிகள் விரைவாக மையமற்றதாக மாறலாம்; மற்றவை மிக நீண்டகாலம் மையப்படுத்தப்பட்ட நிலையிலேயே இருக்கலாம். ஏற்கெனவே உள்ள அமைப்புகளுக்குள் கிடைக்கும் வாய்ப்புகள், மக்களின் நடைமுறைத் தன்னாட்சியையோ அவற்றுக்கு வெளியே ஒழுங்கமைக்கும் திறனையோ அதிகரித்தால், அவற்றை மக்கள் இன்னும் பயன்படுத்தலாம். அந்த அமைப்பையே மாற்றத்திற்கான சாதனமாக ஆக்காமலேயே அத்தகைய வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்த முடியும். உருவாகும் புதிய உலகம் முதலில் முழுமையற்றதாகவும், சமரசங்கள் நிறைந்ததாகவும், அது மாற்ற முயலும் உலகுடன் பின்னிப்பிணைந்ததாகவும் இருக்கும்.

மாற்றாக அமைய வேண்டிய புதிய ஏற்பாடே, அது மாற்ற விரும்பும் அதே மைய நிறுவனங்களைச் சார்ந்திருந்தால், சக்திச் சமநிலையை மாற்றாமலேயே அது அவற்றால் உள்ளிழுக்கப்படலாம்.

ஒரு மாற்று அமைப்பு மக்களுக்குத் தேவையான ஒன்றை வழங்கிக்கொண்டே, பழைய கட்டமைப்பு கட்டுப்படுத்தும் நிலம், பொருட்கள், உள்கட்டமைப்பு அல்லது பிற வளங்களை இன்னும் சார்ந்திருக்கலாம். அத்தகைய ஏற்பாடு, பழைய கட்டமைப்பின் சில சுமைகளை அதிலிருந்து அகற்றினாலும், அந்தச் சார்புநிலையால் உருவான பெரும்பாலான பிடியை அதனிடமே வைத்திருக்க அனுமதிக்கிறது. ஒரு பணியை ஏற்றுக்கொள்வதும் சார்புநிலையை மாற்றுவதும் ஒன்றல்ல. பழைய கட்டமைப்பு தாங்கள் சார்ந்திருப்பவற்றைக் கட்டுப்படுத்தாமலேயே தொடர்ந்து செயல்படும் திறனை மக்கள் பெறும்போதுதான் சமநிலை மாறுகிறது.

மையப்படுத்தப்பட்ட பணிகளுக்கு உண்மையான மாற்றாக மாறும் அளவுக்கு மாற்று அமைப்புகள் வளரும்போது அவை ஒடுக்குமுறையை எதிர்கொள்ளலாம். மைய நிறுவனங்கள்மீதான சார்பை மாற்றுகள் குறைக்கும்போது, அவற்றைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான ஊக்கங்களும் அந்த நிறுவனங்களுக்கு அதிகரிக்கலாம். ஒடுக்குமுறையால் இன்னும் எல்லா வழங்கல் வழிகளையும் துண்டிக்க முடிந்தால், வெறுமனே பரவியிருப்பது பாதுகாப்பல்ல. சுயாதீன வலையமைப்புகளுக்கு இடையே பகிரப்படும் அறிவும் ஆதரவும், ஓர் இடமோ அமைப்போ இழக்கப்பட்டாலும் பணியைத் தொடர உதவுகின்றன; அதன் மூலம் அகற்றப்பட்டால் முழு மாற்று ஏற்பாடும் மறைந்துவிடும் வகையில் ஒரே ஒரு கட்டமைப்பும் இருக்காது.

நிறுவனங்களின் வீழ்ச்சி சமூகத்தின் வீழ்ச்சியாக மாறாதிருக்கத் தேவையான பாதுகாப்பு வலையை முன்னுருவாக்கம் கட்டியெழுப்புகிறது.

சமூகத்திற்கு வெளியே ஒரே ஒரு தூய்மையான தனிப்பகுதியை உருவாக்குவது நோக்கமல்ல. மக்கள் வெவ்வேறு உறவுகளின் வழியாகப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கக்கூடிய இடங்களைப் பெருக்குவதும், அவற்றைக் கிடைமட்டமாக இணைப்பதும், அன்றாட வாழ்க்கையின் மேலும் மேலும் பகுதிகளை அவற்றுக்குள் படிப்படியாக மாற்றுவதுமே நோக்கம். தன்னார்வ மாற்று ஏற்பாட்டால் மாற்றப்படும் ஒவ்வொரு சார்புநிலையும் பழைய அமைப்பின் பிடியைப் பலவீனப்படுத்துகிறது. ༆ பரஸ்பர ஆதரவின் ஒவ்வொரு உறவும் மக்களின் மறுக்கும் திறனை அதிகரிக்கிறது.

இந்த மாற்றம் கட்டியெழுப்புவதில் படிப்படியானதாகவும், அதன் விளைவுகளில் வேகமானதாகவும் இருக்கலாம்.

மையப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்கள் போதிய செயல்திறனையோ சமூக அங்கீகாரத்தையோ இழந்து, நிரந்தரமானவை என்று கருதப்பட்ட ஏற்பாடுகள்கூட பேச்சுவார்த்தைக்கு உட்படும்போது வாய்ப்புச் சாளரம் உருவாகிறது. இதற்கு முழு நாகரிகமே வீழ வேண்டியதில்லை. ஒரு வழங்கல் சங்கிலி துண்டிக்கப்படுகிறது. ஓர் அரசாங்கம் சமூக அங்கீகாரத்தை இழக்கிறது. ஒரு பெருநிறுவனம் ஊரை விட்டுச் செல்கிறது. மின்வலையமைப்பு செயலிழக்கிறது. நாணயம் நம்பகமற்றதாகிறது. ஒரு வேலைநிறுத்தம் வழக்கமான சேவைகளை நிறுத்துகிறது. ஏகபோக நிறுவனம் மக்கள் சார்ந்திருக்கும் ஒன்றை வழங்க முடியாமல் போகிறது. மையப்படுத்தப்பட்ட அமைப்புகள் இடம், துறை, பணி ஆகியவற்றைப் பொறுத்து சமமற்ற விதத்தில் தோல்வியடைகின்றன.

ஒவ்வொரு தோல்வியும், பழைய கட்டமைப்பு இனி வழங்க முடியாதவற்றில் ஒரு பகுதியை மாற்று அமைப்புகள் ஏற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது.

இத்தகைய வாய்ப்புகள் மீண்டும் மீண்டும் வரலாம். ஒப்பீட்டளவில் நிலையான காலங்களில் இணையான நிறுவனங்கள் வளர்கின்றன. ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு பலவீனமடைகிறது. ஏற்கெனவே உள்ள மாற்றுகள் அதன் சில பணிகளை ஏற்றுக்கொள்கின்றன. அந்த மாற்றுகள் நிலைபெறுகின்றன, கற்றுக்கொள்கின்றன, ஒன்றுடன் ஒன்று இணைகின்றன; அடுத்த நெருக்கடியை முந்தையதைவிட அதிகத் திறனுடன் எதிர்கொள்கின்றன. பழைய படிநிலை அமைப்பு தப்பிப்பிழைக்கலாம்; இருந்தாலும் ஒவ்வொரு சுற்றிலும் மக்கள் அதைப் பற்றிக் குறைவாகச் சார்ந்திருக்கும் நிலை உருவாகலாம்.

இது வீழ்ச்சிக்காகக் காத்திருக்கும் உத்தி அல்ல. நம்பகமாக முன்னறிவிக்க முடியாத நிலைமைகளுக்கான தயாரிப்பாகும்.

மையப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்கள் பலவீனமடைந்தால் சுதந்திரம் தானாக உருவாகிவிடாது. நெருக்கடி அச்சம், பற்றாக்குறை, நிச்சயமின்மை, நம்பகமான ஒழுங்குக்கான கோரிக்கை ஆகியவற்றை உருவாக்குகிறது. இந்நிலைமைகள் பரஸ்பர உதவியை வலுப்படுத்தலாம்; அதேவேளை பாசிசம், இராணுவவாதம், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றக்குழுக்கள், மத அடிப்படையிலான அதிகாரவாதம் அல்லது நிலைத்தன்மையை மீட்டெடுப்பதாக உறுதியளிக்கும் புதிய அரசாங்கம் ஆகியவற்றையும் வலுப்படுத்தலாம்.

அதிகார வெற்றிடம் என்பது இனி நம்பகமாக வழங்கப்படாத பணிகளுக்கான தேவையைக் குறிக்கிறது. அந்த வெற்றிடத்தை எது நிரப்புகிறது என்பது, யாரால் அந்தத் தேவைகளை நிறைவேற்ற முடிகிறது என்பதைப் பொறுத்தது.

உணவு, மருந்து, தகவல் தொடர்பு, போக்குவரத்து, பாதுகாப்பு, இயங்கும் உள்கட்டமைப்பு ஆகியவற்றை வழங்கக்கூடியவர்கள் மிகப் பெரிய செல்வாக்கைப் பெறுகிறார்கள். அதிகாரவாத அமைப்புகளிடம் மட்டுமே அந்தத் திறன்கள் இருந்தால், செயல்படும் ஒரே கட்டமைப்பாக படிநிலை அமைப்பு தோன்றுவதால், அச்சமடைந்த மக்கள் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிவதை ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.

இதனால்தான் முன்னுருவாக்கம் அடுத்து அதிகாரவாத ஆட்சி வருவதை எதிர்கொள்வதற்கான தயாரிப்புமாகும். நெருக்கடிக்கு முன்பே வளர்க்கப்பட்ட இணையான நிறுவனங்கள், மக்கள் வேறெங்கும் திரும்புவதற்கான வழிகளை அளிக்கின்றன. பரவலாகப் பகிரப்பட்ட திறன்கள், ஏற்கெனவே உள்ள உறவுகள், செயல்படும் வலையமைப்புகள், கட்டளையின்றி ஒத்துழைத்த அனுபவம் ஆகியவை, மைய நிறுவனங்களின் வீழ்ச்சியால் உருவாகக்கூடிய அதிகார வெற்றிடத்தைக் குறைக்கின்றன.

இத்தகைய மாற்றுகள் இல்லாவிட்டால், வீழ்ச்சி சார்புநிலையை ஒழிப்பதில்லை; அதை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது.

மாற்று அமைப்புகள் உண்மையில் செயல்படவும் வேண்டும். அவற்றில் பங்கேற்க ஓய்வு நேரம், பணம் அல்லது பாதுகாப்பு தேவைப்பட்டால், ஏற்கெனவே கடுமையான அழுத்தத்தில் இருப்பவர்களுக்கே பங்கேற்பது மிகக் கடினமாகிவிடும். அவற்றில் பங்கேற்பதற்கு முன்பு பெரும்பாலான மக்கள் ஒரு முழுமையான தத்துவத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். உணவு மலிவாக இருப்பதாலோ, குழந்தைப் பராமரிப்பு நம்பகமாக இருப்பதாலோ, அக்கம்பக்கம் பாதுகாப்பாக இருப்பதாலோ, பழுதுபார்க்கும் பணிமனை பணத்தைச் சேமிப்பதாலோ, ஈடுபட்டிருப்பவர்கள் அவர்களை மரியாதையுடன் நடத்துவதாலோ அவர்கள் இணையலாம். சுதந்திரமான இணைவு, பரஸ்பர உதவி, தன்னியல்பான ஒழுங்கு ஆகியவற்றை மக்கள் நேரடியாக அனுபவிக்கும்போது அவற்றுக்கான வாதங்கள் வலுப்பெறுகின்றன.

நடைமுறைச் சோதனை இதுதான்: மாற்று அமைப்பு ஓர் உண்மையான தேவையைப் பூர்த்திசெய்தபடியே தன்னாட்சியை அதிகரித்து நடைமுறைத் திறனைப் பரவலாக்குகிறதா?

அழுத்தத்தின்போது இயங்க முடியாத திட்டம் மக்களை நெருக்கடியிலிருந்து மீட்டுச்செல்லாது. கட்டுப்பாட்டைக் குவிப்பதன் மூலம் செயல்படும் திட்டம் அடுத்த படிநிலை அமைப்பாகவே மாறலாம். அதன் செயல்முறைகள் தன்னாட்சியையும் சுதந்திரமான இணைவையும் பாதுகாக்கும்போதுதான் அந்த மாற்று அமைப்பு செயல்படும்.

அதைச் சார்ந்திருப்பதற்கு முன் மாற்றீட்டின் செயல்திறனைச் சோதியுங்கள்: நிதி நின்றுவிட்டாலோ, வழங்குநர் தோல்வியடைந்தாலோ, முக்கியமானவர்கள் விலகிவிட்டாலோ சேவையைத் தொடர முடியுமா? வழக்கமான செயலிழப்புகளும் பணிகளை உண்மையாக மாற்றுவதும், மையப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்களை இன்னும் எது சார்ந்திருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. அந்தப் பணி போதுமான அளவு முடியுமுன்பே திடீர் வீழ்ச்சி நிகழலாம். அப்போது சுதந்திரத்தை அறிவிப்பதைக் காட்டிலும் பொருட்கள், பராமரிப்பு, கவனிப்பு ஆகியவற்றைப் பேணுவதே முன்னுரிமை பெறும்; தற்காலிகச் சார்புநிலை நிரந்தரமாகக் கட்டளையிடும் உரிமையை உருவாக்குவதில்லை.

இச்செயல்முறைகள் ஒரே நேரத்தில் நடைபெறுகின்றன: இப்போது தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்யும் திறன்களை உருவாக்கிக்கொண்டே, அந்தத் திறன்களின் மூலம் ஆதிக்கத்தின் மீதான சார்பைக் குறைத்தல். கட்டியெழுப்புதல் இல்லாவிட்டால், எதிர்ப்பு ஒரு வெற்றிடத்தை விட்டுச்செல்லலாம். எதிர்ப்பு இல்லாவிட்டால், மாற்று அமைப்புகள் ஏற்கெனவே உள்ள கட்டமைப்புக்குள்ளேயே அடக்கப்பட்டுவிடலாம்.

மையப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்கள் படிப்படியாக அவசியமற்றவையாக மாறுவதே நோக்கம்.

பணிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இடம்பெயரலாம். அறிவு மையக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து வெளியேறலாம். தற்காலிகப் பரஸ்பர உதவி நிரந்தரச் சமூக உள்கட்டமைப்பாக மாறலாம். முறைசாரா வழங்கல் வழிகள் நீடித்த வலையமைப்புகளாக மாறலாம். அவசரநிலைகளில் பயனளித்த ஏற்பாடுகளை சமூகங்கள் தொடர்ந்து பேணலாம். தோல்வியடைந்த திட்டங்கள்கூட அடுத்த முயற்சியை வலுப்படுத்தும் திறன்கள், உறவுகள், கருவிகள், அறிவு ஆகியவற்றை விட்டுச்செல்லலாம்.

மக்கள் இதுவரை கட்டியெழுப்பியிருப்பவை, இனி அவர்களால் கட்டியெழுப்பக்கூடியவற்றின் எல்லைகளை நிர்ணயிப்பதில்லை. மனிதப் புத்தாக்கத் திறனை விடுவிப்பது புதுமைகளைத் தூண்டி, ஒருகாலத்தில் சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியவற்றை அடையக்கூடியதாக மாற்றுகிறது.

வெற்றி என்பது ஓர் அரசாங்கம் வீழ்வதாகவோ அதன் கட்டடங்களில் புதிய கொடி ஏற்றப்படுவதாகவோ வர வேண்டியதில்லை. மையப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்களின் பயனுள்ள பணிகள் வேறு இடங்களுக்கு நகரும்போது, அந்நிறுவனங்களின் முக்கியத்துவம் நீண்டகாலமாகக் குறைந்து வருவதாக அது வெளிப்படலாம்.

தீர்மானகரமான வெற்றி, இயந்திரத்தைக் கைப்பற்றுவது அல்ல.

அந்த இயந்திரத்தை தேவையற்றதாக மாற்றுவதே வெற்றி.

அடுத்த பெரிய வாய்ப்பு எப்போது உருவாகும் என்பது நிச்சயமற்றது. அமைப்புகள் நிலையற்ற சூழல்களிலும் நீடிக்கலாம், எதிர்ப்பை உள்வாங்கலாம், தலைமையை மாற்றலாம், செலவுகளை வேறு இடங்களுக்குத் தள்ளலாம், சீர்திருத்தம் செய்யலாம் அல்லது ஒடுக்கலாம். வீழ்ச்சியை முன்னறிவிப்பதைச் சார்ந்திருக்கும் உத்தி பலவீனமானது.

முன்னுருவாக்கத்திற்கு முன்னறிவிப்பு தேவையில்லை. ஏற்கெனவே உள்ள அமைப்பு நீடித்தால், சுயாதீன உறவுகளும் திறன்களும் இப்போதே வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும். அது படிப்படியாகச் சிதைந்தால், அது கைவிடும் பணிகளை மாற்று அமைப்புகள் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். நெருக்கடிகள் மீண்டும் மீண்டும் வந்தால், ஒவ்வொரு வாய்ப்பும் இணைச் சமூகத்தை மேலும் வலுப்படுத்தலாம். ஒரு பெரிய முறிவு நிகழ்ந்தால், ஏற்கெனவே பொருட்கள், திறன்கள், செயல்படும் உறவுகள் கொண்ட வலையமைப்புகள், உருவாகும் வெற்றிடத்தை மற்றொரு மைய அதிகாரம் நிரப்பாமல் தடுக்கக்கூடிய மாற்றுகளை மக்களுக்கு வழங்கும்.

எனவே வாய்ப்புச் சாளரம் என்பது காத்திருக்க வேண்டிய ஒன்றல்ல.

அதை நோக்கிக் கட்டியெழுப்ப வேண்டிய ஒன்றாகும்.

படிநிலை அமைப்பு இன்னும் நிரந்தரமானதாகத் தோன்றிக்கொண்டிருக்கும்போதே ஒரு சுதந்திர உலகம் வளர்கிறது. ஒவ்வொரு தோட்டமும் நட்பும் கூட்டுறவும் திறனும் வலையமைப்பும் பரஸ்பர உதவிச் செயலும் சுயாதீனமான நடைமுறைத் திறனுக்கான ஆதாரமும், அனுமதிக்காகக் காத்திருக்காமல் மக்கள் செயல்படக்கூடிய மற்றொரு இடத்தை உருவாக்குகின்றன. இந்த மாற்றுகள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணையும்போது ஒரே இடத்தில் குவிந்த சார்பு சிதறுகிறது; சக்திச் சமநிலை வடிவம் பெறுகிறது.

அடுத்த வாய்ப்புச் சாளரம் திறக்கும்போது, சுதந்திரம் ஒன்றுமில்லாத இடத்திலிருந்து தொடங்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு சுதந்திர உலகம் காத்திருக்கும்.

Vox Libera

அடிப்படை நிலை

“கோட்பாட்டுப் பிடிவாதம் கொண்ட உலகப்பார்வையைவிட ஆபத்தானது வேறொன்றுமில்லை—அதைவிட நம்மைக் கட்டுப்படுத்துவதும், புத்தாக்கத்தைக் காண முடியாமல் செய்வதும், புதுமையை ஏற்கும் திறந்த மனப்பான்மையை அழிப்பதும் வேறொன்றுமில்லை.” — Stephen Jay Gould

“தாங்கள் யதார்த்தத்தைப் பார்க்கும் முறையே உலகைப் பார்ப்பதற்கான ஒரே நியாயமான முறை என்று மக்களை எண்ணவைக்கும், அவர்களுக்கே தெரியாத கோட்பாட்டுப் பிடிவாதத்தை ஒழிப்பது முக்கியம். மக்களிடம் பொதுவான அஞ்ஞேய அணுகுமுறையை—கடவுள் பற்றிய கேள்வியில் மட்டுமல்ல, எல்லாவற்றிலும் தமக்குத் தெரியாதவை இருக்கக்கூடும் என்ற திறந்த மனநிலையை—உருவாக்குவதே என் நோக்கம். ஒருவர் தமது நம்பிக்கை அமைப்பின் வழியே மட்டுமே அனைத்தையும் பார்க்க முடிந்தால், அவர் ஏறக்குறைய செவிடராகவும், பேச முடியாதவராகவும், குருடராகவும் ஆகிவிடுகிறார். பிறர் உலகைப் பார்ப்பதைப் போல நாமும் உலகைப் பார்க்க முடிந்தால்தான் அவர்களை உண்மையில் புரிந்துகொள்ள முடியும். இதுவே ‘கொரில்லா ஆன்டாலஜி’: உலகைக் காணும் ஒரே மாதிரியை உடைத்து, பல மாதிரிகளிலிருந்து அதைப் பார்க்கும் கண்ணோட்டத்தை மக்களுக்கு அளிப்பது.” — Robert Anton Wilson, Jeffrey Elliot நடத்திய “Searching for Cosmic Intelligence” நேர்காணல் (1980)

“சில சொற்களையும் கருத்துகளையும் ‘எதிர்க் கருத்துகள்’ என்று அடையாளம் காணலாம். நமது புரிதலுக்கு உதவுவதற்குப் பதிலாக அதைப் பனிமூட்டமாக்கி, மற்ற உண்மையான கருத்துகளைப் புரிந்துகொள்வதைக் கடினமாக்குபவையே அவை. இவற்றில் முக்கியமான ஒரு வகை ‘ஒன்றாகக் கட்டப்பட்ட தொகுப்பு’: உண்மையில் ஒன்றாகச் செல்லாத சில விஷயங்கள் இயல்பாகவே ஒன்றிணைந்திருக்கின்றன என்ற மறைமுக முன்கருத்தைத் தன் பொருளுக்குள் வைத்திருக்கும் சொல்.” — Roderick T. Long

“வேறு சொற்களில் சொன்னால், ஒரே ஒரு நிலையான வடிவம் இல்லை. இடையறாது தென்படும் ஒரே நிகழ்வு மாற்றம் நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதும், அதன் விளைவாக வெவ்வேறு சமூகச் சாத்தியங்களைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு உருவாவதும்தான்.” — David Graeber and David Wengrow, The Dawn of Everything

ஊக்கக் கட்டமைப்பு

“மற்ற அனைத்து உயிரினங்களைப் போலவே மனிதனும் தான் வாழும் சூழல்களுக்கு ஏற்பத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டு அவற்றுக்குப் பழகுகிறான்; தான் பெற்ற பழக்கங்களை அடுத்த தலைமுறைக்குப் பரம்பரையாகக் கடத்துகிறான். ஆகவே அடிமைத்தனத்தில் பிறந்து அதிலேயே வாழ்ந்து, பல தலைமுறைகளாக அடிமைகளாக இருந்தவர்களின் வழிவந்த மனிதன் சிந்திக்கத் தொடங்கியபோது, அடிமைத்தனம் வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத ஒன்று என்றும் சுதந்திரம் சாத்தியமற்றது என்றும் நம்பினான்.” — Errico Malatesta

“ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதில்தான் ஒருவரின் சம்பளம் சார்ந்திருந்தால், அதை அவருக்குப் புரியவைப்பது மிகவும் கடினம்!” — Upton Sinclair, I, Candidate for Governor: And How I Got Licked (1935)

“இதுவரை நாம் ஊக்கங்களைப் பொதுத் தேர்வுக் கோட்பாட்டின் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய்ந்தோம். அரசியல் களத்தில் உள்ளவர்கள், அதற்கு வெளியே இருப்பவர்களைப் போலவே அடிப்படையில் இருக்கிறார்கள் என்பது அந்தக் கோட்பாட்டின் கருதுகோள். ஆனால் அரசியலைப் பொறுத்தவரை அந்தக் கருதுகோளே அளவுக்கு மீறிய நம்பிக்கையாக இருக்கலாம். ஏனெனில் அரசியல் நிறுவனங்களின் வடிகட்டும் அமைப்புகள் இறுதியில் அதிகாரப் பதவிகளை விரும்பும் நபர்களையே தேர்ந்தெடுக்கின்றன. நல்லுணர்வும் மனிதநேயமும் கொண்டவர்கள் ஓர் அடிமைப் பண்ணையில் மேற்பார்வையாளர்களாகப் பணியாற்ற விரும்ப மாட்டார்கள். அதே காரணத்தால், சிறைக்காவலர்கள், காவல்துறை அதிகாரிகள், அரசு வழக்கறிஞர்கள், எல்லைப் பாதுகாப்புப் படையினர், தளபதிகள், அதிபர்கள் எனத் தங்கள் வாழ்க்கையைச் செலவிடுபவர்களில், பிறர்மீது தம் விருப்பப்படி பயன்படுத்தும் ஆற்றலையும் வன்முறையால் நிலைநாட்டப்படும் அதிகாரத்தையும் செலுத்துவதில் சங்கடமில்லாதவர்கள் அதிகம் இருப்பார்கள். கொள்கைப் பிடிப்புள்ளவர்கள் சிலகாலம் இந்தப் பதவிகளை வகித்தாலும், அதிகாரத்தைப் பெறவும் தக்கவைக்கவும் பெரும் முனைப்புடன் முயன்று, அதற்காகத் தங்கள் ஒழுக்கத்தை வளைத்துக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பவர்கள் அவர்களை விரைவாக மாற்றக்கூடும். இதன் விளைவாக அதிகார அமைப்புகள் நிறுவன ரீதியான வடிகட்டல்களையும் தேர்வு விளைவுகளையும் உருவாக்குகின்றன; அவற்றின் எளிய, பேரழிவு விளைவாக மிக மோசமானவர்கள் மேலே செல்கிறார்கள்.” — Nathan Goodman, Abolition: An Economist’s Perspective ๖

“இன்றைய தொழிலாளர்களுக்குப் பல்வேறு விதிமுறைகள், வரிகள், அறிவுசார் சொத்துரிமைச் சட்டங்கள், தொழில் மானியங்கள் ஆகியவை தடையாக இருக்கின்றன. ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால், இவை மாற்று வேலைவழங்குநர்கள் சந்தையில் நுழைவதையும் மக்கள் சுயதொழில் தொடங்குவதையும் தடுக்கின்றன.” — Sheldon Richman

“உண்மையில் முதலாளித்துவ அமைப்பை வரையறுப்பது, அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஏகபோகங்கள் கட்டமைப்புரீதியாக அதில் நிலவுவதே.” — Eric Fleischmann

“மேலும், பரிமாற்றத்திற்கான வழிமுறையின் மீதான அரசாங்க ஏகபோகம் என்பது, பரிமாற்றத்தை எளிதாக்குவதற்கான கடன் வழங்கல் சாதனமாக, கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தும் திறனுக்குப் பதிலாகக் கடனைப் பயன்படுத்தும் ஆற்றலாகும். இந்த ஏகபோகத்தின் மூலம் சிறப்புரிமை பெற்றவர்கள் கோரும் தொகைகள் முதலில் செலுத்தப்படும் வரை பரிமாற்றங்களைத் தடுக்கவும் அரசாங்கம் அதிகாரம் பெறுகிறது.” — Dyer D. Lum

“நம் காலத்தில் பெரும்பான்மையான மக்கள் அடிமைப்படுத்தப்பட்டிருப்பதற்கு அடிப்படையாக இருப்பவை, நிலம் மற்றும் பிறவற்றின்மீது விதிக்கப்பட்டு அரசாங்கத்தால் அதன் ஆட்சிக்குட்பட்ட மக்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்படும் பண வரிகள்தான் என்பதை இன்று யாரும் காண்பதில்லை; அல்லது காண விரும்புவதில்லை.” — Leo Tolstoy, What Shall We Do?, அத்தியாயம் XX (சிறிதளவு நவீனப்படுத்தப்பட்ட பகுதி)

“தொடர்ச்சியான பணவீக்கத்தின் மூலம் அரசாங்கங்கள் தங்கள் குடிமக்களின் செல்வத்தில் கணிசமான பகுதியை இரகசியமாகவும் பிறருக்குத் தெரியாமலும் பறிமுதல் செய்ய முடியும். இந்த முறையில் அவை பறிமுதல் செய்வது மட்டுமல்ல; தன்னிச்சையான முறையிலும் அதைச் செய்கின்றன. இந்தச் செயல்முறை பலரை ஏழையாக்கிக்கொண்டே சிலரைச் செல்வந்தர்களாக்குகிறது.” — John Maynard Keynes, The Economic Consequences of the Peace

“முதலாளித்துவம் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே மாதிரிதான். நிலைத்திருக்கவும் செழிக்கவும், ஓரளவு பற்றாக்குறை நிரந்தரமாக நிலவும் சூழல் அதற்குத் தேவை: தன் விலைகளைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் எந்த நிபந்தனைக்கும் பணியாற்றும் பசியால் வாடும் மக்களை உருவாக்கவும் அது இதைச் சார்ந்திருக்கிறது.” — Errico Malatesta

“ஐன்ஸ்டீனின் மூளையின் எடையையோ அதன் சிக்கலான மடிப்புகளையோ விட, அவருக்கு இணையான திறன் கொண்டவர்கள் பருத்தி வயல்களிலும் சுரண்டல் ஆலைகளிலும் வாழ்ந்து இறந்திருக்கிறார்கள் என்ற ஏறக்குறைய உறுதியான உண்மைதான் எனக்கு அதிக ஆர்வமளிக்கிறது.” — Stephen Jay Gould

“ஏனெனில் இன்று குற்றவாளிகள் என்று அழைக்கப்படுபவர்கள் உண்மையில் குற்றவாளிகளே அல்ல. நவீனக் குற்றங்களைத் தோற்றுவிப்பது பாவமல்ல; பட்டினிதான்.” — Oscar Wilde, The Soul of Man under Socialism

“அடிமைத்தனம், பாதுகாப்புவாதம், ஏகபோகம் ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பவர்கள் அவற்றால் லாபமடைவோரிடையே மட்டுமல்ல; அவற்றால் பாதிக்கப்படுவோரிடையேயும் இருக்கிறார்கள்.” — Frédéric Bastiat

“பெரிய அளவில் கொள்ளையடிக்கும் ஆற்றல் கொண்ட வர்க்கத்திற்கே அரசாங்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தித் தனது கொள்ளையைச் சட்டபூர்வமாக்கும் ஆற்றலும் உண்டு.” — Eugene Debs

“ஒரு சமூகத்தில் ஒரு குழுவினருக்குக் கொள்ளை அடிப்பதே வாழ்க்கை முறையாக மாறும்போது, காலப்போக்கில் அதற்கு அனுமதியளிக்கும் சட்ட அமைப்பையும் அதைப் போற்றும் ஒழுக்க நெறியையும் அவர்கள் தங்களுக்காக உருவாக்கிக்கொள்கிறார்கள்.” — Frédéric Bastiat

“சட்டபூர்வமான கொள்ளை எண்ணற்ற வழிகளில் நிகழலாம். ஆகவே அதை ஒழுங்கமைப்பதற்கான எண்ணற்ற திட்டங்களும் உள்ளன: இறக்குமதித் தீர்வைகள், பாதுகாப்புவாதம், நலன்கள், மானியங்கள், ஊக்குவிப்புகள், படிப்படியான வரிவிதிப்பு, பொதுப் பள்ளிகள், வேலை உத்தரவாதம், இலாப உத்தரவாதம், குறைந்தபட்ச ஊதியம், நிவாரணம் பெறும் உரிமை, உழைப்புக்கான கருவிகளைப் பெறும் உரிமை, இலவசக் கடன் என இன்னும் பல.” — Frédéric Bastiat, The Law

படிநிலை அமைப்பு

“பெரும்பாலான அதிகாரம் முதலில் ஒரு குண்டனின் அப்பட்டமான பலமாகத் தொடங்கி, பின்னர் மௌனமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதன் வழியாக ‘சமூக அங்கீகாரம் பெற்ற’ அதிகாரமாக வளர்கிறது. தேச அரசின் வரலாறு நிச்சயமாக இதுதான். ஃபிரீட் கவனித்தபடி, சித்தாந்தம் சக்தியுடன் கலக்கும் வழிமுறையே சமூக அங்கீகாரம். அதன் பணி, ‘சமூகத்தின் ஒரு பகுதியினர் கையாளும் குவிக்கப்பட்ட சமூக ஆற்றல் ஏன் இருக்கிறது என்பதை விளக்கி நியாயப்படுத்துவதும், சமூக ஆற்றல் எப்படிப் பகிரப்பட்டு எந்தத் திசையில் செலுத்தப்படுகிறது என்பதை நிர்ணயிக்கும் குறிப்பிட்ட சமூக அமைப்புகளுக்கும் அதேபோன்ற ஆதரவை வழங்குவதும்’ ஆகும்.” — Harold Barclay, People without Government ๖

“அதிகாரத்தையோ அரசாங்கத்தையோ ஒழிப்பது என்பதன் பொருள், சமூகத்தில் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் தனிநபர் ஆற்றலையோ கூட்டுச் சக்தியையோ, மக்கள் ஒருவர்மீது ஒருவர் செலுத்தும் செல்வாக்கையோ அழிப்பதல்ல. அப்படிச் செய்தால் மனிதகுலத்தை அசையாத தனித்தனி அணுக்களின் கூட்டமாகக் குறைத்துவிடுவதாகும்; அப்படி நிகழ்வது சாத்தியமற்றது. நிகழ முடிந்தாலும் அது எல்லாச் சமூகங்களையும் அழித்து மனிதகுலத்துக்கே மரண அடியாக இருக்கும். அதிகாரத்தை ஒழிப்பது என்பது பலப்பிரயோகத்திலும் செல்வாக்கிலும் நிலவும் ஏகபோகத்தை ஒழிப்பதாகும். அதாவது சமூகத்தில் உள்ள அனைவரின் கூட்டுச் சக்தி, ஒரு சில நபர்களின் சிந்தனைக்கும் விருப்பத்திற்கும் நலன்களுக்கும் கருவியாக மாற்றப்படும் நிலையை ஒழிப்பதாகும். அவர்கள் இந்தக் கூட்டுச் சக்தியைப் பயன்படுத்தி மற்ற அனைவரின் சுதந்திரத்தையும் தங்கள் சொந்த யோசனைகளுக்காக ஒடுக்குகிறார்கள். வேறு சொற்களில் சொன்னால், ஒரு புரட்சிக்கும் இன்னொரு புரட்சிக்கும் இடையிலான எதிர்காலத்தை அந்தத் தருணத்தில் வெற்றி பெற்றவர்கள் தங்களுக்காகச் சுரண்ட அனுமதிக்கும் ஒழுங்கமைப்பு முறையை அழிப்பதே இதன் பொருள்.” — Errico Malatesta

“அதிகாரம் இருக்கும் இடத்தில் சுதந்திரம் இருக்காது.” — Pyotr Kropotkin

“உழைப்புக்கான நீதியைத் தேடிய பயணத்தில் வாரனும் புரூதோனும் வர்க்க ஏகபோகங்களின் தடையை எதிர்கொண்டபோது, அந்த ஏகபோகங்கள் அதிகாரத்தின் மீது தங்கியுள்ளன என்பதைக் கண்டார்கள். ஆகவே செய்ய வேண்டியது அந்த அதிகாரத்தை வலுப்படுத்தி ஏகபோகத்தை எங்கும் பரப்புவது அல்ல; அதிகாரத்தை வேரோடு பிடுங்கி, அதற்கு நேர் எதிரான கொள்கையான சுதந்திரத்திற்கு முழு இடமளிப்பதே என்று அவர்கள் முடிவு செய்தார்கள்.” — Benjamin R. Tucker

“படிநிலை அமைப்புகள், முதன்மையாகப் படிநிலை கட்டுப்பாட்டுக் கட்டமைப்பின் செல்வாக்கின் வழியாக மனித நடத்தை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதாக இருக்குமாறு திணிக்க வடிவமைக்கப்படுகின்றன. கோட்பாட்டளவில் முழுமையான ஒரு படிநிலை அமைப்பில், இரண்டு ‘தொழிலாளர்கள்’ இடையேயான எல்லாச் செல்வாக்கும் தகவல் தொடர்பும் அவர்களுக்குப் பொதுவான ஒரே மேலாளரின் வழியாகச் செல்ல வேண்டும். கூட்டுச் செயல்பாட்டின் சிக்கல்தன்மை அதிகரிக்கும்போது, ஒன்றிலிருந்து ஒன்று சார்பற்ற செல்வாக்குகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கிறது; ஒரே மேலாளரால் அவை அனைத்தையும் செயலாக்கவோ தெரிவிக்கவோ முடியாமல் போகிறது. மேலாளர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்து, ஒவ்வொரு மேலாளரின் மேற்பார்வையில் இருப்பவர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பது ஓரளவு உதவும். ஆனால் கூட்டுச் செயல்பாட்டின் சிக்கல்தன்மை ஒரு தனிமனிதனின் சிக்கல்தன்மையை மீறும்போது இந்த உத்தியும் தோல்வியடைகிறது. மேலும் நேரடியான பக்கவாட்டு உறவுகளை அனுமதிக்கும் வலைப்பின்னல்களுக்கு இந்த வரம்பு இல்லை. கூட்டுச் செயல்களின் சிக்கல்தன்மை ஒரு மனிதனின் சிக்கல்தன்மையை மீறும்போது, படிநிலைக் கட்டுப்பாடுகள் செயலற்றுப் போகின்றன. படிநிலைக் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் அமைப்புகள் வலைப்பின்னல் அமைப்புகளுக்கு வழிவிட வேண்டியதாகிறது. கூட்டுச் சிக்கல்தன்மை ஒரு தனிமனிதனின் சிக்கல்தன்மை அளவை எட்டும் தருணத்தில், மேலும் சிக்கல்தன்மை அதிகரிக்கும் செயல்முறை படிநிலைக் கட்டமைப்புகளின் வரம்பைச் சந்திக்கிறது. அந்தக் கட்டமைப்புகளால் மேலும் உயர்ந்த சிக்கல்தன்மையைத் தாங்க முடியாது; ஆகவே பக்கவாட்டு உறவுகள் மேலோங்கிய கட்டமைப்புகளுக்கு அவை வழிவிட வேண்டும். கட்டுப்பாட்டின் பணியை மாற்றக்கூடிய பக்கவாட்டு உறவுகள் படிநிலைக் கட்டமைப்புகளிலும் ஏற்கெனவே இருந்துள்ளன; ஆனால் கூட்டுச் செயல்பாட்டின் அதிகச் சிக்கல்தன்மையால் படிநிலைக் கட்டுப்பாடு தோல்வியடையும்போது அவை இன்றியமையாதவையாகின்றன.” — Complexity Rising: From Human Beings to Human Civilization, a Complexity Profile

“அதிகாரத்தையும் கீழ்ப்படிதலையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட நாகரிகம், தன்னுடைய பிழைகளைத் தானே திருத்திக்கொள்ளும் வழியற்ற நாகரிகமாகும். பயனுள்ள தகவல் தொடர்பு ஒரே திசையில் மட்டுமே பாய்கிறது: எஜமானர்களின் குழுவிலிருந்து கீழ்ப்படிபவர்களின் குழுவுக்கு. இத்தகைய ஒருதிசைத் தகவல் தொடர்பில் பின்னூட்டம் இல்லை; எனவே அது அறிவார்ந்த முறையில் செயல்பட முடியாது என்பதை சைபர்நெட்டிக்ஸ் துறையை அறிந்த எவரும் அறிவார்கள்.” — Robert Anton Wilson, “Thirteen Choruses for the Divine Marquis,” Kevin Carson எழுதிய The Desktop Regulatory State நூலில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டது

“ஒரு தனிமனிதன் கீழ்ப்படியும் செயல், அதிகாரவாதச் சமூகத்தின் வலிமைக்கு மட்டுமல்ல, அதன் பலவீனத்திற்கும் அடிக்கல்லாக இருக்கிறது.” — Robert Shea and Robert Anton Wilson, The Illuminatus! Trilogy

“ஒடுக்கப்பட்டவர்களிடையே தனக்கு உடந்தையாக இருப்பவர்கள் இல்லாவிட்டால், ஒடுக்குபவன் இவ்வளவு வலிமையுடன் இருக்க மாட்டான்.” — Simone de Beauvoir

“[...] முக்கிய எதிரி, உத்திசார் எதிராளி, பாசிசம்தான் [...] அது ஹிட்லர், முசோலினியின் வரலாற்றுப் பாசிசம் மட்டுமல்ல—மக்களின் விருப்பத்தை மிகத் திறம்படத் திரட்டிப் பயன்படுத்திய அந்தப் பாசிசம் மட்டுமல்ல—நம் எல்லோருக்குள்ளும், நம் மனங்களிலும் அன்றாட நடத்தையிலும் இருக்கும் பாசிசமும்தான்; சக்தியை நேசிக்கவும், நம்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தி நம்மைச் சுரண்டும் அதே ஒன்றை விரும்பவும் நம்மைத் தூண்டும் பாசிசம்.” — Michel Foucault, Anti-Oedipus முன்னுரை

“மக்கள் தங்களுடைய சுதந்திரத்தையே ஒப்படைப்பதற்குத் தங்கள் சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தினால், அதற்குப் பிறகு அவர்கள் எந்த வகையிலாவது குறைவான அடிமைகளாகிவிடுகிறார்களா? ஒரு பொதுவாக்கெடுப்பின் மூலம் மக்கள் ஒருவனைத் தங்கள்மீது சர்வாதிகாரியாகத் தேர்ந்தெடுத்தால், அந்தச் சர்வாதிகாரத்தைத் தாங்களே உருவாக்கினார்கள் என்பதால் அவர்கள் தொடர்ந்து சுதந்திரமாக இருக்கிறார்களா? அவன் பிறப்பிக்கும் கட்டாய ஆணைகள், இறுதியில் அவர்களுடைய சொந்த வாக்குகளிலிருந்து வந்தவை என்பதால் மட்டும் நியாயமானவையாகிவிடுமா? அப்படியானால், கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவில் மற்றொருவனின் முன்னால் ஈட்டியை முறித்து அவனுக்கு அடிமையாகும் மனிதனும் தன் எஜமானைத் தானே விரும்பித் தேர்ந்தெடுத்ததால் சுதந்திரத்தைத் தக்கவைத்திருக்கிறான் என்று வாதிடலாம்.” — Herbert Spencer, The Man Versus the State

“சில ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை புதிய எஜமானைத் தேர்ந்தெடுக்க அனுமதிக்கப்படுகிறான் என்பதால் ஒருவன் எந்த அளவிலும் குறைவான அடிமையாகிவிடுவதில்லை.” — Lysander Spooner, No Treason No. VI: The Constitution of No Authority

“எஜமானர்களைச் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுப்பது எஜமானர்களையோ அடிமைகளையோ ஒழிப்பதில்லை. பல்வேறு பொருட்களுக்கும் சேவைகளுக்கும் இடையே சுதந்திரமாகத் தேர்வுசெய்ய முடிவது சுதந்திரத்தைக் குறிக்காது; அந்தப் பொருட்களும் சேவைகளும் கடும் உழைப்பும் அச்சமும் நிறைந்த வாழ்க்கையின் மீதான சமூகக் கட்டுப்பாட்டைத் தொடரச் செய்தால்—அதாவது அந்நியமாதலை நீடிக்கச் செய்தால்—அது சுதந்திரமல்ல. வெளியிலிருந்து திணிக்கப்பட்ட தேவைகளைத் தனிநபர் தன்னிச்சையாக மீண்டும் உருவாக்கிக்கொள்வதும் தன்னாட்சியை நிரூபிப்பதில்லை; கட்டுப்பாடுகள் எவ்வளவு திறம்படச் செயல்படுகின்றன என்பதையே அது காட்டுகிறது.” — Herbert Marcuse, One-Dimensional Man

“மற்றொருவரைக் கட்டுப்படுத்த முயல்பவன் ஆள்பவன், ஆக்கிரமிப்பவன், அத்துமீறுபவன்; அத்துமீறலின் இயல்பு மாறுவதில்லை—சாதாரணக் குற்றவாளியைப் போல ஒருவன் மற்றொருவன்மீது செய்தாலும், முழு அதிகாரம் கொண்ட மன்னனைப் போல ஒருவன் மற்ற அனைவர்மீதும் செய்தாலும், நவீன ஜனநாயகத்தைப் போல மற்ற அனைவரும் ஒருவன்மீது செய்தாலும் சரியே.” — Benjamin R. Tucker, 1890

“சக்தியைக் கைவிடும் நோக்கத்துடன் எவரும் அதைக் கைப்பற்றுவதில்லை. சக்தி ஒரு வழிமுறை அல்ல; அதுவே இலக்கு. புரட்சியைப் பாதுகாப்பதற்காகச் சர்வாதிகாரத்தை நிறுவுவதில்லை; சர்வாதிகாரத்தை நிறுவுவதற்காகவே புரட்சியை நடத்துகிறார்கள்.” — George Orwell எழுதிய Nineteen Eighty-Four நாவலில் O’Brien

அரசாங்கம்

“அரசுக்குச் சொந்தமாகப் பணம் இல்லாதது போலவே, அதற்குச் சொந்தமாக ஆற்றலும் இல்லை என்பது போதுமான அளவு புரிந்துகொள்ளப்படாதிருப்பது துரதிர்ஷ்டவசமானது. அதற்குள்ள ஆற்றல் அனைத்தும் சமூகம் அதற்கு அளித்ததுதான்; அவ்வப்போது ஏதாவது ஒரு சாக்குப்போக்கில் அது கைப்பற்றிக்கொள்வதும் இதில் சேரும். அரசின் ஆற்றலுக்கு வேறு எந்த மூலமும் இல்லை. எனவே அரசின் ஆற்றலில் ஏற்படும் ஒவ்வோர் அதிகரிப்பும்—அது அளிக்கப்பட்டதாக இருந்தாலும் பறிக்கப்பட்டதாக இருந்தாலும்—சமூகத்தின் ஆற்றலில் அதற்குச் சமமான குறைப்பை ஏற்படுத்துகிறது. சமூகத்தின் ஆற்றல் ஏறத்தாழ அதே அளவில் குறையாமல் அரசின் ஆற்றல் அதிகரித்ததில்லை; அப்படி அதிகரிக்கவும் முடியாது.” — Albert J. Nock ๖

“அரசை அடையாளப்படுத்தும் பண்பு அதிகாரமே, அதாவது ஆட்சி செய்யும் உரிமை. மனிதனின் முதன்மைக் கடமை தன்னாட்சியாகும்; அதாவது பிறரால் ஆளப்படுவதை மறுப்பதாகும்.” — Robert Paul Wolff

“அரசாங்கத்தை ஆராய்ந்தால், தவறு செய்யக்கூடிய மனிதர்களின் குழுவைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்பது தெரியவரும்; ஆனால் தாங்கள் தவறே செய்யாதவர்கள் போலச் செயல்பட அவர்களிடம் அரசியல் வலிமை இருக்கிறது.” — Robert LeFevre

“இதுதான் வேறுபாடு; மிக முக்கியமான வேறுபாடு. மனித இயல்பின் குறைபாடுகளை நாங்கள் ஒப்புக்கொள்கிறோம்; ஆனால் ஆட்சியாளர்களுக்கு மட்டும் விதிவிலக்கு அளிப்பதில்லை. அவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே விதிவிலக்கு அளித்துக்கொள்கிறார்கள்; சில சமயம் அறியாமலும்கூட. நாங்கள் அப்படி விதிவிலக்கு அளிக்காததால்தான் எங்களைக் கனவு காண்பவர்கள், ‘நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதவர்கள்’ என்று அழைக்கிறார்கள்.” — Pyotr Kropotkin

“மனிதர்களின் இயல்பான நாட்டங்கள், அவர்களைச் சுதந்திரமாக இருக்க அனுமதிப்பதே பாதுகாப்பற்றது என்று சொல்லும் அளவுக்கு மோசமானவை என்றால், மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை ஒழுங்கமைக்கும் இந்த மனிதர்களின் நாட்டங்கள் மட்டும் எப்போதும் நல்லவையாக இருப்பது எப்படி? சட்டமியற்றுபவர்களும் அவர்கள் நியமித்த அதிகாரிகளும் மனித இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்லவா? அல்லது மற்ற மனிதர்களைவிடச் சிறந்த களிமண்ணால் தாங்கள் உருவாக்கப்பட்டதாக அவர்கள் நம்புகிறார்களா?” — Frédéric Bastiat, The Law

“ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கம் ஆட்சி செய்யத் தகுதியற்றது என்பதல்ல ஆபத்து. எந்த வர்க்கமும் ஆட்சி செய்யத் தகுதியுடையதல்ல.” — Lord Acton, letter to Mary Gladstone (1881)

“ஆனால், அரசாங்கம் இருப்பதற்கான காரணம்தான் என்ன? ஒருவர் தன் சொந்தச் சுதந்திரத்தையும் தானாக முன்வந்து செயல்படும் திறனையும் மற்றவர்களுக்காக ஏன் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும்? ஒவ்வொருவரின் விருப்பத்துடனோ விருப்பத்திற்கு எதிராகவோ, அனைவரின் ஆற்றலையும் தங்கள் விருப்பம்போலப் பயன்படுத்திக் கொண்டு அவர்களுடைய எஜமானர்களாக இருப்பதற்கான அதிகாரத்தை ஏன் அவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்? ஆட்சியாளர்கள் அவ்வளவு அசாதாரணத் திறமைசாலிகளா? மக்களுக்குத் தாங்களே செய்ய முடிவதைவிடச் சிறப்பாக, மக்கள் அனைவரையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி அவர்களுடைய நலனுக்காக ஆட்சியாளர்கள் செயல்பட முடியும் என்பதற்கு ஏதேனும் நியாயமான அடிப்படை உண்டா? ஒவ்வொருவருடையதும் அனைவருடையதுமான எதிர்காலத்தை அவர்களுடைய அறிவிலும் நல்லெண்ணத்திலும் நம்பிக்கை வைத்து ஒப்படைப்பது ஓரளவேனும் விவேகமானதாக இருக்குமளவுக்கு அவர்கள் பிழையற்றவர்களாகவும் ஊழலுக்கு ஆளாகாதவர்களாகவும் இருக்கிறார்களா? எல்லையற்ற நல்லெண்ணமும் அறிவும் கொண்ட மனிதர்கள் இருந்தாலும்கூட, வரலாற்றில் ஒருபோதும் நிகழாததும் எங்கள் நம்பிக்கைப்படி ஒருபோதும் நிகழ முடியாததுமான ஒன்றைக் கற்பனை செய்தாலும்கூட—அதாவது மிகுந்த திறமையும் நற்பண்பும் கொண்டவர்களிடமே அரசாங்கம் சென்றடைந்தாலும்கூட—ஆட்சி அதிகாரம் அவர்களுடைய நன்மை பயக்கும் செல்வாக்கிற்கு எதையாவது கூட்டுமா? மாறாக, அந்தச் செல்வாக்கை முடக்கவோ அழிக்கவோ செய்யாதா? ஏனெனில் ஆட்சி செய்பவர்கள் தங்களுக்குப் புரியாத விஷயங்களைக் கையாள வேண்டியிருக்கிறது; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அதிகாரத்தில் நீடிப்பதற்கும் தங்கள் நண்பர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்கும் அதிருப்தியடைந்தவர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கும் எதிர்ப்பாளர்களை அடக்குவதற்கும் தங்கள் ஆற்றலின் பெரும்பகுதியை வீணாக்க வேண்டியிருக்கிறது.” — Errico Malatesta

“மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதற்கான முயற்சிகளிலும் புதியவற்றைக் கண்டுபிடிப்பதிலும் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளிலும் அதிகாரம் அல்லது அரசாங்கம் என்ன பங்கு வகித்தது? எந்தப் பங்கும் இல்லை; குறைந்தபட்சம் பயனுள்ள பங்கு எதுவும் இல்லை. அந்தத் துறையில் ஒவ்வொரு வியத்தகு சாதனையையும் எப்போதும் தனிநபர்களே செய்திருக்கிறார்கள்; பெரும்பாலும் மனித அதிகாரங்களும் தெய்வீக அதிகாரங்களும் விதித்த தடைகள், துன்புறுத்தல்கள், தலையீடுகளையும் மீறியே செய்திருக்கிறார்கள்.” — Emma Goldman, The Individual, Society and the State

“அரசாங்கம் என்பது அனைவரும் மற்ற அனைவரின் செலவில் வாழ முயலும் ஒரு பெரும் புனைவு.” — Frédéric Bastiat, “Government”

“ஜனநாயகத்திற்கும் முடியாட்சிக்கும் இடையே மிகக் கூர்மையான வேறுபாடு இருப்பதாக நம்புகிறவர்களால், ஓர் அரசியல் நிறுவனம் எத்தனையோ மாற்றங்களைக் கடந்து சென்றும் அடிப்படையில் அதே நிறுவனமாக எப்படி நீடிக்க முடியும் என்பதை எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆயினும், இங்கிலாந்து முடியாட்சி அதன் அனைத்து விரிவாக்கங்களையும் புரட்சிகளையும் கடந்து வளர்ந்தபோதும், கடலைக் கடந்து சென்று ஒரு காலனியாக இருந்த இடம் பின்னர் சுதந்திர நாடாகவும் அதற்குப் பிறகு வலிமையான அரசாகவும் மாறியபோதும்கூட, அரசின் அதே செயல்பாடுகளும் அதே மனப்போக்குகளும் பெரும்பாலும் மாறாமலே பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை ஒரு விரைவான பார்வையே காட்டும்.” — Randolph Bourne, The State

“ஒரு சமூகம் தனிநபருக்கு மறுத்துவிட்ட சுதந்திரங்களின் மொத்தத் தொகையே அரசு; அதற்கு மேல் வேறொன்றுமில்லை.” — Mikhail Bakunin

“தனிநபரால் அரசுடன் பேரம் பேச முடியாது. சக்தி என்ற ஒரு நாணயத்தை மட்டுமே அரசு ஏற்றுக்கொள்கிறது; அந்த நாணயத்தையும் அதுவே வெளியிடுகிறது.” — Ursula K. Le Guin, The Dispossessed (1974)

“எல்லா வகையான கொடுங்கோன்மைகளிலும், பாதிக்கப்படுபவர்களின் நன்மைக்காக நடத்தப்படும் கொடுங்கோன்மையே ஒருவேளை மிக அதிகமாக ஒடுக்கக்கூடியதாக இருக்கலாம். எல்லையற்ற சக்தியுடன் பிறர் வாழ்க்கையில் தலையிடும் ஒழுக்கவாதிகளின் கீழ் வாழ்வதைவிடக் கொள்ளையடிக்கும் நிலப்பிரபுக்களின் கீழ் வாழ்வதே ஒருவேளை மேலானதாக இருக்கலாம். கொள்ளையடிக்கும் பிரபுவின் கொடுமை சில நேரங்களில் ஓயக்கூடும்; அவனது பேராசை ஒருகட்டத்தில் நிறைவு பெறக்கூடும். ஆனால் நம் நன்மைக்காகவே நம்மைத் துன்புறுத்துபவர்கள் முடிவில்லாமல் அதைத் தொடரலாம்; ஏனெனில் அவர்களது சொந்த மனச்சாட்சியே அவர்களது செயலுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கிறது.” — C. S. Lewis, The Humanitarian Theory of Punishment (1949)

“சட்டம் தனது மகத்தான சமத்துவத்தின் பெயரில், பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் ஒரேபோல் பாலங்களின் அடியில் தூங்குவதையும், தெருக்களில் பிச்சையெடுப்பதையும், ரொட்டியைத் திருடுவதையும் தடைசெய்கிறது.” — Anatole France

“சிறுபான்மையினரை ஆளப் பெரும்பான்மையினருக்கு உரிமை உண்டு என்ற கோட்பாடு, நடைமுறையில், எல்லா ஆட்சிகளையும் இரண்டு மனிதக் குழுக்களுக்கு இடையிலான வெறும் போட்டியாக மாற்றுகிறது: யார் எஜமானர்களாக இருப்பார்கள், யார் அடிமைகளாக இருப்பார்கள்? எவ்வளவு இரத்தம் சிந்தப்பட்டாலும், மனிதன் அடிமையாக இருப்பதை மறுத்துவரும் வரையில், அந்தப் போட்டி அதன் இயல்பிலேயே ஒருபோதும் முற்றாக முடிவடையாது.” — Lysander Spooner, No Treason

“எல்லா ஆட்சி முறைகளும் தோல்விகளே. கொடுங்கோன்மை எல்லோருக்கும் அநீதி இழைக்கிறது; வேறு நல்ல செயல்களுக்குத் தகுதியுடையவனாக இருந்திருக்கக்கூடிய கொடுங்கோலனுக்கும்கூட. சிலராட்சி பெரும்பான்மையினருக்கும், கும்பலாட்சி சிறுபான்மையினருக்கும் அநீதி இழைக்கின்றன. ஒரு காலத்தில் மக்களாட்சியின் மீது பெரும் நம்பிக்கைகள் வைக்கப்பட்டன; ஆனால் மக்களாட்சி என்பது மக்களை மக்களே மக்களுக்காகத் தடிகொண்டு அடிப்பதுதான். அது இப்போது தெரியவந்துவிட்டது. இது வெகுநாட்களுக்கு முன்பே தெரியவந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்ல வேண்டும்; ஏனெனில் எல்லா அதிகாரமும் மனிதரை இழிவுபடுத்துகிறது. அதிகாரத்தைச் செலுத்துபவர்களையும் அதற்கு உட்படுத்தப்படுபவர்களையும் அது இழிவுபடுத்துகிறது.” — Oscar Wilde, The Soul of Man under Socialism

“…சூனியக்காரர்கள் என்ற குற்றச்சாட்டின் பேரில் எரிக்கப்பட்ட, தூக்கிலிடப்பட்ட, கொதிக்கவைத்துக் கொல்லப்பட்ட அல்லது வேறு வழிகளில் கொல்லப்பட்ட பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களை நினைத்துப் பாருங்கள்; மதக் கொள்கைக்கு எதிரானவர்கள் என்று கொல்லப்பட்ட மில்லியன் கணக்கானவர்களை; தேசத்துரோகக் குற்றச்சாட்டால் துன்புற்ற ஆயிரக்கணக்கான மாண்புமிக்க மனிதர்களை; காலத்தின் தொடக்கம் முதலே கற்பனை செய்யக்கூடிய எல்லாக் குற்றங்களுக்காகவும் நெருப்பு, சித்திரவதை, தூக்குமேடை, கொடுமைக் கருவிகள், சிறைக்கூடங்கள் ஆகியவற்றுக்குப் பலியானவர்களை நினைத்துப் பாருங்கள்…

உலகின் ஆட்சியாளர்களுடைய பலப்பிரயோகமும் கொடுமையும் சிந்தவைத்த இரத்தக் கடல்களையும் கண்ணீர் ஆறுகளையும் நினைத்துப் பாருங்கள்; ஆதரவற்றோர், பலவீனமானோர், துரதிருஷ்டசாலிகள் மீது சுமத்தப்பட்ட கொடுமை, சித்திரவதை, துயரம் ஆகியவற்றையும் நினைத்துப் பாருங்கள்; பிறகு தண்டனை நல்லது என்று உண்மையிலேயே நம்புகிறீர்களா என உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். வன்முறையால் குற்றத்தைத் தடுக்க முடிந்தாலும்கூட, ஆட்சியாளர்களின் கொடுமையும் அவர்கள் ஏற்படுத்திய துன்பமும் இரத்தப்பழியும் குற்றங்களும், தாங்கள் பழிவாங்குவதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் பலவீனமான, பெயரறியப்படாத பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளைவிட மலையளவு உயர்ந்து நிற்கின்றன. இந்தக் கொடுமை குறைவதுமில்லை.

கடந்த காலத் தண்டனைத் தீர்ப்புகளின் நியாயத்தைச் சந்தேகித்துக்கொண்டே இன்றைய தீர்ப்புகள் நீதியானவை என்று நம்புவது முற்றிலும் பைத்தியக்காரத்தனம். எந்தக் குற்றத்தீர்ப்பும் நீதியானதல்ல; எந்தத் தீர்ப்பும் அறமானதல்ல. அனைத்து வன்முறையும் பலவந்தமும் கொடூரமானவை, அநீதியானவை, காட்டுமிராண்டித்தனமானவை; மனிதர்களின் தீர்ப்பு அவற்றை நியாயப்படுத்த முடியாது.” — Clarence Darrow, Resist Not Evil

“சமூகம் சிதைந்துபோக வேண்டும் என்று ஓர் அரசாங்கம் விரும்ப முடியாது. ஏனெனில் அப்படியானால் அதுவும் ஆதிக்க வர்க்கமும் தங்களின் சுரண்டல் ஆதாரங்களை இழந்துவிடும். அதே நேரத்தில், அதிகாரபூர்வத் தலையீடு இல்லாமல் சமூகம் தன்னைத்தானே பராமரித்துக்கொள்ளவும் அது அனுமதிக்க முடியாது. அப்படிச் செய்தால், மக்களைப் பட்டினியில் வைத்திருக்கும் சொத்துடைமையாளர்களைப் பாதுகாப்பதற்குத்தான் அரசாங்கம் பயன்படுகிறது என்பதை மக்கள் விரைவில் உணர்ந்து, அரசாங்கத்தையும் சொத்துடைமையாளர்களையும் அகற்ற விரைவார்கள்.” — Errico Malatesta

“மக்கள் ஏன் பட்டினி கிடக்கிறார்கள்? ஆட்சியாளர்கள் வரிகளாக அவர்களின் பணத்தை விழுங்குவதால். அதனால்தான் மக்கள் பட்டினி கிடக்கிறார்கள். மக்கள் ஏன் கிளர்ச்சி செய்கிறார்கள்? ஆட்சியாளர்கள் அளவுக்கு மீறித் தலையிடுவதால். அதனால்தான் அவர்கள் கிளர்ச்சி செய்கிறார்கள். மக்கள் ஏன் மரணத்தை இவ்வளவு எளிதாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்? ஆட்சியாளர்கள் அவர்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து அளவுக்கு மீறிக் கோருவதால். அதனால்தான் அவர்கள் மரணத்தை எளிதாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். வாழ்வதற்குச் சிறிதளவே உள்ளபோது, வாழ்க்கையை அளவுக்கு மீறி மதிக்காமல் இருக்க ஒருவர் கற்றுக்கொள்கிறார்.” — Lao Tzu, Tao Te Ching, ch. 75, trans. Gia-Fu Feng and Jane English

“ஆகவே, சுதந்திரத்தை விரும்பும் எவரும் இந்த முக்கிய உண்மைகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: 1. ‘அரசாங்கம்’ என்று சொல்லப்படும் ஒன்றின் கையில் பணத்தை ஒப்படைக்கும் ஒவ்வொருவரும், தனக்கு எதிராகவே பயன்படுத்தப்படும் வாளை அதன் கையில் கொடுக்கிறார்; அவரிடமிருந்து மேலும் பணம் பறிப்பதற்கும், அதன் தன்னிச்சையான விருப்பத்துக்குக் கீழ்ப்படிந்தவராக அவரை வைத்திருப்பதற்கும் அந்த வாள் பயன்படும். 2. ஆரம்பத்திலேயே அவரது ஒப்புதலின்றிப் பணத்தைப் பறிப்பவர்கள், எதிர்காலத்தில் தங்கள் கோரிக்கைகளை அவர் எதிர்க்கத் துணிந்தால், அதே பணத்தை அவரை மேலும் கொள்ளையடிக்கவும் அடிமைப்படுத்தவும் பயன்படுத்துவார்கள்.” — Lysander Spooner, No Treason

“புரட்சிக்கான வழிமுறை நேரடிச் சட்டமியற்றலோ, நேரடி அரசாங்கமோ, எளிமைப்படுத்தப்பட்ட அரசாங்கமோ அல்ல; அரசாங்கமே இல்லாத நிலைதான் என்று நாம் அச்சமின்றி முடிவு செய்யலாம். முடியாட்சி அல்ல, உயர்குடியாட்சி அல்ல; மக்களின் பெயரால் செயல்பட்டு, தன்னையே மக்களென அழைத்துக்கொண்டாலும், ஏதேனும் ஓர் அரசாங்கத்தை உள்ளடக்கியிருக்கும் வரையில் ஜனநாயகம்கூட அல்ல. அதிகாரம் வேண்டாம், அரசாங்கம் வேண்டாம், மக்கள் அரசாங்கம்கூட வேண்டாம்; அதுதான் புரட்சி. நேரடிச் சட்டமியற்றல், நேரடி அரசாங்கம், எளிமைப்படுத்தப்பட்ட அரசாங்கம் ஆகியவை பழைய பொய்கள்; அவற்றுக்குப் புத்துயிர் அளிக்க வீணாக முயல்கிறார்கள். நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ, எளிமையாகவோ சிக்கலாகவோ இருந்தாலும், மக்களை ஆள்வது எப்போதும் மக்களை ஏமாற்றுவதே. அது எப்போதும் ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனுக்குக் கட்டளையிடுவதே; சுதந்திரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் ஒரு கற்பனை; பதிலளிக்கக்கூடிய ஒரே வழியான நீதிக்குப் பதிலாகக் கேள்விகளை முரட்டுப் பலத்தால் முடித்துவைப்பது; பிறரின் அர்ப்பணிப்பையும் எளிதில் நம்பும் தன்மையையும் தன் உயர்வுக்கான படிக்கட்டாக மாற்றும் பிடிவாதமான பேராசை…” — Pierre-Joseph Proudhon, The General Idea of the Revolution in the Nineteenth Century (1851)

“அரசாங்கம் இல்லாதிருப்பது உண்மையிலேயே எதிர்மறைப் பொருளில் ஒழுங்கின்மையான அராஜகத்தைக் குறித்தால்கூட—உண்மையில் அது அப்படியல்ல—அப்போதும்கூட, அரசாங்கம் மனிதகுலத்தைத் தள்ளியுள்ள நிலையைவிட மோசமான அராஜகக் குழப்பம் எதுவும் இருக்க முடியாது.” — Leo Tolstoy, Patriotism and Government

“அரசாங்கம் என்று நாம் அழைப்பது என்ன? அது ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வன்முறையன்றி வேறென்ன? சட்டம் உங்களுக்குக் கீழ்ப்படியும்படி கட்டளையிடுகிறது; நீங்கள் கீழ்ப்படியாவிட்டால் வலுக்கட்டாயமாகக் கீழ்ப்படியச் செய்கிறது—எல்லா அரசாங்கங்களும், சட்டங்களும், அதிகாரங்களும் இறுதியில் பலத்தையும் வன்முறையையும், தண்டனையையோ தண்டனைக்கான அச்சத்தையோதான் அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன.” — Alexander Berkman

“அரசு தனது சொந்த வன்முறையைச் சட்டம் என்று அழைக்கிறது; ஆனால் தனிநபரின் வன்முறையைக் குற்றம் என்கிறது.” — Max Stirner, The Unique and Its Own

“ஒரு காலத்தில் குற்றம் எதிர்ப்பின் தனிமையான கூக்குரலைப் போல் இருந்தது; இப்போது அது அறிவியலைப் போல எங்கும் பரவியிருக்கிறது. நேற்று அது விசாரணைக்கு நிறுத்தப்பட்டது; இன்று அது சட்டத்தையே தீர்மானிக்கிறது.” — Albert Camus, The Rebel

“கொல்வதற்கும், சொத்துகளைப் பறிமுதல் செய்வதற்கும், சிறையில் அடைப்பதற்கும் அரசாங்கத்துக்கு உரிமை இருக்கிறதா என்று நீங்கள் கேள்வி கேட்பதில்லை. அரசாங்கம் எப்போதும் செய்கிற காரியங்களை ஒரு தனிநபர் செய்தால், அவரைக் கொலைகாரன், திருடன், அயோக்கியன் என்று முத்திரை குத்துவீர்கள். ஆனால் செய்யப்படும் வன்முறை ‘சட்டப்படி’ இருந்தால், அதை நீங்கள் ஆதரித்து அதற்குக் கீழ்ப்படிகிறீர்கள். ஆகவே நீங்கள் உண்மையில் எதிர்ப்பது வன்முறையை அல்ல; மக்கள் வன்முறையை ‘சட்டவிரோதமாக’ பயன்படுத்துவதைத்தான்.” — Alexander Berkman

“கொலை செய்வது தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது; ஆகவே கொலைகாரர்கள் அனைவரும் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள்—ஆனால் எக்காளங்கள் முழங்க, பெரும் எண்ணிக்கையில் மக்களைக் கொன்றால் மட்டும் விதிவிலக்கு.” — Voltaire

“ஆளப்படுவது என்பது கண்காணிக்கப்படுவது, பரிசோதிக்கப்படுவது, உளவு பார்க்கப்படுவது, வழிநடத்தப்படுவது, சட்டங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படுவது, எண்ணிடப்படுவது, விதிமுறைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுவது, பதிவு செய்யப்படுவது, ஒரு கோட்பாடு மனத்தில் திணிக்கப்படுவது, அறிவுரை வழங்கப்படுவது, கட்டுப்படுத்தப்படுவது, சரிபார்க்கப்படுவது, மதிப்பிடப்படுவது, விலை நிர்ணயிக்கப்படுவது, கண்டிக்கப்படுவது, கட்டளையிடப்படுவது ஆகிய அனைத்தும் ஆகும்—இவற்றைச் செய்ய உரிமையோ அறிவோ ஒழுக்கமோ இல்லாதவர்களால். ஆளப்படுவது என்பது ஒவ்வொரு செயலிலும் ஒவ்வொரு பரிவர்த்தனையிலும் குறித்துவைக்கப்படுவது, பதிவுசெய்யப்படுவது, எண்ணப்படுவது, வரி விதிக்கப்படுவது, முத்திரையிடப்படுவது, அளக்கப்படுவது, எண் வழங்கப்படுவது, மதிப்பீடு செய்யப்படுவது, உரிமம் மற்றும் ஒப்புதல் பெற வேண்டியிருப்பது, எச்சரிக்கப்படுவது, தடுக்கப்படுவது, தடை விதிக்கப்படுவது, சீர்திருத்தப்படுவது, திருத்தப்படுவது, தண்டிக்கப்படுவது ஆகியவற்றைக் குறிக்கும். பொதுநலன் என்ற சாக்கிலும் அனைவருடைய நலன் என்ற பெயரிலும் நம்மிடமிருந்து கட்டாயப் பங்களிப்பு பெறப்படுவது, கீழ்ப்படிதலுக்குப் பயிற்றுவிக்கப்படுவது, கொள்ளையடிக்கப்படுவது, சுரண்டப்படுவது, ஏகபோகத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்படுவது, மிரட்டிப் பணம் பறிக்கப்படுவது, நெருக்கப்படுவது, ஏமாற்றப்படுவது, திருடப்படுவது; அதன்பின் மிகச் சிறிய எதிர்ப்புக்கோ முதல் புகாருக்கோ கூட ஒடுக்கப்படுவது, அபராதம் விதிக்கப்படுவது, அவதூறு பரப்பப்படுவது, தொல்லைப்படுத்தப்படுவது, வேட்டையாடப்படுவது, இழிவாக நடத்தப்படுவது, தடியால் அடிக்கப்படுவது, ஆயுதம் பறிக்கப்படுவது, கட்டிப்போடப்படுவது, கழுத்து நெரிக்கப்பட்டு மூச்சுத் திணறடிக்கப்படுவது, சிறையிடப்படுவது, விசாரிக்கப்படுவது, குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்படுவது, சுடப்படுவது, நாடுகடத்தப்படுவது, பலிகொடுக்கப்படுவது, விற்கப்படுவது, துரோகத்துக்கு ஆளாவது; எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகக் கேலி செய்யப்படுவது, பரிகசிக்கப்படுவது, இகழப்படுவது, அவமதிக்கப்படுவது, மானங்கெடுக்கப்படுவது. இதுதான் அரசாங்கம்; இதுதான் அதன் நீதி; இதுதான் அதன் அறநெறி.” — Pierre-Joseph Proudhon

“மனிதகுலம் அறிந்த நிறுவனங்களிலேயே மிகவும் ஆபத்தானது அரசாங்கம். வரலாறு முழுவதும் எந்தத் தனிநபரோ குழுவோ செய்யக்கூடியதைவிட அதிகமாக அது மனிதர்களின் உரிமைகளை மீறியுள்ளது: மக்களைக் கொன்றுள்ளது, அடிமைப்படுத்தியுள்ளது, கட்டாய உழைப்புக்கும் வதை முகாம்களுக்கும் அனுப்பியுள்ளது, அவர்களின் உழைப்பின் பலன்களைத் தொடர்ந்து திருடிக் கொள்ளையடித்துள்ளது. தனிநபர் குற்றவாளிகளைப் போலன்றி, அரசாங்கத்துக்குக் கைது செய்து வழக்குத் தொடரும் அதிகாரம் உண்டு; தனிநபர் குற்றவாளிகளைப் போலன்றி, ஒருவரை முழுவதுமாகச் சூழ்ந்து அவரது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் ஆதிக்கம் செலுத்தி, நாட்டைவிட்டு வெளியேறுவதைத் தவிர வேறு வழியே இல்லாத நிலையை உருவாக்க முடியும் (சர்வாதிகார நாடுகளில் அதுவும் தடைசெய்யப்படுகிறது).” — John Hospers

சக்திச் சமநிலை

“அனைத்து மனிதர்களும், ஆண்களும் பெண்களும், சமமாகச் சுதந்திரமாக இருக்கும்போதுதான் நான் உண்மையாகச் சுதந்திரமானவன். மற்றவர்களின் சுதந்திரம் எனது சுதந்திரத்தை மறுப்பதோ கட்டுப்படுத்துவதோ அல்ல; மாறாக, எனது சுதந்திரத்துக்குத் தேவையான முன்நிபந்தனையும் அதன் உறுதிப்பாடும் அதுவே.” — Mikhail Bakunin ๖

“சுதந்திரத்துக்காக வாதிடுவது அமைப்பாக்கத்தை எதிர்ப்பது அல்ல; அமைப்பாக்கம் மனித அறிவால் பயன்படுத்தக்கூடிய மிகவும் வலுவான கருவிகளில் ஒன்று. மற்றவர்களை விலக்கும், சிறப்புரிமை பெற்ற அல்லது ஏகபோக அதிகாரம் கொண்ட எல்லா அமைப்புகளுக்கும், பிறர் இன்னும் சிறப்பாகச் செயல்படுவதைத் தடுப்பதற்காக வற்புறுத்தலைப் பயன்படுத்துவதற்குமே அந்த வாதம் எதிரானது.” — Friedrich August von Hayek

“பரவலாக்கம் என்பது சுயாட்சியைக் குறிக்கிறது—சொந்த முன்முயற்சியின்படி சுதந்திரமாகச் செயல்படும் திறன். ஒரு தனிமனிதர், ஒரு அக்கம்பக்கம், ஓர் இயக்கம் அல்லது ஒரு முழு வட்டாரம் என எந்த அளவிலும் சுயாட்சி அமையலாம். சுதந்திரமாக இருப்பதற்கு, உடனடிச் சுற்றுப்புறத்தின் மீதும் அன்றாட வாழ்க்கையின் நுணுக்கங்கள் மீதும் உங்களுக்குக் கட்டுப்பாடு தேவை; நீங்கள் எவ்வளவு சுயசார்புடன் இருக்கிறீர்களோ அவ்வளவு பாதுகாப்பாக உங்கள் சுயாட்சி இருக்கும். இதற்காக எல்லாத் தேவைகளையும் தனியாக நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பதில்லை; நீங்கள் சார்ந்திருப்பவர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் ஆற்றலை வழங்கும் பரஸ்பரச் சார்பாகவும் இது இருக்கலாம். வளங்களையோ சமூக உறவுகளையோ அணுகுவதில் எந்த ஒரு நிறுவனமும் ஏகபோக உரிமை கொண்டிருக்கக் கூடாது. சுயாட்சியை ஊக்குவிக்கும் சமூகத்துக்கு, பொறியாளர் ‘உபரி மாற்றுத் திறன்’ என்று அழைக்கக்கூடிய ஒன்று தேவை: வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் விரிவான தேர்வுகளும் சாத்தியங்களும்.” — CrimethInc., From Democracy to Freedom

“விரிவடைந்து வரும் ஒரு நிர்வாக அமைப்பின் சக்தி அதிகரிக்கும்போது, அதன் மேலும் வளர்ச்சியையும் கட்டுப்பாட்டையும் எதிர்க்கும் சமூகத்தின் மற்ற பகுதிகளின் ஆற்றல் குறைகிறது.” — Herbert Spencer, The Man Versus the State

“வலையமைப்பின் வழியாக அறிவைப் பகிர்ந்துகொள்வதால் உருவாகும் ஒருங்கிணைந்த ஆற்றல், அந்தச் சொல்லின் இரண்டு பொருள்களிலும், வலையமைப்புக்கே சொந்தமான ஒரு பண்பாகும். வலையமைப்புகளுக்கும் படிநிலை அமைப்புகளுக்கும் இடையிலான சக்திச் சமநிலையில் இது புரட்சிகரமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது; பெரிய நிறுவனங்களை எதிர்கொள்ளும் தனிமனிதர்களுக்கும் சிறு குழுக்களுக்கும் கிட்டத்தட்ட கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்கு ஆற்றல் அளித்துள்ளது. படிநிலை அமைப்பில், உறுப்பினர்களுக்கிடையேயும் உள்ளூர் முனைகளுக்கிடையேயும் நடைபெறும் எல்லாத் தகவல் பரிமாற்றங்களும் குறிப்பிட்ட சில மைய முனைகளின் வழியாகவே செல்ல வேண்டும். ஒரு உறுப்பினரிடமிருந்தோ உள்ளூர் முனையிலிருந்தோ மற்றொருவருக்குச் செல்ல அனுமதிக்கப்படும் தகவல்கள், அந்த மைய முனைகளைக் கட்டுப்படுத்துபவர்கள் வகுத்த விநியோகத் தரநிலைகளுக்கு உட்பட்டவையாக மட்டுமே இருக்கும். அத்தகைய அமைப்பில் சில முனைகளுக்கே தகவல்களை அனுப்பும் ஆற்றல் உண்டு; அதனால்தான் அதன் இணைப்பு வடிவம் ‘ஒன்றிலிருந்து பலருக்கு’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால் பகிர்ந்தமைக்கப்பட்ட வலையமைப்பில் ஒவ்வொரு முனைக்கும் தகவல் அனுப்பும் திறன் உண்டு; எந்த இரண்டு முனைகளும் மைய முனை வழியாகச் செல்லாமலும் அதன் கட்டுப்பாட்டாளரிடம் ஒப்புதல் பெறாமலும் நேரடியாகத் தொடர்புகொள்ள முடியும். உறுப்பினர்கள் மைய முனைகளைக் கட்டுப்படுத்தப் போவது யார் என்று மட்டும் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக, ‘ஒருவர் ஒரு முன்மொழிவை வைக்கிறார்; அதில் சேர விரும்பும் அனைவரும் சேரலாம். அந்த நடவடிக்கையின் வீச்சு, முன்மொழிவு எந்த அளவுக்கு ஏற்கப்படுகிறது என்பதைப் பொறுத்திருக்கும்.’ பெரும்பான்மை அடிப்படையிலான ஜனநாயகம் ஒரு ‘பற்றாக்குறை அமைப்பு’; அதில் முடிவெடுக்கும் சக்தி ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட வளமாக இருப்பதால் போட்டி நிலவுகிறது: ‘கூட்டமைப்பு ஒன்றையோ மற்றொன்றையோ தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருக்கிறது—ஒரு வடிகட்டியையோ மற்றொரு வடிகட்டியையோ, ஒரு பிரதிநிதியையோ மற்றொரு பிரதிநிதியையோ.’ இதற்கு மாறாக, பகிர்ந்தமைக்கப்பட்ட வலையமைப்பில் ஒருவர் முடிவெடுக்கும் சக்தியை ஒருவர் பயன்படுத்துவதால் மற்றவரின் சக்தி குறைவதில்லை. ஒவ்வொரு தனிமனிதரின் முடிவும் அவரையே பாதிக்கிறது; மற்றவர்களும் அதையே செய்வதற்கு அது தடையாக இருப்பதில்லை. ‘பெரும்பான்மையினர் ஒரு முன்மொழிவை ஏற்காததோடு அதற்கு எதிராகச் செயல்பட்டாலும், அந்த முன்மொழிவு செயல்படுத்தப்படுவதை அவர்களால் தடுக்க முடியாது.’” — Kevin Carson, The Desktop Regulatory State

“இவ்விரண்டுக்கும் இடையே தலைகீழான தொடர்பு உள்ளது: ஒன்றின் வலிமை மற்றொன்றின் பலவீனம். சமூகத்தை வலுப்படுத்த விரும்பினால் அரசை பலவீனப்படுத்த வேண்டும். எல்லா வகையான சர்வாதிகார ஆதரவாளர்களும் இதை உணர்ந்துள்ளனர்; அதனால்தான் தாங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்த முடியாத சமூக நிறுவனங்களை அழிக்க அவர்கள் எப்போதும் முயல்கிறார்கள்.” — Colin Ward, The State and Society

“சில முக்கியமான சமச்சீரற்ற நிலைகள் அரசை எதிர்ப்பவர்களுக்குப் பெரும் சாதகத்தை அளிக்கின்றன. ஆம், அரசுகளிடம் வலுவான கண்காணிப்புத் திறன்கள் உள்ளன. ஆனால் அவை மையப்படுத்தப்பட்ட, படிநிலையான முறையில் இயக்கப்படுகின்றன; எண்ணிக்கையில் ஒப்பீட்டளவில் குறைவாகவும் ஓரளவு அடையாளம் காணக்கூடியவர்களாகவும் இருக்கும் இயக்குநர்களின் குழுக்களுக்கு மட்டுமே அவற்றைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பு உள்ளது. எழுநூறு கோடி மனிதர்கள் நிறைந்த வைக்கோல் குவியலில் வைக்கோல் நிறமுள்ள ஊசிகளைத் தேடி அவற்றைக் கண்காணிக்க அவர்கள் முயல்கிறார்கள். உலகெங்கும் வலையமைப்புகள் வழியாக இணைந்துள்ள எதிர்ப்பு இயக்கங்கள்தான் அந்த ஊசிகள். வைக்கோலைத் தூக்கும் கவைக்கோல் ஏந்திய மனிதரை ஓர் ஊசி பார்ப்பதும் அடையாளம் காண்பதும், அந்த மனிதர் ஊசியைப் பார்ப்பதும் அடையாளம் காண்பதும்விட மிக எளிதானது. கவைக்கோல் ஏந்திய மனிதர்களைவிட ஊசிகள் மிக அதிகம். அந்த ஊசிகளுக்கெனச் சொந்தக் கருவிகளும் உள்ளன—விலை குறைவான, எளிதில் பயன்படுத்தக்கூடிய, ஏறத்தாழ யாருக்கும் கிடைக்கக்கூடிய கருவிகள். முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட கண்காணிப்பு இயக்குநர்களுக்குக்கூட அவை கிடைக்கும்! அவர்களில் யார் வேண்டுமானாலும் எந்த நேரத்திலும் எந்தக் காரணத்திற்காகவும் தானும் ஓர் ஊசியாக மாற முடிவெடுக்கலாம்.” — Thomas Knapp, quoted by Kevin Carson

“தங்கள் நோக்கங்களை அடைவதற்கான முதல் படியாக, பரவலாக்கத்தை ஆதரிப்பவர்கள் உற்பத்தியைப் பல இடங்களுக்குப் பரவச் செய்வதை ஊக்குவிக்கிறார்கள். ஆகவே, நவீன சிறிய கருவிகளையும் இயந்திரங்களையும் பயன்படுத்தி குடும்பத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கான அனைத்தையும் அல்லது அவற்றில் மிகப் பெரும்பகுதியையும் வீட்டிலேயே உற்பத்தி செய்யக்கூடிய வீடுகளை அவர்கள் ஊக்குவிக்கிறார்கள்.” — Mildred Loomis

“உண்மை என்னவென்றால், பூமியால் இந்தத் தாக்குதலை இனியும் தாங்க முடியாது. காற்றையும் நீரையும் நமது உணவையும் மாசுபடுத்திக்கொண்டிருக்கும் இந்தச் செயல் இனியும் தொடர நாம் அனுமதிக்க முடியாது. [...] நமக்கு உயிர் கொடுப்பது பூமிதான்; அமெரிக்க அரசாங்கம் அல்ல. நமக்கு உயிர் கொடுப்பது பூமிதான்; பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் அரசாங்கம் அல்ல. பூமிதான் நமக்கு உயிர் தருகிறது; நமக்குப் பூமி தேவை. அதை நாம் காத்தாக வேண்டும்; இல்லையெனில் நமது வாழ்க்கையே இல்லாமல் போய்விடும். ஆகவே அவர்கள் செய்வதை நாம் எதிர்க்க வேண்டும்.” — John Trudell, “Take Back the Earth,” Thanksgiving Day address (1980)

“மிகவும் தீவிரமான புரட்சியாளரைத் தேர்ந்தெடுத்து அவருக்கு முழுமையான சக்தியை அளித்தால், ஓராண்டுக்குள் அவரே ஜார் மன்னனைவிட மோசமானவராகிவிடுவார்.” — Mikhail Bakunin

“பூமியில் “அரசு” உருவாவது நிச்சயமாக இப்படித்தான். ஏதோ ஒரு “ஒப்பந்தத்தில்” அரசின் தொடக்கத்தைக் காணும் அந்தக் கற்பனை ஏற்கெனவே நிராகரிக்கப்பட்டுவிட்டதாக நான் நம்புகிறேன். கட்டளையிடக்கூடிய, இயல்பாகவே ஒரு “எஜமானனாக” இருப்பவர், தனது செயல்களிலும் சைகைகளிலும் வன்முறையை வெளிப்படுத்துபவர்—அப்படிப்பட்டவருக்கு ஒப்பந்தங்களைச் செய்வதில் என்ன தொடர்பு இருக்க முடியும்? அத்தகையவர்களுடன் நாம் பேச்சுவார்த்தை நடத்த முடியாது.” — Friedrich Nietzsche, The Genealogy of Morals

“[…] அரசின் குற்றச்செயல்கள் புதிதல்ல; அவற்றைக் கண்டு வியப்படையவும் ஒன்றுமில்லை. கொள்ளையடிக்கும் மனிதர்களின் முதல் கூட்டம் ஒன்றுசேர்ந்து அரசை உருவாக்கியபோதே அவை தொடங்கின; உலகில் அரசு நீடிக்கும் வரையிலும் அவை தொடரும். ஏனெனில் அரசு அடிப்படையிலேயே சமூகத்திற்கு எதிரான ஓர் அமைப்பு; அடிப்படையிலேயே குற்றம்சார்ந்த அமைப்பு. எந்தவொரு சமூக நோக்கத்திற்காகவும் அரசு தோன்றியது என்ற கருத்து முற்றிலும் வரலாற்றுக்கு முரணானது. அது வெற்றிகொண்டு கைப்பற்றுவதிலும் சொத்துகளைப் பறிமுதல் செய்வதிலும்—அதாவது குற்றத்திலும்தான்—தோன்றியது. சொத்துடைமையும் சுரண்டலும் கொண்ட ஒரு வர்க்கமாகவும், சொத்தில்லாமல் பிறரைச் சார்ந்திருக்கும் மற்றொரு வர்க்கமாகவும் சமூகத்தைப் பிரித்து வைத்திருப்பதற்காகவே அது தோன்றியது—அதாவது ஒரு குற்ற நோக்கத்திற்காக.” — Albert Jay Nock, “The Criminality of the State” (1939)

“உண்மையில், நாம் பார்க்கப்போவதுபோல், தொடக்ககால அரசுகள் பெரும்பாலும் தங்களுடைய மக்கள்தொகையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளத் தவறின; கொள்ளைநோய்கள், சூழலியல் நிலைமைகள், அரசியல் ஆகிய மூன்றிலும் அவை மிகுந்த நிலையற்ற தன்மையுடன் இருந்தன; வீழ்ச்சிக்கும் சிதறலுக்கும் எளிதில் உள்ளாகின. ஆனால் அரசுகள் அடிக்கடி சிதறியதற்குக் காரணம், தங்களால் திரட்ட முடிந்த கட்டாயப்படுத்தும் அதிகாரத்தை அவை பயன்படுத்தத் தவறியதல்ல. சுதந்திரமற்ற உழைப்பை அவை பரவலாகப் பயன்படுத்தியதற்கான சான்றுகள் மறுக்க முடியாத அளவுக்கு ஏராளம்—போர்க்கைதிகள், ஒப்பந்தத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சேவை, கோயில் அடிமைத்தனம், அடிமைச் சந்தைகள், உழைப்புக் குடியிருப்புகளுக்கு வலுக்கட்டாயமாக இடம்பெயர்த்தல், தண்டனை பெற்றவர்களின் உழைப்பு, ஒட்டுமொத்த சமூகங்களை அடிமைப்படுத்துதல் (எடுத்துக்காட்டாக, ஸ்பார்டாவின் ஹீலட்டுகள்).” — James C. Scott, Against the Grain: A Deep History of the Earliest States (2017)

“தொட்டிலிலிருந்து கல்லறை வரை மனிதனின் வாழ்க்கையை மேற்பார்வை செய்வதாகவும் பாதுகாப்பதாகவும் கூறும், மனித உணர்வற்ற அரசியல் அதிகாரத்துவத்தின் வலிமை தொடர்ந்து பெருகும்போது, மனிதர்களுக்கிடையிலான ஒத்துழைப்புக்கு மேலும் மேலும் தடைகள் உருவாகின்றன. தன் ஒவ்வொரு செயலிலும் மக்களின் பெரும்பகுதியினரின், ஏன் முழு நாடுகளின் நலனையும்கூட, சிறிய சிறுபான்மைக் குழுக்களின் சுயநலமான அதிகார வேட்கைக்கும் பொருளாதார நலன்களுக்கும் பலிகொடுக்கும் ஒரு அமைப்பு, சமூக உறவுகளை உடைத்து ஒவ்வொருவரும் மற்ற ஒவ்வொருவருக்கும் எதிராக இடைவிடாமல் போரிடும் நிலையை உருவாக்காமல் இருக்க முடியாது. இந்த அமைப்புதான் நவீன பாசிசத்திலும் முழுமையான கட்டுப்பாடு கொண்ட அரசின் கருத்திலும் இன்று வெளிப்படும் மிகப்பெரிய அறிவுசார் மற்றும் சமூகப் பிற்போக்கிற்குப் பாதை அமைத்தது. கடந்த நூற்றாண்டுகளின் முழுமையான முடியாட்சிகள் கொண்டிருந்த அதிகார வெறியையும் இது வெகுவாக மிஞ்சி, மனிதச் செயல்பாட்டின் ஒவ்வொரு துறையையும் அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர முயல்கிறது. ‘எல்லாம் அரசுக்காக; எல்லாம் அரசின் வழியாக; அரசு இல்லாமல் எதுவும் இல்லை!’ என்பது ஒரு புதிய அரசியல் இறையியலின் திரும்பத் திரும்ப ஒலிக்கும் முழக்கமாக மாறியது. திருச்சபை இறையியலின் பல்வேறு முறைகளில் கடவுளே எல்லாம், மனிதன் ஒன்றுமில்லை என்று கருதப்படுவது போலவே, இந்த நவீன அரசியல் கோட்பாட்டில் அரசே எல்லாம், குடிமகன் ஒன்றுமில்லை என்று கருதப்படுகிறது. முன்பு ‘கடவுளின் விருப்பம்’ என்ற சொற்கள் சலுகை பெற்ற வர்க்கங்களின் விருப்பங்களை நியாயப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டதைப் போலவே, இன்று ‘அரசின் விருப்பம்’ என்பதன் பின்னால், அந்த விருப்பத்திற்குத் தாங்களே பொருள் கூறி அதை மக்கள் மீது திணிக்கலாம் என்று நினைப்பவர்களின் சுயநல நலன்கள் மட்டுமே மறைந்துள்ளன.” — Rudolf Rocker

தன்னியல்பாக உருவாகும் ஒழுங்கு

“சுதந்திரம் ஒழுங்கின் மகள் அல்ல; அதன் தாய்.” — Pierre-Joseph Proudhon

“நீ ஒரு சிறந்த தலைவராக விரும்பினால், தாவோவைப் பின்பற்றக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முயல்வதை நிறுத்து. மாறாத திட்டங்களையும் கருத்துகளையும் விட்டுவிடு; உலகம் தன்னைத்தானே ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்ளும். சட்டங்களும் கட்டுப்பாடுகளும் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, மக்கள் மேலும் ஏழைகளாகிறார்கள். ஆயுதங்கள் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, பாதுகாப்பு குறைகிறது. மானியங்கள் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, மக்கள் தங்களையே நம்பி வாழும் திறன் குறைகிறது. விதிகளும் ஒழுங்குமுறைகளும் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, திருடர்களும் கொள்ளையர்களும் அதிகரிக்கிறார்கள். எனவே ஆசான் சொல்கிறார்: நான் சட்டத்தை விட்டுவிடுகிறேன்; மக்கள் நேர்மையானவர்களாகிறார்கள். பொருளாதார விவகாரங்களை விட்டுவிடுகிறேன்; மக்கள் வளமடைகிறார்கள். மதத்தை விட்டுவிடுகிறேன்; மக்கள் அமைதியடைகிறார்கள். பொதுநலனை உருவாக்க வேண்டும் என்ற என் விருப்பத்தைக்கூட விட்டுவிடுகிறேன்; நன்மை புல்லைப் போல எங்கும் பரவுகிறது.” — Lao Tzu, Tao Te Ching, ch. 57

“நமது காரியங்களை ஒழுங்கமைக்கும்போது, சமூகத்தில் தானாக எழும் ஆற்றல்களை முடிந்தவரை பயன்படுத்தி, கட்டாயப்படுத்தலை முடிந்தவரை குறைப்பதே அடிப்படைக் கொள்கை; எண்ணற்ற விதங்களில் இதைப் பயன்படுத்தலாம்.” — Friedrich Hayek, The Road to Serfdom

“சமூகத்தின் பொருளாதாரப் பிரச்சினை என்பது முக்கியமாக ஒவ்வொரு காலத்திலும் இடத்திலும் உள்ள குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளில் ஏற்படும் மாற்றங்களுக்கு விரைவாகத் தகுந்தாற்போல் மாறுவதே என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொண்டால், இறுதி முடிவுகளை அந்தச் சூழ்நிலைகளை நன்கு அறிந்தவர்களிடமே விட வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. தொடர்புடைய மாற்றங்களையும் அவற்றை எதிர்கொள்ள உடனடியாகக் கிடைக்கும் வளங்களையும் அவர்கள் நேரடியாக அறிந்திருக்கிறார்கள்.” — Friedrich A. Hayek, The Use of Knowledge in Society

“பெரிய அதிகாரத்துவ அமைப்புகள் தவிர்க்க முடியாமல் பயன்படுத்தும் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட கருத்துருவாக்கங்கள், நாம் பார்த்தபடி, இயற்கை அல்லது சமூகச் செயல்முறைகளின் உண்மையான சிக்கல்தன்மையை ஒருபோதும் போதுமான அளவில் பிரதிபலிக்க முடியாது. அவை பயன்படுத்தும் வகைப்பாடுகள் மிகவும் பரந்தவை, மிகவும் மாறாதவை, மிகவும் வார்ப்படமானவை; எனவே அவை விவரிப்பதாகக் கூறும் உலகிற்கு நியாயம் செய்ய முடியாது.” — James C. Scott, Seeing Like a State

“மக்கள் எப்படி நினைக்கிறார்கள், செயல்படுகிறார்கள் அல்லது ஒருவருடன் ஒருவர் பழகுகிறார்கள் என்பதைக் கட்டுப்படுத்த நீங்கள் எவ்வளவு அதிகமாக முயல்கிறீர்களோ—நேரடியாக வலுக்கட்டாயத்தைப் பயன்படுத்தியோ அல்லது அச்சுறுத்தல், பயம், ஊக்கங்களைத் திரிப்பதன் மூலம் “மென்மையாகத் திசைதிருப்புவது” போன்ற மறைமுக வழிகளிலோ—அவ்வளவு குறைவாக அந்த அமைப்பு மாற்றங்களுக்கு ஏற்பத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும்.” — Andrew Kemle

“மையப்படுத்தப்பட்ட திட்டமிடலைவிடத் தானாக உருவாகும் ஒழுங்கை ஆதரிக்கும் வழக்கமான வாதம் இதுதான்: அறிவு பலரிடையே பரவியிருக்கும் சூழலில், பகிர்ந்தளிக்கப்பட்ட, படிப்படியாக மாறிவரும் செயல்முறை மட்டுமே தேவையான அறிவைக் கண்டறிய உதவும். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், அத்தகைய ஒழுங்கு “[…] எவரிடமும் முழுமையாக இல்லாத அறிவைப் பயன்படுத்த” முடியும்.” — F. A. Hayek, (Law, Legislation and Liberty, Volume 1: Rules and Order)

“ஒழுங்கு என்பது திட்டமிட்டு அமைப்பதன் விளைவாக மட்டுமே உருவாகும் என்று கருதும் எளிய மனத்திற்கு, சிக்கலான சூழலில் முடிவுகளைப் பரவலாகப் பகிர்வதன் மூலம் ஒழுங்கையும் அறியப்படாதவற்றுக்கேற்ப மாறுவதையும் சிறப்பாக அடைய முடியும் என்பதும், அதிகாரத்தைப் பகிர்வது மொத்த ஒழுங்கு உருவாகும் வாய்ப்பை உண்மையில் விரிவுபடுத்தும் என்பதும் அபத்தமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் முடிவெடுப்பைப் பரவலாக்குவது அதிகமான தகவல்களைக் கணக்கில் கொள்ளச் செய்கிறது.” — Friedrich Hayek

“பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் வளங்கள் தொடர்பான சிக்கல்களைத் தனிநபர்கள் தாங்களே தீர்க்கும் பல்வேறு சூழல்கள், அத்தீர்வுகள் நீண்டகாலம் நிலைக்கும் நிலைமைகள், மேலும் பெரிய நிறுவன அமைப்புகள் சிறிய அளவில் உள்ள மக்களின் சிக்கல்களைத் திறம்படவும் நிலையாகவும் தீர்க்கும் திறனை எவ்வாறு வளர்க்கின்றன அல்லது குறைக்கின்றன என்பவற்றை விரிவான அனுபவ ஆதார ஆய்வுகள் பதிவுசெய்துள்ளன.” — Elinor Ostrom, “Beyond Markets and States: Polycentric Governance of Complex Economic Systems”

“தாமாக உருவாகும் ஒழுங்குகள், சுயாதீனமான சமமானவர்களின் வலையமைப்புகளிலிருந்து எழுகின்றன. அவர்களின் செயல்கள் நேர்மறை, எதிர்மறைப் பின்னூட்டங்களை உருவாக்குகின்றன; அவை அடுத்து வருபவர்கள் தாங்களே வகுத்த திட்டங்களைப் பின்பற்ற வழிகாட்டி, பின்னூட்டச் சுழற்சியைத் தொடரச் செய்கின்றன. ஒவ்வொருவரும் வலையமைப்பில் ஒரு முனை; பின்னூட்டத்தின் வழியாக மற்றவர்களோடு இணைந்திருந்தாலும் தாமாகச் செயல்படச் சுதந்திரமுள்ளவர். அவர்கள் உருவாக்கும் பின்னூட்டம், அந்த முழு அமைப்பில் வெற்றிபெற ஒருவருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டிய தகவலின் அளவைக் குறைக்கிறது.” — Gus diZerega, quoted by Kevin Carson in The Desktop Regulatory State

“சமூகவியல் சொல்லாக, ஸ்டிக்மெர்ஜி என்பது விக்கிகள், குழுவாக எழுதப்படும் வலைப்பதிவுகள், வலையமைப்பில் இணைந்த சிறு குழுக்களால் அமைக்கப்பட்ட “தலைவரற்ற” அமைப்புகள் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய வலையமைப்பு ஒழுங்கமைப்புகளைக் குறிக்கிறது. கணினிகளும் மின்னணு வலையமைப்புகளும் இந்த ஒத்துழைப்பை விரிவுபடுத்தும்போது, தகவல்களைக் கையாளும் திறன் பெரிதும் அதிகரிக்கிறது. தனித்தனியாகச் செயல்படும் மனிதர்கள் எந்த அளவிலும் ஒத்துழைக்க ஸ்டிக்மெர்ஜி உதவுகிறது.

பழைய பொருளில் ஸ்டிக்மெர்ஜி “கூட்டுவாதம்” அல்ல. அக்காலத்தில் குறிப்பிடத்தக்க அளவிலான எந்தக் கூட்டு முயற்சிக்கும், அனைவரையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த ஒரு பெரிய அமைப்பும் தனிநபர்களின் முயற்சிகளைப் படிநிலை அமைப்பின் வழி நிர்வாக ரீதியாக ஒருங்கிணைப்பதும் அவசியமாக இருந்தன. இருந்தாலும், பலர் சேர்ந்து செயல்படுவதை ஒருங்கிணைப்பதற்கான செலவை நீக்குவதால், அது கூட்டுச் செயலின் முழுமையான வெளிப்பாடாகிறது. அதேவேளையில், அனைத்துச் செயல்களும் தனிநபர்களின் சுதந்திரமான செயல்களாகவும் “கூட்டம்” என்பது அவற்றின் மொத்தமாக மட்டுமே இருப்பதாலும், அது தனிநபர் சுதந்திரத்தின் முழுமையான வெளிப்பாடாகவும் இருக்கிறது. ஒவ்வொருவரும் கூட்டத்தின் அனுமதியைப் பெறாமல் தமக்குத் தோன்றும் எந்தப் புதிய முயற்சியையும் முன்வைக்கச் சுதந்திரமானவர்; மற்றவர்கள் அதை ஏற்கவோ மறுக்கவோ சுதந்திரமானவர்கள். ஸ்டிக்மெர்ஜி ஒருவரைக் குழுவின் விருப்பத்துக்குக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய தேவையை நீக்கி, நிர்வாகத்தின் அடிப்படை அலகாகத் தனிநபரை ஆக்குகிறது; இதனால் சம்மதத்தின் கொள்கையை முழுமையாகச் செயல்படுத்துகிறது.

ஸ்டிக்மெர்ஜி முறையிலான ஒழுங்கமைப்பு, பல விதமாக இணைக்கக்கூடிய சிறு பகுதிகளால் ஆன கட்டமைப்புகளை உருவாக்குகிறது. இத்தகைய கட்டமைப்புகள் எங்கும் காணப்படுகின்றன; ஏனெனில் பகுதிகளாக அமைப்பது ஒரு அமைப்பின் கற்கும், வளர்ச்சியடையும், சூழலுக்கேற்ப மாறும் திறனை மாற்றுகிறது. சில அடிப்படைப் பகுதிகளை மாற்றியமைத்தும் மீண்டும் இணைத்தும் எண்ணற்ற சிக்கலான அமைப்புகளை உருவாக்கலாம். ஒவ்வொருவரும் சிலருடன் தொடர்புகொண்டு, சில எளிய விதிகளின்படி அவர்கள்மீது தாக்கம் செலுத்தக்கூடிய பல தனிநபர்களுடன் தொடங்கினால், பொருத்தமான சூழலில் அவர்கள் ஒன்றிணைந்து செயல்படும் விதம் விரைவாகப் புதிய நிலைக்கு மாறலாம்.” — Kevin Carson, The Desktop Regulatory State ๖

“அரசில்லாமல் சமூகம் எப்படி இருக்க முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, இன்றைய நம் சமூகத்தில் உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்று சிறிது நேரம் கவனித்தாலே போதும். மிக முக்கியமான பணிகள் இன்றும்கூட அரசின் தலையீட்டுக்கு வெளியே நடைபெறுவதைப் பார்ப்போம். மக்களைச் சுரண்டுவதற்கோ, சலுகை பெற்றவர்களைக் காப்பதற்கோ, அல்லது அரசின் உதவியின்றி—சில நேரங்களில் அதன் எதிர்ப்பையும் மீறி—ஏற்கெனவே நடந்தவற்றிற்கு தேவையற்ற ஒப்புதல் வழங்குவதற்கோதான் அரசு தலையிடுகிறது. மக்கள் வேலை செய்கிறார்கள், பரிமாற்றம் செய்கிறார்கள், படிக்கிறார்கள், பயணம் செய்கிறார்கள், தங்கள் விருப்பப்படி பொதுவான ஒழுக்க அல்லது சுகாதார வழக்கங்களைப் பின்பற்றுகிறார்கள்; அறிவியல், கலை முன்னேற்றத்தால் பயனடைகிறார்கள்; இவற்றில் தங்களை எப்படி நடத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று யாரும் கட்டளையிட வேண்டிய தேவை இன்றி எண்ணற்ற பொதுநலன்களைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். மாறாக, அரசு தலையிடாத விஷயங்களே சிறப்பாக வளர்ந்து மிகக் குறைவான சச்சரவுகளை உருவாக்குகின்றன; ஏனெனில் அனைவருக்கும் பயனுள்ளதாகவும் உகந்ததாகவும் தோன்றும் வழிக்கு அவை தாமாகவே ஏற்ப மாறுகின்றன.” — Errico Malatesta

“அரசு என்ற இந்தத் தடுக்கும் சக்தி அகற்றப்பட்டால், அப்போது இருக்கும் ஆற்றல்களுக்கும் திறன்களுக்கும் ஏற்பச் சமூகம் எப்படியிருக்க முடியுமோ அப்படியிருக்கும். கல்வியைப் பரப்ப விரும்பும் படித்தவர்கள் இருந்தால் அவர்கள் பள்ளிகளை அமைப்பார்கள்; கல்வியால் கிடைக்கும் பயனையும் மகிழ்ச்சியையும் மற்றவர்கள் உணரச் செய்ய வேண்டியிருக்கும். அப்படிப்பட்டவர்கள் இல்லாவிட்டாலோ மிகச் சிலர் மட்டுமே இருந்தாலோ, அரசால் அவர்களை உருவாக்க முடியாது. அது செய்யக்கூடியது—இப்போது உண்மையில் செய்வதும்—அந்தச் சிலரைப் பயனளிக்கும் நடைமுறைக் கல்விப் பணியிலிருந்து விலக்கி, காவல்துறையின் உதவியால் மற்றவர்கள்மீது திணிக்கப்பட வேண்டியவற்றை மேலிருந்து இயக்கும் பதவியில் அமர்த்துவதுதான். இப்படியாக அறிவும் ஆர்வமும் உள்ள ஆசிரியர்களை, தங்கள் சொந்த விருப்பங்களைத் திணிப்பதிலும் அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதிலும் முழுமையாக மூழ்கிய பயனற்ற அரசியல்வாதிகளாக மாற்றுகிறது.” — Errico Malatesta

“அரசு இயந்திரத்தின் கீழ், அரசியல் நிறுவனங்களின் நிழலில், அரசியல்வாதிகளுக்கும் மதகுருக்களுக்கும் தெரியாமல், சமூகம் மெதுவாகவும் அமைதியாகவும் தனது சொந்த வடிவத்தை உருவாக்கி வருகிறது; அதன் உயிர்த்துடிப்பையும் தன்னாட்சியையும் வெளிப்படுத்தும் புதிய ஒழுங்கைக் கட்டமைக்கிறது. . . . புரட்சியின் வழிமுறை நேரடிச் சட்டமியற்றல் அல்ல, நேரடி அரசு அல்ல, எளிமைப்படுத்தப்பட்ட அரசும் அல்ல; அது அரசே இல்லாத நிலை என்று நாம் தயக்கமின்றிக் கூறலாம்.” — P.J. Proudhon, 1851

“அரசின் வெறுக்கத்தக்க சக்தி தனிநபர்கள், சங்கங்கள், சமூகங்கள், பகுதிகள் ஆகியவற்றை ஒன்றாக வாழ வற்புறுத்துவதை நிறுத்தும்போது, அவர்கள் மேலும் நெருக்கமாக இணைந்து, இன்று அரசின் அதே அளவு ஒடுக்குமுறையும் சோர்வும் தரும் நுகத்தடியின் கீழ் கட்டாயமாக உருவாக்கும் ஒற்றுமையைவிட உயிர்ப்புள்ள, உண்மையான, வலிமையான ஒற்றுமையை உருவாக்குவார்கள்.” — Pierre-Joseph Proudhon

“முன்னரே நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரே முறையின்றி முடிவெடுப்பது, சமூகம் பரவலாக இணைந்த வலையமைப்பாகத் தானாக இயங்க முடியும் என்பதை உணரச் செய்கிறது. அது முரண்பாட்டை வாழ்வின் ஆரோக்கியமான சக்தியாக ஏற்கிறது; முறையான, ஆண்களுக்குரியதாகக் கருதப்படும் அவை அல்லது மேலிருந்து வரும் கட்டளை என்ற எல்லைக்கு அப்பால், வாழ்வின் எல்லாத் தருணங்களிலும் பல முடிவெடுக்கும் இடங்களை உருவாக்குகிறது; மனித வலையமைப்பின் வெவ்வேறு இடங்களில் வேறுபட்ட, ஒன்றுக்கொன்று முரணான முடிவுகளைக்கூட அனுமதிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அனைவரும் தங்கள் அறிவை முழுமையாகப் பயன்படுத்தி ஒருங்கிணைவதற்குப் பொதுவான புரிதலை ஊக்குவிக்கிறது. இவ்வாறு பெரிய அளவிலும் முடிவெடுக்கும் மனிதத் திறன் பரிணாம வளர்ச்சியில் சோதிக்கப்பட்டுள்ளது; இதை மறுப்பவர்கள் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை ஒரே கட்டமைப்பில் தங்களிடம் வைத்துக்கொண்டு மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்த, அவர்களை என்றென்றும் குழந்தைகளாக நடத்த விரும்புபவர்களே.” — Peter Gelderloos, Worshiping Power

“அரசு என்றென்றும் நிலைத்திருந்து தனிநபர் மற்றும் உள்ளூர் வாழ்க்கையை நசுக்கி, மனிதச் செயல்பாட்டின் எல்லாத் துறைகளையும் கைப்பற்றி, தனது போர்களையும் உள்நாட்டு அதிகாரப் போராட்டங்களையும், ஒரு கொடுங்கோலனுக்குப் பதிலாக இன்னொருவரை மட்டும் அமர்த்தும் அரண்மனைப் புரட்சிகளையும் கொண்டுவரும்; அந்தப் பாதையின் முடிவில் தவிர்க்க முடியாமல் இருப்பது… மரணம்! அல்லது அரசுகள் அகற்றப்பட்டு, தனிநபர்களும் குழுக்களும் முன்வரும் உயிருள்ள முயற்சியையும் சுதந்திர உடன்பாட்டையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆயிரக்கணக்கான மையங்களில் புதிய வாழ்க்கை மீண்டும் தொடங்கும்.” — Pyotr Kropotkin

சுதந்திரமான இணைவு

“சுதந்திரத்தின் கீழ் வெவ்வேறு சமூகங்களில் வெவ்வேறு சமூக ஏற்பாடுகள் இருக்கும்—சில பொதுவுடைமை சார்ந்தவை, மற்றவை அதற்கு முற்றிலும் மாறானவை—அவற்றுக்கிடையே போட்டி ஏற்பட்டு, எது சிறந்தது என்பதை விளைவுகள் தீர்மானிக்கும் என்பதை நீ ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். இல்லையெனில் போட்டியை நசுக்கி, பொதுவுடைமையைத் திணித்து, சுதந்திரத்தை மறுத்து, முன்னேற்றத்தை எதிர்க்க வேண்டியிருக்கும். நண்பரே, உலகிற்குத் தேவை ஏற்பாடுகளை நிறுவுவதற்கான புதிய வழிகள் அல்ல; வாய்ப்புகளுக்கு விதிக்கப்பட்ட தடைகளை அகற்றுவதே.” — Voltairine de Cleyre, The Individualist and the Communist ๖

“கடந்த காலத்தில் குவிந்த செல்வங்களில் எல்லா உறுப்பினர்களுக்கும் சம உரிமை உண்டு என்பதை உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளும் சமூகம், சுரண்டப்படுபவர்களுக்கும் சுரண்டுபவர்களுக்கும், ஆளப்படுபவர்களுக்கும் ஆள்பவர்களுக்கும், அடக்கப்படுபவர்களுக்கும் அடக்குபவர்களுக்கும் இடையிலான பிரிவை இனி ஏற்காது. அது தனக்குள் இணக்கத்தை உருவாக்க முயல்கிறது; சமூகத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகப் பொய்யாகச் சொல்லப்படும் அதிகாரத்துக்கு அனைவரையும் அடிபணியச் செய்தோ, அனைவரையும் ஒரே மாதிரி ஆக்க முயன்றோ அல்ல; அனைவரையும் சுதந்திரமாக முன்வரவும் செயல்படவும் இணையவும் ஊக்குவிப்பதன் மூலம். தனித்தன்மையின் முழு வளர்ச்சியுடன், எல்லா வடிவங்களிலும் அளவுகளிலும் நினைக்கக்கூடிய எல்லா நோக்கங்களுக்காகவும் தன்னார்வக் கூட்டமைப்புகள் மிக உயர்ந்த அளவில் வளர்வதை அது நாடுகிறது. அவை தொடர்ந்து மாறி, தம்மை மாற்றியமைத்து, நீடிப்பதற்கான ஆற்றலைத் தம்முள்ளே கொண்டிருந்து, அனைவரின் பலவகை விருப்பங்களுக்கு ஏற்பப் புதிய வடிவங்களை எடுக்கின்றன.” — Peter Kropotkin

“இவ்வாறு “அரசு” என்ற சொல் பல நேரங்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகைச் சமூகத்தை, ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பில் ஒன்றுகூடிய மனிதக் குழுவைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது [...] அது “சமூகம்” என்பதற்கு இணையான சொல்லாகவும் பயன்படுகிறது. இந்த அர்த்தங்களால் எதிர்ப்பவர்கள் அராஜகவாதிகள் எல்லா சமூகப் பிணைப்புகளையும் கூட்டுப் பணிகளையும் அழித்து, அனைவரையும் தனிமையில் வாழ வைக்க விரும்புகிறார்கள் என்று நம்புகிறார்கள்—அல்லது நம்புவதாக நடிக்கிறார்கள் [...]

“அரசு” என்ற சொல் ஒரு நாட்டின் உயர்மட்ட நிர்வாகத்தையும் குறிக்கிறது: மாகாண அல்லது உள்ளூர்ச் சமூக அதிகாரத்துக்கு மாறான மத்திய ஆட்சிச் சக்தி. இதனால் வேறு சிலர், அரசாங்கத்தின் அடிப்படைக் கொள்கையை அப்படியே வைத்துக்கொண்டு நிலப்பரப்பு அடிப்படையில் அதிகாரத்தைப் பரவலாக்குவது மட்டுமே அராஜகவாதிகளின் நோக்கம் என்று கருதுகிறார்கள். இவ்வாறு அராஜகவாதத்தைக் காண்டனியத்துடனும் கம்யூனலிசத்துடனும் குழப்புகிறார்கள்.

[...]

இந்தக் காரணங்களால், “அரசை ஒழித்தல்” போன்ற சொற்றொடர்களை இயன்றவரை குறைவாகப் பயன்படுத்தி, அதற்குப் பதிலாக இன்னும் தெளிவான, குறிப்பான “அரசாங்கத்தை ஒழித்தல்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவது சிறந்தது என்று நாங்கள் கருதுகிறோம்.” — Errico Malatesta

“சுதந்திரம் என்பது மக்களை வலுக்கட்டாயமாக அடைக்கும் பெட்டி அல்ல. அது மக்கள் வாழக்கூடிய வெளி. அவர்கள் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று அது சொல்லாது; நாம் வாழ முடியும் என்று மட்டும் எப்போதும் சொல்கிறது.” — Karl Hess

“தனிநபரே வாழ்வின் உண்மையான எதார்த்தம்—தனக்குள் ஒரு முழு உலகம். அவர் அரசுக்காகவோ “சமூகம்” அல்லது “தேசம்” என்ற அருவமான கருத்துக்காகவோ இருப்பதில்லை; அவை தனிநபர்களின் கூட்டமே.” — Emma Goldman, “The Place of the Individual in Society” (1940)

“நான் எனக்கே உரியவனா, வேறு ஒருவருக்கோ வேறொன்றுக்கோ உரியவனா? என் சமூகக் கடமைகள், நான் விருப்பப்படி இணைந்து விரும்பினால் விலகக்கூடிய பல முறைசாராத, ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடைய குழுக்களிடமா, அல்லது நான் சேராத ஓர் அமைப்பிடமா இருக்கின்றன…” — Colin Ward, The State and Society

“நமக்கும் பிறருக்கும் நாம் விரும்பும் சுதந்திரம், நடைமுறையில் பலவீனமானவர்களை ஒடுக்குவதில் முடியும் முழுமையான, அருவமான தத்துவச் சுதந்திரம் அல்ல; அது உண்மையான, சாத்தியமான சுதந்திரம்—பொதுவான நலன்களை உணர்ந்து ஒன்றிணைந்திருப்பதும் தன்னார்வ ஒற்றுமையும் ஆகும்.” — Errico Malatesta

“உண்மையில் சுதந்திரமான சமூகத்தில் ஒரு வகைப் பொதுவுடைமையிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு, அங்கிருந்து எந்த வகைத் தனிமனிதவாதத்திற்கும், இப்படியே சுதந்திரமாகவும் எளிதாகவும் மாறுவது மிகவும் இயல்பான, அடிப்படையான செயலாக இருக்கும். எந்தக் குழுவும் அதைத் தடுத்து ஒரே அமைப்பை மேலோங்கச் செய்ய முயன்றால், புரட்சியாளர்கள் இன்றைய அமைப்பை எதிர்ப்பது போலவே அதனையும் கடுமையாக எதிர்ப்பார்கள்.” — Max Nettlau

“பரஸ்பரவாதக் கோட்பாட்டின்படி, தனிநபரின் நலனை மிக அதிகமாக வளர்க்கும் அதே வழிகளே ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் நலனையும் சிறப்பாக நிறைவேற்றுகின்றன: பிறரை ஆக்கிரமிக்காத வரை தனிநபரின் செயல்பாட்டுக்குத் தடையின்மை; மனிதரின் வாய்ப்புகளைச் செயற்கையாகக் குறைக்கும் எல்லாக் காரணிகளையும் அகற்றுதல்; தனிநபர் மட்டும் செய்ய முடியாத பணிகளுக்கு தேவைப்படும்போது தன்னார்வச் சங்கங்களை அமைத்தல். சுருக்கமாக, சிறப்புச் சலுகைகளும் அரசால் பாதுகாக்கப்படும் ஏகபோகங்களும் இல்லாத சூழலில் பொருட்களைத் தன்னார்வமாக உற்பத்தி செய்து பரஸ்பரம் பரிமாறிக்கொள்வது.” — Clarence Lee Swartz, What Is Mutualism?

“சுதந்திரவாதத்தை மேலிருந்து கீழே திணிக்க முடியாது. அதைத் திணிக்க முடியாதிருப்பதே உண்மையில் சுதந்திரவாதத்தின் வெற்றியின் ஓர் அளவுகோல்.” — Samuel E. Konkin III

“பலவகை அரசுகளை முயன்று, “தனிநபரைப் பணிய வைக்கக் கூடியதும், அதேவேளை தானே சமூகத்துக்குப் பணிவதிலிருந்து தப்பாததும்” ஆன அரசு ஒன்றை உருவாக்கும் தீர்க்க முடியாத சிக்கலைத் தீர்க்க முயன்றபின், மனிதகுலம் இப்போது எந்த அரசின் பிணைப்பிலிருந்தும் விடுபடவும், பொதுவான நோக்கங்களைப் பின்பற்றும் தனிநபர்களுக்கிடையேயான சுதந்திரமான புரிதலின் மூலம் ஒழுங்கமைவதற்கான தேவையை நிறைவேற்றவும் முயல்கிறது.” — Pyotr Kropotkin

பரஸ்பர உதவி

“நட்பு உலகம் முழுவதையும் விழுங்கும் அளவுக்கு வளர முடியாது. அது எப்போதும் சிறியதாகவும் தனிப்பட்டதாகவும் நெருக்கமானதாகவும் நோக்கத்தோடு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாகவும் தன்னார்வமானதாகவும் மையமற்றதாகவும் இருக்கும். அது ஒரு சிறப்பு, குறை அல்ல. நட்பு உங்களது தனித்தன்மையையும் மனத்தின் தனியிடத்தையும், நீங்கள் யார், உங்களுக்கு என்ன தேவை என்ற தெளிவையும் காத்துக்கொண்டே விருப்பப்படி பிறருடன் இணையவும் விலகவும் இடமளிக்கிறது. பெரிய “சமூகத்தை” உருவாக்குவதற்குப் பதில் நட்புகளை வளர்க்கும்போது, பெயரறியாத பரந்த சமூகத்தின் கட்டளைகளோ பொதுநலம் எனச் சொல்லப்படுவதோ உங்கள் மனத்தை மங்கச் செய்ய வேண்டியதில்லை.” — Against Community Building, Towards Friendship ๖

“மனிதர்கள் இயற்கையில் இவ்வளவு பொதுவான விதிக்கே விதிவிலக்காக இருந்தால், அது இயற்கையைப் பற்றி நாம் அறிந்த அனைத்திற்கும் எதிரானதாக இருக்கும். தொடக்கத்தில் பாதுகாப்பற்ற நிலையில் இருந்த மனிதன் மற்ற விலங்குகளைப் போலப் பரஸ்பர உதவியில் அல்லாமல், தன் இனத்தின் நலனைப் பொருட்படுத்தாத தனிப்பட்ட ஆதாயத்திற்கான கட்டுப்பாடற்ற போட்டியில் பாதுகாப்பையும் வளர்ச்சிக்கான வழியையும் கண்டான் என்று கருத வேண்டியிருக்கும். இயற்கையின் ஒற்றுமையை உணரும் மனத்திற்கு இத்தகைய கருத்தை முற்றிலும் நியாயப்படுத்த முடியாது. இருந்தாலும், நம்ப முடியாததும் தத்துவ அடிப்படை இல்லாததுமான இந்தக் கருத்துக்கு ஆதரவாளர்கள் எப்போதும் இருந்தனர். மனிதரைப் பற்றி அவநம்பிக்கையுடன் எழுதியவர்கள் இருந்தனர். தங்களது குறுகிய அனுபவத்தின் வழியே மனிதரை மேலோட்டமாக அறிந்தனர்; வரலாற்றில் போர்களையும் கொடுமையையும் ஒடுக்குமுறையையும் மட்டும் கவனித்த வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறியவற்றைத் தவிர அதிகம் அறியவில்லை. ஆகவே மனிதர்கள் எப்போதும் ஒருவரோடு ஒருவர் சண்டையிடத் தயாராக இருக்கும் தளர்வான கூட்டம் மட்டுமே, ஏதோ ஓர் அதிகாரத்தின் தலையீடுதான் அவர்களைத் தடுக்கிறது என்று முடிவுசெய்தனர்.” — Pyotr Kropotkin, Mutual Aid: A Factor of Evolution

“மன்னிக்கவும், நான் பேரரசனாக இருக்க விரும்பவில்லை. அது என் வேலை அல்ல. யாரையும் ஆளவோ வெல்லவோ விரும்பவில்லை. முடிந்தால் அனைவருக்கும் உதவ விரும்புகிறேன்—யூதரோ மற்றவரோ, கருப்பரோ வெள்ளையரோ. நாம் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் உதவ விரும்புகிறோம். மனிதர்கள் அப்படித்தான். மற்றவர்களின் துன்பத்தில் அல்ல, மகிழ்ச்சியில் நாம் வாழ விரும்புகிறோம்.” — Charlie Chaplin, final speech in The Great Dictator (1940)

“ஒற்றுமை சில வகைகளில் தொண்டுக்குப் புறம்பானது. தொண்டு என்பது குழுக்களுக்கிடையேயான படிநிலை உறவை வலுப்படுத்தும் உதவி முறை. செல்வந்தர்கள் நன்கொடை அளிக்கும்போது ஏழைகள் அவர்களை இன்னும் அதிகமாகச் சார்ந்திருப்பார்கள். ஆனால் ஏழைகள் சமமானவர்களாக வளங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள ஒழுங்கமைந்தால் அது ஒற்றுமை.” — Life Without Law

“ஆகவே ஒற்றுமையே நம் சுதந்திரத்தைப் பெறவும் உறுதிசெய்யவும் உதவும் வழி. வேறொருவருக்காக வேலை செய்ய வேண்டிய நிலை வராமல் இருக்க ஒன்றாக வேலை செய்ய ஒப்புக்கொள்கிறோம். பகிர்ந்துகொள்ள ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம் நமக்குள்ள தேர்வுகளை அதிகரிக்கிறோம்; இதனால் குறைவாக அல்ல, அதிகமாக அனுபவிக்க முடிகிறது. பரஸ்பர உதவி என் சுயநலனுக்கும் உகந்தது: பரஸ்பர மரியாதையையும் சமூக சமத்துவத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு மற்றவர்களுடன் உடன்படுவது எனக்குப் பயனுள்ளது என்பதை உணர்கிறேன்; நான் ஒருவர்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தினால் ஆதிக்கத்தைச் சாத்தியமாக்கும் சூழல்கள் இருக்கின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது, ஆகவே நானும் திரும்ப ஆதிக்கத்துக்குட்படுவதற்கே அதிக வாய்ப்பு உள்ளது.” — An Anarchist FAQ

“எங்கள் வெள்ளைச் சகோதரர்கள் எங்களை “நாகரிகப்படுத்த” வருவதற்கு முன் எங்களிடம் சிறைகள் இல்லை. ஆகவே குற்றவாளிகளும் இல்லை. பூட்டுகளோ சாவிகளோ இல்லை; ஆகவே திருடர்களும் இல்லை. ஒருவரிடம் குதிரை, கூடாரம் அல்லது போர்வை இல்லாத அளவுக்கு ஏழையாக இருந்தால், வேறொருவர் அவற்றைக் கொடுப்பார். சொந்த உடைமைகளுக்கு மிகுந்த மதிப்பு தரும் அளவுக்கு நாங்கள் “நாகரிகமாக” இல்லை. பிறருக்குக் கொடுக்கவே பொருட்களை வைத்திருக்க விரும்பினோம். பணம் எங்களிடம் இல்லை; ஆகவே ஒருவரின் மதிப்பை அதனால் அளக்க முடியவில்லை.” — John Fire Lame Deer, Lame Deer, Seeker of Visions

“மற்றவர்களின் தனித்தன்மைகளோடு ஒத்துழைப்பதால் வலுப்பெறும் மனிதரின் தனித்தன்மை என்ன அற்புதமான விளைவுகளை உருவாக்கியுள்ளது… பரஸ்பரச் சண்டைக்கும் போராட்டத்திற்கும் மாறாக ஒத்துழைப்பே நம் இனத்தின் வாழ்வுக்கும் பரிணாமத்துக்கும் உதவியுள்ளது… பரஸ்பர உதவியும் தன்னார்வ ஒத்துழைப்பும் மட்டுமே … தனிநபர் மற்றும் சங்க வாழ்க்கையின் சுதந்திரத்துக்கு அடித்தளம் அமைக்க முடியும்.” — Emma Goldman, Red Emma Speaks, p. 118

“தொழிலாளர் உடைமையும் நுகர்வோர் கூட்டுறவுகளும் சந்தையின் ஒரு பகுதி; பரஸ்பர உதவிச் சங்கங்களும் இலவச மருத்துவ நிலையங்களும் சந்தையின் ஒரு பகுதி; தன்னார்வத் தொழிற்சங்கங்கள், சம்மதத்தின் அடிப்படையிலான கூட்டுவாழ்வுகள், இன்றைய முதலாளித்துவ நிலைக்கு எண்ணற்ற மாற்றுகளும் அப்படியே.” — Charles Johnson, Markets Not Capitalism

“பரஸ்பர உதவியிலும் நேரடி நடவடிக்கையிலும் பங்கேற்பது, அரசுக் கட்டமைப்புகள் சிதறடித்த சமூகங்களை மீண்டும் வலுப்படுத்தும் ஒற்றுமையை உருவாக்குகிறது.” — Joseph Parampathu, Creative Destruction: Rethinking Failure after the State (2021)

“சமூகப் பரிமாற்ற வலையமைப்புகளை உருவாக்கியும் அவற்றில் பங்கேற்றும், நகர்ப்புற விவசாயம், வீட்டுத் தோட்டம், உழவர் சந்தைகள், காவல்துறைக்கு மாற்றுகளை ஆதரித்தல், மக்களை நேரடியாக இணைக்கும் மையமற்ற தொழில்நுட்பங்களை ஆதரித்தல் ஆகியவை செங்குத்து அகோரிசத்தில் அடங்கும். இந்த நடவடிக்கைகளில் அரசின் நாணயத்தைப் பயன்படுத்த நேரலாம்; ஆகவே அவை முழுமையான எதிர்ப்பொருளாதார நடவடிக்கைகளாக இல்லாவிட்டாலும், அரசு மற்றும் பெருநிறுவன வர்க்கங்களைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்க முக்கியமானவை. சில நடவடிக்கைகளில் பணப் பரிமாற்றமே இல்லாமலும் இருக்கலாம்; இருந்தாலும் அவை சார்புநிலையை எதிர்க்கும்: தார்மிக ஆதரவும், தற்போதைய நிலையை மாற்றி சமூக உறுப்பினர்களின் உறவுகளை வலுப்படுத்தும் தொழில்நுட்பங்களைப் பரப்புவதும் அவற்றில் அடங்கும்.” — Derrick Broze, Vertical and Horizontal Agorism

“இவ்வாறு ‘நிலப்பரப்பு அடிப்படையிலான குழுக்களுக்குச் சுதந்திரமான கம்யூன்களும், சமூகச் செயல்பாடுகளின் அடிப்படையிலான குழுக்களுக்குப் பெரிய தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்புகளும்—இரண்டும் பின்னிப் பிணைந்து சமூகத்தின் தேவைகளை நிறைவேற்ற ஒன்றுக்கொன்று ஆதரவளிப்பவையாக’ உருவாகும். இவற்றுடன் ‘தனிப்பட்ட நெருக்கத்தின் அடிப்படையில் உருவாகும் எண்ணற்ற, அளவற்ற பல்வகையுடைய, நீண்டகாலமோ குறுகியகாலமோ நீடிக்கும், அந்தந்த தருணத்தின் தேவைக்கேற்ப எந்த நோக்கத்திற்கும் தோன்றும் குழுக்கள்’ சேரும். இம்மூன்று ‘குழுவகைகள்’, ‘அனைத்து சமூகத் தேவைகளையும்—நுகர்வு, உற்பத்தி, பரிமாற்றம், தொடர்பு, சுகாதாரம், கல்வி, தாக்குதலிலிருந்து பரஸ்பரப் பாதுகாப்பு, பரஸ்பர உதவி, நிலப்பரப்பைப் பாதுகாத்தல், இறுதியாக அறிவியல், கலை, எழுத்தறிவு, பொழுதுபோக்கு—நிறைவேற்றும்’.” — Pyotr Kropotkin

“காவல்துறைத் தொல்லை மற்றும் நகர விதிகள் மூலம் வறுமையைக் குற்றமாக்குவது, வீடற்றவர்களும் நாள்தோறும் மீண்டும் எழ முயலும் ஏழைகளும் உதவி பெறுவதற்குத் தடையாகும். சமூகத்தில் சமத்துவத்தை மேம்படுத்த, நம் பகுதிகளில் உணவைப் பகிர்ந்துகொண்டு வீடற்றவர்களுடனும் சிறந்த எதிர்காலத்தை நாடும் பிற அமைப்புகளுடனும் ஒற்றுமையை வளர்த்துக்கொள்வோம்.” — Food Not Bombs

வன்முறையின்மை

“ஒடுக்கப்பட்ட பலருக்கு நம்பிக்கையையும் ஒடுக்குகிற சிலருக்கு அச்சத்தையும் அளிப்பதே நம் வேலை. பலருக்கு நம்பிக்கை அளித்தால், அந்தச் சிலர் அவர்களது நம்பிக்கையைக் கண்டு அஞ்ச வேண்டியிருக்கும். மற்றபடி அவர்களை அச்சுறுத்த விரும்பவில்லை; ஏழைகளுக்காக நாம் விரும்புவது பழிவாங்கல் அல்ல, மகிழ்ச்சி. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் அவர்கள் அனுபவித்த துயரத்திற்கு எந்தப் பழிவாங்கல் ஈடாகும்?” — William Morris ๖

“ஒரு வழிமுறையாக வன்முறையற்ற செயல், வன்முறையற்ற சமூகத்தை உருவாக்கும் நோக்கத்துடன் பொருந்துகிறது. நோக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கும் வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்துவது முன்னுருவாக்கம் எனப்படுகிறது: அவை நோக்கத்தை முன்கூட்டியே காட்டுகின்றன அல்லது செயல்படுத்துகின்றன. முன்னுருவாக்கம் நாடுவதைப் பற்றிய பயிற்சியையும் அனுபவத்தையும் வழங்குகிறது; இயக்கம் தோல்வியடைந்தாலும் நோக்கத்தின் ஒரு பகுதியை உருவாக்குகிறது; முயற்சிகள் திசை மாறாமல் இருக்க உதவுகிறது. ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வன்முறை இல்லாத சமூகம் நோக்கமாக இருந்தால், வன்முறையற்ற செயலுக்கு இந்நன்மைகள் அனைத்தும் உண்டு: வன்முறை இன்றி வாழும் அனுபவம் கிடைக்கும், இயக்கங்கள் தோற்றாலும் இப்போதே வன்முறை குறையும், முயற்சிகள் வன்முறையற்ற திசையில் தொடரும்.” — How Nonviolence is Misrepresented

“பிறருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் வன்முறை (உடல் பலப் பிரயோகம்), மனிதர்களுக்கிடையேயான போராட்டத்தின் மிகக் கொடூரமான வடிவம்; அது மனிதனைப் பெரிதும் சீரழிக்கிறது. தன் இயல்பாலேயே அது மனிதரின் சிறந்த உணர்வுகளை நெரித்து, கொடூரம், வெறுப்பு, பழிவாங்கும் எண்ணம், ஆதிக்கம் மற்றும் கொடுங்கோன்மைக்கான வேட்கை, பலவீனமானவர்களை இகழ்தல், வலிமையானவர்களிடம் பணிதல் போன்ற சமூக விரோதப் பண்புகளை வளர்க்கிறது. நல்ல நோக்கத்திற்காக வன்முறை பயன்படுத்தப்பட்டாலும் இந்தத் தீங்கு ஏற்படுகிறது […] எல்லாவகை ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிராக எழுந்து ஒவ்வொருவரின் முழு சுதந்திரத்திற்கும் போராடும் அராஜகவாதிகள், ஒடுக்குமுறையைத் தடுக்கத் தேவையான அளவைக் கடந்து தானே ஒடுக்குமுறையாக மாறும் வன்முறையை இயல்பாகவே தவிர்க்க வேண்டியவர்கள்; அவர்களும்கூடக் கொடூர வலிமையின் படுகுழியில் விழலாம் […]” — Errico Malatesta, Violence as a Social Factor (1895)

“மனிதருக்கு எதிரான கொடூர உணர்வுகளை ஏற்றுக்கொண்டு, ஓர் இயக்கத்தின் தந்திரமாக அவற்றைக் கொள்கை நிலைக்கு உயர்த்துவது… தீமையும் எதிர்ப்புரட்சியும் ஆகும்.” — Errico Malatesta

“தென் கரோலினா பல்கலைக்கழக ஆய்வின்படி, வியட்நாம் போரின்போது அமெரிக்காவில் வன்முறை 42 சதவீதம் உயர்ந்தது. இது வியப்பில்லை. நம் தலைவர்கள் சட்டத்தை மீறுகிறார்கள்; நாம் ஏன் மீறக்கூடாது? அரசு மற்ற நாடுகளை வெடிகுண்டால் அச்சுறுத்தினால், நாம் ஒருவரை ஒருவர் கைத்துப்பாக்கியால் ஏன் அச்சுறுத்தக்கூடாது? தலைவர்கள் பூமியை வன்புணர்ந்தால், நாம் அண்டை வீட்டாரை ஏன் வன்புணரக் கூடாது? அவர்கள் அச்சமும் வன்முறையும் நிறைந்த சூழலை உருவாக்குகிறார்கள்; அமெரிக்கர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொன்று, கொள்ளையடித்து, உடல் ஊனமாக்கும்போது ஏன் ஆச்சரியப்படுகிறார்கள்?” — Philip Berrigan, Fighting the Lamb’s War: Skirmishes with the American Empire (1996)

“அரசு மக்களுக்கு எதிராகக் காவல்துறையின் பலத்தைப் பயன்படுத்தித்தான் நிலைத்திருக்கிறது. வன்முறையில் தோன்றி வன்முறையால் தாங்கப்படும் அரசு உண்மையான அமைதியை ஒருபோதும் அடையாது.” — Philip Berrigan, Fighting the Lamb’s War: Skirmishes with the American Empire (1996)

“வரலாற்றில் மிகக் கொடூரமானவை—போர், இனப்படுகொலை, அடிமைத்தனம்—கீழ்ப்படியாமையால் அல்ல, கீழ்ப்படிதலால் ஏற்பட்டவை.” — Howard Zinn, Declarations of Independence: Cross-Examining American Ideology

“உலகின் மிகப் பெரிய குற்றங்களை விதிகளை மீறுபவர்கள் செய்யவில்லை; விதிகளைப் பின்பற்றுபவர்களே செய்கிறார்கள். உத்தரவைப் பின்பற்றுபவர்கள்தான் வெடிகுண்டுகளை வீசி கிராமங்களைக் கொன்று குவிக்கிறார்கள்.” — Banksy, Wall and Piece

“இனி சேவை செய்யமாட்டேன் என்று முடிவு செய்தால் உடனே விடுதலை பெறுவாய். கொடுங்கோலனை உன் கைகளால் தள்ளி வீழ்த்தச் சொல்லவில்லை; அவனுக்கு ஆதரவளிப்பதை மட்டும் நிறுத்து. அப்போது அடித்தளம் அகற்றப்பட்ட பெரும் சிலைபோல அவன் தன் எடையால் விழுந்து சிதறுவதைப் பார்ப்பாய்.” — Étienne de La Boétie, Discourse on Voluntary Servitude

“வன்முறையைப் பயன்படுத்துவதில் அரசின் திறன் கிளர்ச்சியாளர்களுடையதைவிடப் பெரிது. வன்முறைக் கிளர்ச்சி பல சமயங்களில் அடக்குமுறை ஆட்சியை மேலும் பலப்படுத்துகிறது; கிளர்ச்சியாளர்களின் வன்முறையால் அடக்குமுறை தேவைப்படுகிறது என்று அது நம்பும்படியாகக் கூற முடியும். அரசின் ஒப்பீட்டு வலிமை வன்முறையில் இருக்கிறது. மக்களின் ஒப்பீட்டு முன்னிலை, ஒத்துழைப்பைத் திரும்பப் பெறும் திறனில் இருக்கிறது; அது இல்லாமல் அரசு நீடிப்பது ஏறக்குறைய இயலாது. வரி செலுத்த மறுத்தல், புறக்கணிப்பு, பொதுவேலைநிறுத்தம், சட்டத்திற்குப் பரவலாகக் கீழ்ப்படிய மறுத்தல் ஆகியவை அரசுக்கு எவ்வளவு கடுமையாக இருக்கும் என்று சிந்தியுங்கள். இவை வன்முறையற்றவை; ஆனால் அனைவரும் விடாமல் பயன்படுத்தினால் எந்த அரசும் அஞ்ச வேண்டியிருக்கும். வன்முறையின்மைக்கு வேறு நன்மைகளும் உள்ளன: வன்முறையைவிடக் குறைந்த ஆபத்தும் தீவிரமும் கொண்டதாகத் தோன்றுவதால் பரந்த ஆதரவை எளிதில் … பெறும். பங்கேற்பதற்கான செலவு குறைவாக இருப்பதால் அதிகமானோர் பங்கேற்க வாய்ப்புள்ளது. வழக்கமாகப் போரில் ஈடுபடாதவர்களான குழந்தைகள், பெண்கள், முதியோரும் வன்முறையற்ற போராட்டத்தில் திறம்படப் பங்கேற்கலாம். எதிர்ப்பாளர்களின் மனத்தை மாற்றி ஆளும் வர்க்கத்துக்குள் கருத்து வேறுபாட்டை ஏற்படுத்த அதிக வாய்ப்பு உண்டு. உயிரிழப்பும் பொருள் இழப்பும் பொதுவாகக் குறைவாக இருக்கும். வன்முறை நடவடிக்கையைவிட இது அதிகம் மையமற்றதாக இருப்பதால், வென்ற பிறகு இன்னும் ஒடுக்குமுறையான அரசு எழும் வாய்ப்பும் குறைவு.” — Bryan Caplan, “The Literature of Nonviolent Resistance and Civilian-Based Defense”

“மற்றொரு நாட்டின் படையெடுப்பாலோ தங்களுக்குள் உள்ள எதிரிகளாலோ மக்கள் ஆபத்தில் இருக்கிறார்கள் என்றும், அரசுக்குக் கண்மூடித்தனமாகக் கீழ்ப்படிவதே தப்புவதற்கான ஒரே வழி என்றும் அரசு மக்களை நம்பவைக்கிறது. புரட்சிகளிலும் சர்வாதிகாரத்திலும் இது தெளிவாகத் தெரிகிறது; ஆனால் அரசாங்கத்தின் சக்தி உள்ள எல்லா இடங்களிலும் இது உண்டு. அரசு இல்லாவிட்டால் நிலைமை மிக மோசமாகிவிடும் என்று சொல்லி ஒவ்வொரு அரசும் தனது இருப்பையும் வன்முறையையும் நியாயப்படுத்துகிறது. மக்களுக்கு ஆபத்து இருப்பதாக நம்பவைத்தபின் அவர்களைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்து மற்றொரு நாட்டைத் தாக்குமாறு வற்புறுத்துகிறது. இதனால் மற்ற நாடுகளிடமிருந்து தாக்குதல் அபாயம் உள்ளது என்ற அரசின் எச்சரிக்கை மக்களுக்குச் சரியானதாகத் தோன்றுகிறது.” — Leo Tolstoy, Christianity and Patriotism (1895)

“வன்முறையைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினால் அமைப்பின் விளையாட்டைத்தான் விளையாடுகிறீர்கள். அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் உங்களைச் சீண்டுவார்கள்—தாடியை இழுப்பார்கள், முகத்தைத் தட்டுவார்கள்—நீங்கள் சண்டையிடுவதற்காக. நீங்கள் வன்முறையில் இறங்கியதும் உங்களை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். அவர்களுக்குத் தெரியாதது வன்முறையின்மையையும் நகைச்சுவையையும் எப்படிச் சமாளிப்பது என்பதுதான்.” — John Lennon

“ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக நம்மையும் மற்றவர்களையும் பாதுகாப்பதைத் தவிர வன்முறையைப் பயன்படுத்த நமக்கு இயலாது; பயன்படுத்த விருப்பமும் இல்லை.” — Errico Malatesta

“ஆகவே படைகளுக்குப் பதிலாகச் சமூகப் பாதுகாப்பு வலையமைப்புகளை உருவாக்குகிறோம். சக்திக்குப் பதிலாக நம்பிக்கையை வளர்க்கிறோம். மகிழ்ச்சியான விளையாட்டையும் துணிச்சலான எதிர்ப்பையும் இணைக்கிறோம். ஒற்றுமையின் மூலம் அன்பைக் காட்டுகிறோம்; துணிச்சலான ஆர்வம், முயற்சி, நட்பு என்ற மரபை மீறும் செயல்களின் வழியாக நம் கூட்ட அடையாளங்களுக்கும் நிலப்பரப்பு விசுவாசத்துக்கும் துரோகம் செய்கிறோம். மூடிய குழுக்களல்ல, உயிருள்ள வலையமைப்புகளைக் கட்டுகிறோம். தனிமையாக உணரும்போதுகூட ஒரு பரந்த தீவிர மாற்ற இயக்கத்தின் நூலிழைகளாக இருக்கிறோம். நம் செயல்கள், சிந்தனைகள், சிறிய பெரிய எதிர்ப்புகளால் மிகவும் சிறப்பான ஒன்றைக் கட்டுகிறோம். நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் வலியும் போராட்டமும் கடுமையான உண்மை; நம் பிணைப்புகளும் அதேபோல் உண்மை. அவர்கள் எவ்வளவு முயன்றாலும் அராஜகவாதத்தை ஒருபோதும் அழிக்க முடியாது. நம்பிக்கையின் விலை மேலும் மேலும் உயர்ந்தாலும் துணிவுடன் இருக்கலாம். நீங்கள் தனியாக இல்லை.” — Stigmergic Parity and Revolt

நேரடிச் செயல்

“மக்கள் கேட்கிறார்கள்: நம் சிறிய முயற்சியால் என்ன பயன்? ஒரு நேரத்தில் ஒரு செங்கல் வைக்கவும் ஒரு படி எடுக்கவும் வேண்டும் என்பதை அவர்கள் காணவில்லை. குளத்தில் விழும் ஒரு சிறுகல் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவும் அலைகளை உருவாக்குகிறது. நம் ஒவ்வொரு சிந்தனையும் சொல்லும் செயலும் அப்படித்தான். நம்பிக்கை இழந்து உட்கார யாருக்கும் உரிமையில்லை. செய்ய வேண்டிய வேலை மிக அதிகம்.” — Dorothy Day ๖

“சிந்தனையும் உறுதியும் கொண்ட சிறிய குடிமக்கள் குழு உலகை மாற்ற முடியும் என்பதை ஒருபோதும் ஐயப்படாதீர்கள்; உண்மையில் உலகை மாற்றியிருப்பது அப்படிப்பட்ட குழுக்கள்தான்.” — Margaret Mead

“உலகை மாற்றுவது உங்கள் கருத்து அல்ல, நீங்கள் காட்டும் முன்மாதிரி.” — Paulo Coelho

“நியாயமற்ற சட்டங்கள் உள்ளன; அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிந்து திருப்தியடைவோமா? அல்லது அவற்றைத் திருத்த முயன்று வெற்றி பெறும்வரை கீழ்ப்படிவோமா? அல்லது உடனே மீறுவோமா? இப்படிப்பட்ட அரசின் கீழ், அவற்றை மாற்றும்படி பெரும்பான்மையினரைச் சம்மதிக்கச் செய்யும்வரை காத்திருக்க வேண்டும் என்று மக்கள் பொதுவாக நினைக்கிறார்கள். எதிர்த்தால் தீர்வு தீமையைவிட மோசமாகிவிடும் என்று கருதுகிறார்கள். ஆனால் தீர்வை மோசமாக்குவது அரசே. சீர்திருத்தத் தேவையை முன்கூட்டியே உணர்ந்து அதற்கான ஏற்பாடுகளை அது ஏன் செய்வதில்லை? அறிவுள்ள சிறுபான்மையினரை ஏன் மதிப்பதில்லை? காயப்படுவதற்கு முன்பே ஏன் கத்தி எதிர்க்கிறது? அதன் குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டவும் அதன் எதிர்பார்ப்பைவிட நன்றாகச் செயல்படவும் குடிமக்களை ஏன் ஊக்குவிப்பதில்லை?” — Henry David Thoreau, Civil Disobedience

“வரலாற்றைப் படித்த எவருடைய பார்வையிலும் கீழ்ப்படியாமையே மனிதரின் முதன்மையான நற்பண்பு. கீழ்ப்படியாமையால்தான் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது—கீழ்ப்படியாமையாலும் கிளர்ச்சியாலும்தான்.” — Oscar Wilde, The Soul of Man under Socialism

“தங்கள் ஆற்றல் வாக்குப் பலத்தில் இல்லை, உற்பத்தியை நிறுத்தும் திறனில்தான் இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் கற்க வேண்டும்.” — Voltairine de Cleyre, Direct Action

“புதிய அமைப்பில் தொழிற்சங்க அதிகாரிகளின் முதன்மைச் செயல், அடிமட்ட உறுப்பினர்கள் தாங்களே தொடங்கும் நடவடிக்கைகளை ஒடுக்குதல், பணியிடத்தில் நேரடி நடவடிக்கையைத் தடுத்தல், தேசிய தொழிலாளர் உறவு வாரிய விதிகளின்படி அறிவிக்கப்பட்ட வேலைநிறுத்தங்களுக்குள் தொழிலாளர் நடவடிக்கைகளை மட்டுப்படுத்துதல் ஆகியவையே.” — Kevin Carson

“கான்கின் “இலாபகரமான குடிமை மறுப்பு” என்று அழைத்த வழியில் அரசுக்கான ஆதரவைப் படிப்படியாகத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என அகோரிசம் கருதுகிறது. அரசின் பொறுப்புகளைப் பரவலாக்கப்பட்ட நிறுவனங்களுக்கு மாற்றி அதன் வருவாயையும் இருப்புக்கான காரணத்தையும் வற்றச் செய்வதே சுதந்திரச் சந்தையை அடைவதற்கான நடைமுறைக்கு ஏற்ற வழி என அது கூறுகிறது.” — “Agorism,” Encyclopedia, describing Konkin’s strategy

“வரி செலுத்தாததற்கான என் காரணங்களை முன்கூட்டியே எழுதுகிறேன்; ஏனெனில் தொடர்ந்து வரி செலுத்த மறுப்பதால் என்னைச் சிறையில் அடைப்பதாக உங்கள் அலுவலகம் அண்மையில் தெரிவித்தது. நான் கைது செய்யப்படும்போது 1948ஆம் ஆண்டில் அதுவரை பெற்ற வருமானத்தின் சரியான கணக்கை அளிப்பேன். முக்கியமாகப் போர் செய்வதற்காகவே இருக்கும் அரசு அநியாயமானது என்ற என் நம்பிக்கையை கடந்த ஆறு ஆண்டுகளாக வரி மறுத்தபோது உங்கள் துறைக்கு அளித்த அறிக்கைகளிலும் Catholic Worker கட்டுரைகளிலும் கூறியுள்ளேன்.” — Ammon Hennacy

“இந்த ஆண்டில் ஆயிரம் பேர் வரி செலுத்தாவிட்டால், அது வன்முறை அல்லது இரத்தக்களரி நடவடிக்கை அல்ல; அவர்கள் வரி செலுத்தி அரசு வன்முறை புரியவும் அப்பாவிகளின் இரத்தம் சிந்தவும் உதவுவதே அப்படிப்பட்ட நடவடிக்கை. அமைதியான புரட்சி சாத்தியமானால் அதன் பொருள் இதுதான். வரி வசூலிப்பவர் அல்லது வேறு அதிகாரி என்னிடம், ஒருவர் ஏற்கெனவே கேட்டதுபோல, “நான் என்ன செய்வது?” என்று கேட்டால், “உண்மையிலேயே ஏதாவது செய்ய விரும்பினால் பதவியை விட்டு விலகுங்கள்” என்பதே என் பதில். ஆளப்படுபவர் விசுவாசத்தை மறுத்து அதிகாரி பதவி விலகியதும் புரட்சி நிறைவேறுகிறது. ஆனால் இரத்தம் சிந்தினாலும்கூட, மனச்சாட்சி காயப்படும்போது வேறு வகை இரத்தம் சிந்துவதில்லையா? அந்தக் காயத்தின் வழியாக மனிதனின் உண்மையான ஆண்மையும் அமரத்துவமும் வெளியேறுகின்றன; அவன் நிரந்தர மரணமடைகிறான். அந்த இரத்தம் இப்போதே சிந்துவதை நான் காண்கிறேன்.” — Henry David Thoreau, Civil Disobedience

“ஏழைகளால் அணுக முடியாவிட்டால் அது தீவிரமானதும் அல்ல, புரட்சிகரமானதும் அல்ல.” — Anonymous

“தோட்டத்தில் அடிமைகள் அமர்ந்து தங்களுக்கான எஜமானர்களை வாக்களித்துத் தேர்ந்தெடுத்து, தேர்தல் பிரசாரத்திலும் வேட்பாளர்களிலும் தங்கள் ஆற்றலைச் செலவிடுவதை உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியுமா—அவர்கள் “ரகசியத் தப்பிப்புப் பாதையில்” செல்ல முடியும் போது? நிச்சயம் அவர்கள் எதிர்ப்பொருளாதார மாற்று வழியைத் தேர்வார்கள்; நிச்சயம் டாக்டர் ரோத்பார்டும் அதைத்தான் பரிந்துரைப்பார், “அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்போம் என்று கூறும் அடிமை எஜமானர்கள் கட்சி” வெல்லும்வரை தோட்டத்தில் இருக்கச் சொல்ல மாட்டார்.” — SEK III

“செல்வந்தர்கள் தங்கள் செல்வத்தை வாக்குகளின் மூலம் நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ள அனுமதிப்பார்கள் என்று ஒருபோதும் ஏமாறாதீர்கள்.” — Lucy Parsons

“எந்தப் பெரிய கருத்தும் தொடக்கத்தில் சட்டத்திற்குள் இருக்க முடியாது. எப்படி முடியும்? சட்டம் நிலையானது; மாற்றமற்றது. சூழ்நிலை, இடம், காலம் எதையும் பொருட்படுத்தாமல் அனைவரையும் கட்டிப் போடும் வண்டிச் சக்கரம் போன்றது.” — Emma Goldman, 1917

“நாம் செய்ய வேண்டிய மிகப் பெரிய மாற்றம் நுகர்விலிருந்து உற்பத்திக்குச் செல்வதே—நம் தோட்டங்களில் சிறிய அளவிலாவது. நம்மில் பத்து சதவீதம் பேர் மட்டுமே இதைச் செய்தாலும் அனைவருக்கும் போதுமான அளவு கிடைக்கும். எனவே தோட்டமில்லாமல் தாங்கள் எதிர்க்கும் அமைப்பையே சார்ந்து, உணவும் உறைவிடமும் அல்லாமல் சொற்களையும் தோட்டாக்களையும் உருவாக்கும் புரட்சியாளர்களின் பயனின்மை தெளிவாகிறது.” — Bill Mollison

வாய்ப்புச் சாளரம்

“இப்போது இருக்கும் நிலையை எதிர்த்துப் போராடுவதால் மாற்றம் வராது. ஒன்றை மாற்ற விரும்பினால் பழைய முறையைப் பயனற்றதாக்கும் புதிய மாதிரியை உருவாக்குங்கள்.” — Buckminster Fuller ๖

“அரசு என்பது புரட்சியால் அழிக்கக்கூடிய பொருள் அல்ல; அது ஒரு நிலை, மனிதர்களுக்கிடையேயான குறிப்பிட்ட உறவு, நடத்தை முறை. வேறு உறவுகளை உருவாக்கியும் வேறு விதமாக நடந்துகொண்டும் அதை அழிக்கிறோம்.” — Gustav Landauer, quoted by Colin Ward in The State and Society

“நாம் முதலாளித்துவத்தில் வாழ்கிறோம்; அதன் சக்தியிலிருந்து தப்ப முடியாதது போலத் தெரிகிறது—ஒரு காலத்தில் அரசர்களின் தெய்வீக உரிமையும் அப்படித்தான் தெரிந்தது.” — Ursula K. Le Guin, National Book Awards acceptance speech (2014)

“அரசாங்கம் அல்லது அரசு எனப்படும் இந்தப் பெரிய இயந்திரத்தின் ஒவ்வொரு சக்கரத்தையும் குறைத்து, எளிமைப்படுத்தி, பரவலாக்கி, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அகற்றுவதன் மூலம் அரசியல் அல்லது ஆட்சி அமைப்பைப் பொருளாதார அமைப்பில் கரைத்து மறையச் செய்தல்.” — Pierre-Joseph Proudhon, General Idea of the Revolution in the Nineteenth Century

“இந்தக் கோளில் மனிதகுலம் தொடர்ந்து வாழ்வதற்கு ஒத்துழைப்பான, மையமற்ற, மாற்றத்துக்கேற்ப இயங்கும் உற்பத்தி முறைக்கு ஒரு பெரிய மாற்றம் தேவை.” — Eric Fleischmann

“இரட்டைச் சக்தி என்பது தற்போதைய உலகை எதிர்த்துப் போராடும்போதே புதிய உலகின் கருவை உருவாக்க வேண்டும் என்ற கருத்து: ‘பழையதின் ஓட்டுக்குள் புதியதை உருவாக்குதல்’. அதாவது தொழிலாளர்கள் தங்களைத் தாங்களே நிர்வகிக்கும் அமைப்புகளை வளர்த்தல்; அவற்றில் நம் தன்னாட்சியைப் பயிற்சி செய்து, முதலாளி மற்றும் அரசின் சக்தியைக் கட்டுப்படுத்தி, இரண்டையும் நேரடியாக எதிர்த்து ஒழிக்கத் தயாராகலாம். இத்திட்டம் அதிகார நிறுவனங்களை நேரடியாகச் சவால் செய்வதோடு, நாம் எண்ணும் புதிய நிறுவனங்களை இப்போதே நடைமுறையில் காட்டுகிறது. ஆகவே அரசை எதிர்ப்பதுடன், புரட்சிச் சூழலில் எழும் கடினமான மோதல்களுக்கும் கேள்விகளுக்கும் நம்மைத் தயார்படுத்துகிறது.” — Beyond Resistance

ஜேம்ஸ் லிவிங்ஸ்டன், மிஷேல் பாவென்ஸ் போன்ற எழுத்தாளர்கள், படிநிலை அமைப்பிலிருந்து வலைப்பின்னல்களுக்கு மாறுவதற்கு முந்தைய வரலாற்று மாற்றங்களைத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டுள்ளனர். நமது வலது, இடது அரசியல் பண்பாடுகள் முதலாளித்துவத்துக்குப் பிந்தைய மாற்றத்தை பிரெஞ்சு, ரஷ்யப் புரட்சிகளின் கண்ணோட்டத்தில்—திடீர் கிளர்ச்சி, பெரும்பாலும் அரசைக் கைப்பற்றுவதற்கு இணையானது—பார்த்தாலும், அப்படித்தான் நடக்கும் என்று கருத எந்தக் காரணமும் இல்லை. மேற்கு ரோமானியப் பேரரசு மற்றும் நிலப்பிரபுத்துவத்தின் வீழ்ச்சியைப் போல, பல தசாப்தங்கள் நீடிக்கும் ஒப்பீட்டளவில் படிப்படியான செயலாகவும் அது இருக்கலாம்.

[…]

ஏறத்தாழ ஐந்நூறு ஆண்டுகள் பழமையான முதலாளித்துவ அமைப்பு, முந்தைய வரலாற்று அமைப்புகளைப் போலவே, ஒரே இறுக்கமான முழுமை அல்ல; ஒன்றோடொன்று தொடர்புகொள்ளும் சமூக வடிவங்களின் தொகுப்பு—சில உயர்கின்றன, சில சரிகின்றன. எனவே முதலாளித்துவத்திற்குப் பதிலாக வேறொன்று வருவதற்கு, ஒன்றுபட்ட முற்போக்குச் சக்தி நிகழ்த்தும் பெரிய திடீர் முறிவு கட்டாயமில்லை. யூஜீன் ஹாலண்ட் வாதிடுவதுபோல்:

சமூகத்தையோ உற்பத்தி முறையையோ முதலில் இருந்தே ஒரே முழுமையான அமைப்பாகக் கருதினால்தான் முழு அமைப்பிலும் இத்தகைய அடிப்படை முறிவு அவசியமாகிறது. […] அதன் கூறுகளை ஆதிக்கம் செலுத்துபவை, பழைய காலத்திலிருந்து மீந்தவை, புதிதாக உருவாகுபவை என்று புரிந்துகொள்வது சிறந்த சமுதாயத்துக்கான வாய்ப்புகளைப் பெரிதும் மேம்படுத்தும்; ஏனெனில் எதிர்மறையான கூறுகளை (பெரும்பாலும் ஆதிக்கம் செலுத்துபவற்றை) விமர்சித்து நிராகரிப்பதோடு, நேர்மறையான கூறுகளை (புதிதாக உருவாகுபவற்றை) ஆதரிக்க முடியும். […]

இறுதியில் பழைய அமைப்பின் சக்திகள் இந்த மாற்றத்தைத் தடுக்க முயன்று தோற்கும்போது நிலைமை தீர்மானமாகிறது.

[…] நமது இன்றைய நிலை சாதகமாக இருக்கிறது […] ஏனெனில் மக்கள் கூட்டத்தின் சமுதாயம் அமைக்கும் ஆற்றல் முதிர்ந்துள்ளது; அவர்கள் தொடர்பு, ஒத்துழைப்பு வலைப்பின்னல்கள் மூலமும் பொதுவானவற்றை உருவாக்குவதன் மூலமும் மாற்று ஜனநாயகச் சமுதாயத்தைத் தாங்களே நிலைநிறுத்த முடியும். இங்குதான் காலம் குறித்த கேள்வி முக்கியமாகிறது. முறிவின் தருணம் எப்போது வருகிறது? […]

புரட்சிகர அரசியல், மக்களின் இயக்கத்திலும் பொதுவான, கூட்டுறவான முடிவுகள் திரள்வதிலும், புதிய உலகை உருவாக்கக்கூடிய முறிவின் தருணத்தை […] கண்டறிய வேண்டும்.

ஆனால் இறுதி முறிவு எவ்வளவு திடீரெனவும் பெரும் அதிர்வாகவும் தோன்றினாலும், அது “பழைய சமுதாயத்தின் ஓட்டுக்குள் புதிய சமுதாயத்தின் கட்டமைப்பை உருவாக்கும்” நீண்டகாலச் செயலின் உச்சமே ஆகும்.

[…]

நிலப்பிரபுத்துவத்திலிருந்து முதலாளித்துவத்திற்கு ஏற்பட்ட மாற்றத்தைப் போல, முதலாளித்துவத்துக்குப் பிந்தைய மாற்றமும் “இடைவெளிகளில் நிகழும் செயல்முறை” என ஜான் ஹாலவேயும் வாதிடுகிறார்.

[…]

முதலாளித்துவ நிறுவனத்துக்கும் அரசுக்கும் மாற்றாக, பொதுவளங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட சக உற்பத்தி இதைச் சாத்தியமாக்குகிறது:

மூலதனத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்கு பெரும்பாலும் வெளியே உள்ள புதிய வாழ்க்கை நடைமுறைகள் மூலமும், குறிப்பிடத்தக்க அளவில் சமூகமயமாக்கப்பட்ட உற்பத்திச் சாதனங்கள் மூலமும், பயன்பாட்டு மதிப்பைச் சமூகம் நேரடியாக உற்பத்தி செய்வது. இந்தப் புதிய செயல்கள் முதலாளித்துவத்துக்குப் பிந்தையவை; தம்மைத் தொடர்ந்து நடத்த மூலதனத்தின் குறிப்பிட்ட பங்கு இனி அவற்றுக்குத் தேவையில்லை.

— Kevin Carson, The Desktop Regulatory State, “The Transition from Hierarchies to Networks”

“நம்மை ஆளும் அதிகாரத்தைச் சட்டப்படி அதன் ஆட்சி முறையை மாற்றக் கட்டாயப்படுத்த முடியாது என்பது உறுதியானால், அதை மறுப்பவர்களால் பல்வேறு காரணங்களுக்காக வலுக்கட்டாயமாக அதை அகற்ற முடியாதோ அல்லது விருப்பம் இல்லையோ என்றால், சுதந்திரமான அல்லது மாற்று அல்லது இணையான [சமுதாயத்தை] உருவாக்குவதே கண்ணியமான ஒரே தீர்வு.” — Ivan Jirous, Parallel Polis: An Inquiry, as quoted by Academy of Ideas

“துரதிர்ஷ்டவசமாக மாற்றுப் பொருளாதார நிறுவனங்கள் பெரிய பெருநிறுவன முதலாளித்துவப் பொருளாதாரத்தின் கட்டமைப்புக்குள் இயங்குகின்றன. ஆதிக்க நிறுவனங்களின் பண்பாடு மேலிருந்து கீழே இயங்குவதும் படிநிலை சார்ந்ததுமாக உள்ள சந்தைகளில் அவை போட்டியிடுகின்றன; அதே பண்பாட்டைத் தாங்களும் ஏற்றுக்கொள்ளும் பெரும் ஆபத்து உள்ளது. அதனால்தான் இலாப நோக்கற்ற மற்றும் கூட்டுறவுத் துறைகளின் நிர்வாகம் முதலாளித்துவ நிறுவனங்களிலிருந்து வேறுபடாதவாறு இருக்கிறது: அந்தஸ்துக்கான அதிகச் சம்பளம், நடுநிலை நிர்வாகத்தில் தேவையற்ற பணியிடங்கள், பொருளற்ற அதிகாரத்துவம், அண்மைக் கால ஊக்க, நிர்வாகக் கோட்பாடுகளை கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுதல். கீழிருந்து மேலாக ஒழுங்கமைப்பது மிகவும் திறம்படச் செயல்பட்டாலும், வழக்கமான நிறுவன அமைப்பைப் பின்பற்றும் நிறுவனங்களுக்கு கடன் மூலம் ஆதரவு வழங்கும் முதலாளித்துவ நிதி அமைப்பு இப்பிரச்சினையை மேலும் மோசமாக்குகிறது.” — Kevin Carson, Building the Structure of the New Society Within the Shell of the Old

“கிடைமட்டமாக இணைந்த வலையமைப்புத் தகவல் தொடர்புத் தொழில்நுட்பங்கள் பொதுமக்களின் உணர்வில் முன்னெப்போதும் இல்லாத வேகத்தில் நிலைமாற்றங்களைச் சாத்தியமாக்குகின்றன. டக் மெக் ஆடம் “சிந்தனை விடுதலை” என்ற சொல்லை, “மக்கள் தாங்கள் இனி அஞ்சவில்லை என்றும், அண்மையில் இருந்த அச்சமோ அக்கறையின்மையோ பொய்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்றும், பழைய சிந்தனை முறைக்குத் திரும்ப முடியாது என்றும் திடீரென்று கூட்டாக முடிவெடுக்கும் செயல்முறை” என்பதற்குப் பயன்படுத்தினார். போதுமான மக்கள் மாற்றம் தவிர்க்க முடியாதது என்று முடிவெடுத்தால், அது அப்படியே ஆகிறது. வலைப்பின்னல் தகவல் தொடர்புடன் அந்த முக்கிய எண்ணிக்கை திடீரெனவும் எதிர்பாராத விதத்திலும் திரளலாம்.” — Kevin Carson, The Desktop Regulatory State: The Question of Repression

“மனித வரலாற்றில் மிக அதிகமான உயிரிழப்புகளை ஏற்படுத்திய கூட்டுப் படுகொலைகள், முற்றிலும் வேறுபட்டதும் சிறந்ததுமான சமுதாயத்தை உருவாக்கும் விருப்பத்தால் உந்தப்பட்டன என்பது துயரமான முரண். குறையற்ற சமுதாயத்தைத் திட்டமிடும் முயற்சி, உலகின் மிகக் கொடூரமான குற்றங்களில் சிலவற்றை நியாயப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.” — Benjamin A. Valentino

“மிகத் தீவிரமான புரட்சியாளரும் புரட்சிக்கு மறுநாள் பழமைவாதி ஆகிவிடுவார்.” — Hannah Arendt

“நவீனப் புரட்சிகள் அனைத்தும் அரசின் சக்தியை வலுப்படுத்துவதில் முடிந்துள்ளன. 1789 நெப்போலியனைக் கொண்டுவந்தது; 1848 நெப்போலியன் மூன்றாமவரை; 1917 ஸ்டாலினை; 1920களின் இத்தாலியக் குழப்பங்கள் முசோலினியை; வைமார் குடியரசு ஹிட்லரை. இந்தப் புரட்சிகள், குறிப்பாக முதல் உலகப் போர் தெய்வீக உரிமையின் எச்சங்களை அகற்றிய பின்னரும், மனிதகுலத்தின் நகரத்தையும் உண்மையான சுதந்திரத்தையும் கட்டுவதாக அதிகரித்த துணிவுடன் கூறின. ஒவ்வொரு முறையும் அரசின் வளர்ந்து வந்த எல்லையற்ற சக்தி அந்த நோக்கத்திற்கு ஒப்புதல் அளித்தது. இது கட்டாயம் நிகழ வேண்டியதே என்று கூறுவது தவறு. ஆனால் அது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்று ஆராய்ந்து, ஒருவேளை பாடம் கற்கலாம். இந்தக் கட்டுரையின் பொருளாக இல்லாத சில விளக்கங்களை விடுத்தால், நவீன அரசின் விசித்திரமான, அச்சமூட்டும் வளர்ச்சியை அளவுகடந்த தொழில்நுட்ப, தத்துவ இலட்சியங்களின் தர்க்கரீதியான முடிவாகக் காணலாம். உண்மையான கிளர்ச்சி மனப்பான்மைக்கு அந்நியமான அந்த இலட்சியங்களே நம் காலத்தின் புரட்சிகர உணர்வையும் தோற்றுவித்தன. கடவுளின் நகரம் இடிக்கப்பட்ட பின்னர், மார்க்ஸின் தீர்க்கதரிசனக் கனவும் ஹெகல் அல்லது நீட்சேயின் அளவுமீறிய கணிப்புகளும் பகுத்தறிவு சார்ந்ததோ சாராததோ ஒரு அரசைத் தோற்றுவித்தன; இரண்டிலும் அது பயங்கரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது.” — Albert Camus, The Rebel

“…சர்வாதிகாரம் மற்றும் அரசுச் சக்தி மூலம் இப்படிப்பட்ட புரட்சியை அடைய முடியாது. தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் தாங்களே நடைமுறைப்படுத்தும் கீழிருந்து வரும் விரிவான மறுகட்டமைப்பு இல்லாவிட்டால் சமூகப் புரட்சி தோல்வியடையும்…. நாம் நம்ப வேண்டியது என்னவென்றால்… தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்குள்—விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள், அறிவுஜீவிகள்—வருங்காலப் புரட்சிக்காக மேலிருந்து வரும் ஆணைகளுக்குக் கீழ்ப்படியாமல், புதிய பொருளாதார வாழ்க்கை முழுவதற்குமான சுதந்திர வடிவங்களைத் தாங்களே உருவாக்கக்கூடிய மனிதர்களைத் தயார் செய்யத் தீவிர முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படும் என்பதே.” — Pyotr Kropotkin

“தாங்கள் என்றென்றும் நிலைப்போம் என்று நம்பிய பேரரசுகளின் இடிபாடுகள் பூமி முழுவதும் நிறைந்துள்ளன.” — Camille Paglia